Argentina querida

100px-Football_Argentine_federation_svg

 

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Περού δεν αποτελεί πλέον φόβητρο. Πολύ λίγα πράγματα θυμίζουν την ομάδα των Κουμπίγιας και Όμπλιτας που πριν από 31 χρόνια εντυπωσίαζε στο Μουντιάλ της Αργεντινής. Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ν. Αφρικής το Περού είναι τελευταίο στη βαθμολογία της ζώνης της Ν. Αμερικής και μάλιστα με διαφορά από τον προτελευταίο. Παρόλα αυτά, ακόμα και το αδύναμο Περού αποδείχθηκε πολύ επικίνδυνος αντίπαλος για μια εθνική Αργεντινής που παραπατά εδώ και πολύ καιρό και προερχόταν από τρεις σερί ήττες. Το βράδυ του Σαββάτου (νωρίς τα ξημερώματα της Κυριακής για μας τους Ευρωπαίους), στο Μονουμεντάλ του Μπουένος Άιρες, η Αργεντινή άνοιξε το σκορ στο 52΄με γκολ του νεαρού μεσοεπιθετικού της Ρεάλ Μαδρίτης Γκονσάλο Ιγουαΐν. Κι έπειτα, τίποτε… Η υπερδύναμη (στο όνομα) Αργεντινή έπαιζε αμυντικά για να κρατήσει το αναιμικό της προβάδισμα απέναντι στην ουραγό του νοτιαμερικάνικου ποδοσφαίρου. Η τιμωρία ήρθε με τη συμπλήρωση του ενενηντάλεπτου από τον Ερνάν Ρενχίφο, επιθετικό που βγάζει το ψωμί του στο πολωνικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Λεχ Πόζναν. Η τύχη δεν εγκατέλειψε όμως την ομάδα του Μαραντόνα: ο τελειωμένος για πολλούς Μαρτίν Παλέρμο πέτυχε το 2-1 στο 93΄. Με τη σέντρα, οι Περουβιανοί δοκίμασαν μια απίστευτη λόμπα από το κέντρο του γηπέδου: η μπάλα κατέληξε στο οριζόντιο δοκάρι του (εκτός θέσης) Ρομέρο και η καρδιά του Μαραντόνα και ενός έθνους γύρισε στη θέση της. Η εθνική Αργεντινής είναι ακόμα ζωντανή. Την ίδια ώρα, δύο επικίνδυνοι αντίπαλοι έβγαιναν από τη μάχη της πρόκρισης: η φιλόδοξη αλλά άπειρη Βενεζουέλα έχανε στην έδρα της από την Παραγουάη, ενώ η ασταθής Κολομβία έχανε στο Μεδεγίν από τη Χιλή. Παραγουάη και Χιλή θα πάνε στη Ν. Αφρική και θα πάνε με Αργεντίνους τεχνικούς (Χεράρδο Μαρτίνο και… Μαρσέλο Μπιέλσα, αντίστοιχα). Η Αργεντινή θα τα παίξει όλα για όλα το βράδυ της Τετάρτης στο Μοντεβίδεο με αντίπαλο τη φορμαρισμένη και πάντα επικίνδυνη Ουρουγουάη. Στην κατάσταση που βρίσκεται η Αργεντινή του Μαραντόνα κανείς δεν θα στοιχηματίσει για επιτυχία της. Και να σήμαινε η ήττα απλά την υποχρέωση του μπαράζ με τον τέταρτο της ζώνης Β. και Κεντρικής Αμερικής πάλι καλά. Όμως, η ήττα μπορεί να έχει ως τελεσίδικο αποτέλεσμα τον αποκλεισμό της αλμπισελέστε από τα τελικά ΠΚ (για πρώτη φορά από το 1970): με δυό βαθμούς λιγότερους καραδοκεί ο Ισημερινός που θα παίξει στο Σαντιάγο με την αδιάφορη πλέον Χιλή. Άρα, η ομάδα του Μαραντόνα έχει κάθε λόγο να μη χάσει τουλάχιστον στο Μοντεβίδεο. Θα το καταφέρει;  

Εύκολα το καταλαβαίνει κανείς, από τις εθνικές ομάδες που θεωρητικά διεκδικούν παγκόσμια κύπελλα η αλμπισελέστε είναι η αγαπημένη μου. Όταν όλοι προτιμούσαν τη Βραζιλία, την Ολλανδία, τη Γερμανία (και θαύμασα κι εγώ τη ρομαντική αθωώτητα της Βραζιλίας του 82 με τους δέκα υπερτεχνίτες και τον κακορίζικο τερματοφύλακα, την επαγγελματική πληρότητα της Βραζιλίας των τελευταίων 15 χρόνων, τη μεγάλη Ολλανδία, έστω και στα τελειώματά της και δίχως τον Κρόιφ, την ηρωϊκή αυταπάρνηση των Γερμανών εκείνο το βράδυ του ημιτελικού με τους Γάλλους στη Σεβίλλη) ή ακόμη και… την Αγγλία (Χριστέ μου!), εγώ επέλεξα την ομάδα του Κέμπες και του Λούκε, του Πασαρέλλα και του Μαραντόνα. Δεν ακούγεται πολιτικά ορθό, αλλά οι λαοί παίζουν μπάλλα και με τα γονίδιά τους: και βέβαια η ιστορία και οι παραδόσεις τους, οι συνθήκες και το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν οι ποδοσφαιριστές, αλλά και το παρόν και οι εξελίξεις σε κάθε χώρα, όλα αυτά διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του ποδοσφαίρου της. Και η Αργεντινή είναι μια χώρα που φτιάχτηκε από πρόσφατους μετανάστες που ήρθαν από την Ισπανία και την Ιταλία (το 60% των Αργεντίνων έχουν έναν Ιταλό πρόγονο): υπάρχει πολύ Ανδαλουσία, Εστρεμαδούρα και κάμποση χώρα των Βάσκων, ακόμη περισσότερη Σικελία, Καλαβρία και Καμπανία. Το όνομα του Μαραντόνα είναι ναπολιτάνικο, του Ντι Στέφανο παραπέμπει στα νότια της Ρώμης, ο προπάππος του Μέσσι ήταν από τις Μάρκε της Ανκόνα (βλ. το εξαιρετικό αφιέρωμα στο αργεντίνικο ποδόσφαιρο του Φρανς Φουτμπόλ της 29.9). Έπειτα, μπορεί να λέμε και σωστά ότι το ποδόσφαιρο είναι λαϊκό σπορ, όμως το κοινό του διαφέρει ταξικά από χώρα σε χώρα: στην Αγγλία, λ.χ., μέχρι τη δεκαετία του 1990 ήταν αυστηρά σπορ της εργατικής τάξης και μόνο. Αλλού, όμως, ενδιέφερε τους πάντες, ανεξαρτήτως ταξικής, κοινωνικής και μορφωτικής προέλευσης. Η Αργεντινή ήταν πάντα μια από αυτές τις χώρες. Έτσι, ο (γιος διπλωμάτη) Κορτάσαρ μπορούσε να αναφέρει στα βιβλία του τα ματς της Φεροκαρίλ Έστε, ενώ ένας ποδοοσφαιριστής (και εδώ και αρκετά χρόνια διοικητικός παράγοντας) σαν τον Χόρχε Βαλντάνο μπορούσε να διανθίζει συνεντεύξεις του τσιτάροντας στίχους του Ματσάδο. Πώς να συγκρίνεις τις τοποθετήσεις ενός Σέσαρ Λουίς Μενόττι με τις δηλώσεις Ελλήνων τεχνικών και ποδοσφαιριστών που κάποτε διανθίζονταν με μπόλικα «να΄ούμε» και πλέον με αφόρητες κοινοτοπίες;

Καλά όλα αυτά, όμως το παρόν δεν είναι και τόσο ρόδινο. Πέρασαν 22 χρόνια από την τελευταία κατάκτηση ΠΚ από την Αργεντινή, 16 από το τελευταίο Κόπα Αμέρικα, όταν ο «προαιώνιος εχθρός», η Βραζιλία έχει κατακτήσει στο ίδιο χρονικό διάστημα 2 ΠΚ και 4 Κόπα Αμέρικα! Δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε για την κακοδαιμονία που δεν άφησε την Αργεντινή να φτάσει ψηλότερα στα τελευταία ΠΚ: μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι το υλικό της σημερινής ομάδας δεν εμπνέει και τόση εμπιστοσύνη. Μέγας ο Μέσσι (αλλά δεν θυμάμαι πότε έκανε το τελευταίο μεγάλο παιχνίδι του με την εθνική), σπουδαίοι οι Τέβες και Αγουέρο (αλλά δεν συνδυάζονται και πολύ καλά μεταξύ τους), πλην όμως στο κέντρο και την άμυνα υπάρχει αρκετή μετριότητα (από τον παγκίτη στη Β΄ Αγγλίας Γκουτιέρες και τον Σκιάβι, ως τους διάφορους Λαβέτσι και Ντάτολο που μια χαρά είναι για την τωρινή Νάπολι, αλλά όχι και για εθνική που θεωρητικά είναι διεκδικήτρια ΠΚ). Και φυσικά, η επιλογή «προπονητή». Ο Μαραντόνα δεν υπήρξε ποτέ προπονητής και μάλλον δεν θα γίνει και ποτέ. Το σατανικό σχέδιο του (σχεδόν ισόβιου προέδρου της AFA) Χούλιο Γκροντόνα να βάλει στον πάγκο της Αλμπισελέστε ένα ζωντανό θρύλο υπό την υψηλή επιστασία του Κάρλος Μπιλάρδο απέτυχε παταγωδώς. Πώς μπορεί ένας εβδομηντάρης να κάνει τον παιδονόμο ενός πενηντάρη;

Περισσότερες απαντήσεις τα ξημερώματα της Πέμπτης. Τότε θα ξέρουμε αν θα έχουμε ριμέικ του 1970 ή αν θα συνεχίσουμε να ελπίζουμε να σπάσει η κακοδαιμονία και να πάψει το διαιτητικό κυνηγητό και το ανέμπνευστο κοουτσάρισμα. Θα πρέπει, όμως, να βάλει το χέρι του κι ο Θεός…

Advertisements

Ετικέτες: , , ,

5 Σχόλια to “Argentina querida”

  1. Δύτης των νιπτήρων Says:

    Ο Κορτάσαρ, απ’ όσο ξέρω, δεν ήταν όμως διπλωμάτης αλλά μεταφραστής στην ΟΥΝΕΣΚΟ.

    • Rogerios Says:

      Δύτη έχεις απόλυτο δίκιο: διπλωμάτης ήταν ο πατέρας του (για αυτό και ο συγγραφέας γεννήθηκε στις Βρυξέλλες) κι αυτό με μπέρδεψε. Καλά θα κάνω να τσεκάρω τη Βίκι για οτιδήποτε, γιατί η μνήμη δεν είναι πάντα καλός σύμμαχος. Ευχαριστώ για τη διόρθωση (και το διορθώνω και στο κείμενο της ανάρτησης).

  2. Δύτης των νιπτήρων Says:

    Οπότε μπορείς να σβήσεις όλα τα σχόλια.

  3. EDDIE 21 Says:

    oraia selida alla…
    England&Brazil forever

    • rogerios Says:

      Καλώς όρισες, Eddie 21!
      Το ποδοσφαιρικό μπλογκ το είδες; Θα βρεις πιστεύω αρκετά ενδιαφέρον υλικό. Βέβαια είναι πια λίγο μπαγιάτικο (τελευταία ενημέρωση στο τέλος Ιουνίου), αλλά πού θα πάει, θα ενημερωθεί ξανά.

      Όπως βλέπω, μουντιαλικά βρισκόμαστε σε «αντίπαλα» ποδοσφαιρικά στρατόπεδα :), αλλά πάντως δεν πρόκειται να χαλάσουμε τις καρδιές μας. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: