Ζητείται ελπίδα…

Όταν πριν από επτά περίπου μήνες ξεκινούσα αυτό το ιστολόγιο ομολογώ ότι φλέρταρα με την ιδέα να το χρησιμοποιήσω ως βήμα έκφρασης των απόψεών μου σχετικά με όλα τα θέματα που με ενδιέφεραν. Έτσι, ανάμεσα στις αρχικές αναρτήσεις του ιστολογίου είχα δημοσιεύσει κι ένα μικρό (και μάλλον κοινότοπο) άρθρο πολιτικού περιεχομένου, το οποίο αντιμετώπιζε το γεγονός της πρόσφατης, τότε, εκλογής της κυβέρνησης με αρκετή αισιοδοξία. Δεν χρειάζεται να πω ότι από τότε πολλά άλλαξαν. Σε καθαρά «ιστολογικό» επίπεδο, γρήγορα αντιλήφθηκα ότι ένα ακόμα ιστολόγιο ποικίλης ύλης δεν είχε ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Κατάλαβα (και σ’ αυτό βοήθησαν πολύ οι φίλοι σχολιαστές και αναγνώστες) ότι το καλύτερο (και για μένα και για εκείνους) που μπορούσα να κάνω ήταν να εστιάσω την προσοχή μου στο αντικείμενο που αγαπούσα περισσότερο, δηλαδή την Ιστορία και μάλιστα αποκλειστικά τις περιόδους που για διάφορους λόγους θεωρούσα συναρπαστικότερες. Έτσι καταλήξαμε σε ένα αμιγώς ιστορικό ιστολόγιο, επιλογή για την οποία δεν μετανιώνω καθόλου.

Για πολλούς και διάφορους λόγους δεν είχα κατορθώσει να ανανεώσω το ιστολόγιο εδώ και πέντε εβδομάδες. Εδώ και κάποιες μέρες είχα έτοιμο ένα κομμάτι (το πρώτο της σειράς) για τον Διονύσιο των Συρακουσών και χθες μπόρεσα να το επεξεργαστώ και να το δημοσιεύσω. Καλώς ή κακώς, δεν είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι η επικαιρότητα πρέπει να τους υπαγορεύει τους ρυθμούς της ζωής τους. Χτες, όμως, τα πράγματα διέφεραν: οι συγκυρίες το έφεραν ώστε η βαθειά κρίση που ταλανίζει τη χώρα μας να γνωρίσει μια (πρώτη; πρόσκαιρη σε αναμονή άλλων;) δραματική κορύφωση. Και πράγματι ένιωσα ενοχές που συνέχισα μια δραστηριότητα που μου χαρίζει ευχαρίστηση την ίδια ώρα που οι εγκληματικές πράξεις ανθρωποειδών (κτηνωδώς βλακών, ασυγχώρητα φανατικών ή σιχαμένων υπηρετών δόλιων σχεδίων – κρατείστε την εκδοχή ή τις εκδοχές που θεωρείται πιο πιθανή/ πιθανές) έκοβαν το νήμα τεσσάρων ζωών. Όταν ζεις 2.500 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα αδυνατείς μερικές φορές να νιώσεις έγκαιρα τον σφυγμό των γεγονότων. Κι έτσι ξαφνικά ό,τι συνέβαινε στην Αθήνα έκανε τον Διονύσιο, τον Ρογήρο ή τον Φρειδερίκο να χάσουν την όποια αξία μπορεί να είχαν στο πλαίσιο μιας απλής αφήγησης ιστορικών γεγονότων. Σαν μια μικρή εξιλέωση για την αστοχία, σαν εκπλήρωση ενός χρέους απέναντι στον εαυτό μου, τα αγαπημένα μου πρόσωπα και τους φίλους μου (που βλέπουν με απόγνωση αυτά που συμβαίνουν τώρα στην Ελλάδα και, κυρίως, τα χειρότερα που πρόκειται να έρθουν), είπα κι εγώ να γράψω δυό γραμμές, αναζητώντας μια εξήγηση και, πρωτίστως, μια ελπίδα, ξέροντας ότι πολλοί πιο άξιοι ιστολόγοι τα έχουν ήδη πει καλύτερα.

Ποιός φταίει; Ναι, πρέπει καταρχήν να δεχτώ αυτό που μας λένε, δηλαδή ότι όλοι φταίμε για τη σύγχρονη ελληνική κατάντια. Όταν, όμως, λέμε όλοι πρέπει να εννοήσουμε κάθε φυσικό πρόσωπο που έζησε ή ζει στη χώρα αυτή και κάθε νομικό πρόσωπο που άσκησε ή ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα στην Ελλάδα (άρα και τον μετανάστη που προσαρμόσθηκε στα καθ’ ημάς ήθη, και την «αλλοδαπή» επιχείρηση που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα και τους δανειστές του δημοσίου μας, ανεξαρτήτως ιθαγένειας ή έδρας). Οι απλοί άνθρωποι φταίμε γιατί γίναμε συνένοχοι στην καταστροφή της χώρας μας, με αντάλλαγμα τον διορισμό του παιδιού μας στο δημόσιο και στις επιχειρήσεις του ή την νομιμοποίηση του αυθαιρέτου μας. Φταίμε γιατί οι σχέσεις με τους πολιτικούς μας πήραν τέτοια μορφή που μπροστά τους ωχριούν οι πελατειακές σχέσεις στα χρόνια της Ρώμης. Φταίμε γιατί χτίσαμε όπως και όπου βρίσκαμε, καταστρέφοντας το φυσικό περιβάλλον και σοδομίζοντας κάθε έννοια αισθητικής. Φταίμε γιατί φοροδιαφύγαμε ή γίναμε συνένοχοι και ανεχθήκαμε τη φοροδιαφυγή συμπολιτών μας, ξεχνώντας ότι κάθε ευρώ φόρου που χανόταν, χανόταν και για τα σχολεία των παιδιών μας, τα νοσοκομεία μας ή τους δρόμους στους οποίους οι ίδιοι θα κυκλοφορούσαμε. Φταίμε λοιπόν… Όμως, δεν είναι ίδια η ευθύνη όλων μας. Το πιο μεγάλο μερίδιο ανήκει στους ηγέτες μας, στις πολιτικές, οικονομικές και πνευματικές ελίτ, με δυό λόγια σε όσους καθόρισαν, άμεσα ή έμμεσα,  τους κανόνες του παιχνιδιού. Το να στοχοποιούμε και να ενοχοποιούμε συλλήβδην κοινωνικές ή επαγγελματικές ομάδες δεν βοηθά και πολύ, εκτός κι αν ο σκοπός είναι η δημιουργία μιας κατ’ ευφημισμόν κοινωνίας που θα απαρτίζεται από πειθήνια και υποτακτικά όντα. Να γιατί ο καταναγκασμός σε ομολογίες του τύπου «κι εγώ φταίω για τη χρεωκοπία της χώρας» δεν έχει καμία χρησιμότητα αν στόχος είναι η αναδιάρθρωση της κοινωνίας σε υγιείς βάσεις. Με πολίτες ηττημένους και γεμάτους ενοχές δεν πας πουθενά, εκτός κι αν σκοπός σου είναι να γίνεις ο δικτάτοράς τους.

Το νεοελληνικό κράτος χτίστηκε πάνω σε σαθρά θεμέλια. Εξαρτημένο από ξένες δυνάμεις (στις οποίες χρωστούσαμε εν πολλοίς την ύπαρξη του κράτους μας και εν μέρει την εθνική μας ταυτότητα), έχοντας υιοθετήσει όλες τις παθογένειες τις οθωμανικής διοίκησης (χωρίς να πάρει τίποτε από τα θετικά της), το κράτος μας πορεύτηκε κουτσά στραβά, ελπίζοντας στις ευτυχείς συγκυρίες, στις φωτεινές εξαιρέσεις και στον όποιο πατριωτισμό των πολιτών του. Οι πολιτικοί του συχνά αποδεικνύονταν είτε απλώς ανεπαρκείς είτε μεταπράττες αλλότριων συμφερόντων (και κάποιες φορές και τα δύο). Ακόμη και μετά την μεταπολίτευση τα μοιραία σφάλματα συσσωρεύονταν. Κοινωνική πολιτική με δανεικά, υπερδιόγκωση του δημόσιου τομέα και οργάνωσή του με τρόπο που ούτε τον πολίτη υπηρετούσε ούτε τα ίδια τα συμφέροντα του κράτους (οι υπεράριθμοι υπάλληλοι του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ δεν αυτοδιορίζονταν: οι πολιτικοί μας αντιμετώπιζαν το Δημόσιο σαν πάρκινγκ ψηφοφόρων), διασπάθιση των κοινοτικών κονδυλίων και ενισχύσεων. Όμως, οι επιδοτήσεις που μας έδινε απλόχερα η ΕΕ δεν είχαν ως σκοπό ούτε να γεμίσουν τις τσέπες των εκάστοτε εκλεκτών του καθεστώτος ούτε να γίνουν χαρτζηλίκι των μικρομεσαίων ή των αγροτών για να ξοδευτούν σε τζιπούρες και πορνομπάρ. Σκοπούσαν, λ.χ. ως προς του αγρότες να τους ενισχύσουν στη μετάβαση σε καλλιέργεις που κρίνονταν βιώσιμες και σχετικά επικερδείς για το μέλλον ή, απλούστατα, σε άλλα επαγγέλματα. Κι ακόμη στη δημιουργία εκπαιδευτικών και επιχειρηματικών δομών που θα καθιστούσαν την κοινωνία και την οικονομία μας ανταγωνιστική. Καμία ελληνική κυνέρνηση δεν είπε την αλήθεια στους πολίτες ούτε τους οδήγησε σε επιλογές που θα μπορούσαν να αποδειχθούν επωφελείς.

Ειδικά η κυβέρνηση των ετών 2004-2009 κέρδισε με το σπαθί της τον τίτλο της χειρότερης από τη μεταπολίτευση και πέρα. Σαν έτοιμη από καιρό, υιοθέτησε όλες τις κακές συνήθειες της προκατόχου της και τις επιδείνωσε. Αποδείχθηκε ανίκανη ακόμη και να διεκπεραιώσει τις τρέχουσες υποθέσεις. Δανείστηκε ασύστολα τεράστια ποσά. Υπερδιόγκωσε το Δημόσιο, πολλαπλασιάζοντας τους υπαλλήλους του, τους δημόσιους οργανισμούς άνευ αντικειμένου, τα αμειβόμενα ΔΣ και επιτροπές. Κι όλα αυτά χωρίς να υπολογίσουμε την απίστευτη διαφθορά.

Η διάδοχός της γρήγορα διακρίθηκε στους ερασιτεχνισμούς και τις αδεξιότητες. Με «αθωώτητα» ανακάλυψε ξαφνικά τη μαύρη τρύπα των δημοσιονομικών κι έπειτα άρχιζε να διαλαλεί την αδυναμία και τον κίνδυνο χρεωκοπίας urbi et orbi. Με αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα αυτοστοχοποιήθηκε, προσελκύοντας τα κάθε λογής αρπακτικά της κερδοσκοπίας. Έπειτα, κι ενώ ζητιάνευε βοήθεια, άρχισε να κάνει διπλωματικά παιχνίδια σχετικά με το ποιός θα ήταν ο καλύτερος σωτήρας κι επικαλέσθηκε το ευαγές ίδρυμα που λέγεται ΔΝΤ, αντί να πιέσει για μια 100% ευρωπαϊκή λύση. Πρέπει να προσέχεις τί εύχεσαι, γιατί μπορεί να σου συμβεί. Ελλείψει στιβαρών ηγετών στην Ευρώπη, το ΔΝΤ μπήκε στο παιχνίδι. Έπειτα το καλέσαμε να κοπιάσει. Άλλο, που δεν ήθελε. Κι, όμως, μπορούσαμε  να καθορίσουμε μόνοι μας σε κάποιο έστω βαθμό τους όρους τους προγράμματος «εξυγίανσης» της οικονομίας και της κοινωνίας μας, αντί να αφήσουμε την υπόθεση αυτή σε ανθρώπους που (λογικότατα) αδιαφορούν για την ευμάρεια και το βιοτικό επίπεδό μας. 

Μπορούν τα μέτρα να μας σώσουν; Τα μέτρα λιτότητας που συμφωνήθηκαν (επιβλήθηκαν;) έχουν συγκεκριμένο χαρακτήρα και μονοσήμαντη κατεύθυνση. Άγριες περικοπές μισθών και συντάξεων, απώλεια εργασιακών κεκτημένων, κατακρεούργηση ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων. Κι ακόμα, τσεκουράτη διπλή αύξηση του ΦΠΑ και των έμμεσων φόρων. Στο βάθος; Νέες περικοπές και μειώσεις, απώλεια και των τελευταίων εργασιακών και κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων, νέοι φόροι και εισφορές, συρρίκνωση της δημόσιας εκπαίδευσης και του δημόσιου συστήματος υγείας, οριστικό τέλος του κοινωνικού κράτους, Καμία διαρθρωτική αλλαγή που θα χτυπήσει τις πάγιες παθογένειες του νεοελληνικού κράτους. Όπως διαπιστώνουμε, τα μέτρα έχουν σαφείς κερδισμένους, για τη διάσωση των οποίων λειτουργούν (οι ελληνικές τράπεζες, εν γένει η επιχειρηματική ελίτ της χώρας, οι δανειστές της κ.λπ.) και αδιαμφισβήτητα χαμένους (τους μισθωτούς και συνταξιούχους). Πώς είναι δυνατό να τύχουν λαϊκής αποδοχής; Επομένως, είναι ατελέσφορα αν ο στόχος είναι να οδηγηθεί η χώρα σε καλύτερη πορεία. Μου δημιουργείται η εντύπωση ότι για κάποιους η Ελλάδα είναι ένα πολύ ενδιαφέρον πειραματόζωο (ως ευρωπαϊκό κράτος και μέλος της ευρωζώνης είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από την Αργεντινή του 2001) στο οποίο μπορούν να δοκιμαστούν οι πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες πρακτικές (κι όποιος αντέξει). Το ΔΝΤ είναι από τη φύση του οργανισμός εμφορούμενος από τέτοιες ιδέες. Όσο για την ΕΕ, τόσο σε επίπεδο πολιτικών ηγεσιών όσο και σε θέσεις κλειδιά της γραφειοκρατίας έχουν πληθύνει επικίνδυνα αυτοί που ασπάζονται τις συμπαθείς αυτές αγγλοσαξωνικές ιδέες περί απολύτως ελεύθερης αγοράς, που μπορούν να μας γυρίσουν σε μαύρες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας. Ακόμα. λοιπόν, κι αν τα μέτρα «πετύχουν», αυτό που θα έχει συμβεί θα είναι μια χώρα με καλύτερους αριθμούς ως προς το δημοσιονομικό χρέος και ταυτόχρονα με ανεργία 30% και μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της εξαθλιωμένο (ενώ όλο σχεδόν το υπόλοιπο θα έχει απωλέσει κάθε ελπίδα «βελτίωσης» του βιοτικού του επιπέδου). Μπορείτε, ακόμη, να φανταστείτε τί είδους κοινωνικές αναταραχές μπορεί να συνεπάγεται μια τέτοια κατάσταση. Και τώρα σκεφτείτε ότι  πληθαίνουν οι φωνές (βλ. την πρόσφατη αρθρογραφία του Πωλ Κρούγκμαν) που υποστηρίζουν ότι,  κατά πάσα πιθανότητα, ούτε αυτούς τους «νεοφιλελεύθερους» στόχους δεν πρόκειται να πετύχει το πρόγραμμα λιτότητας. Οπότε και αναδιαπραγμάτευση του χρέους θα χρειαστεί (πείτε την απλά στάση πληρωμών ή μάλλον χρεωκοπία) και έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη (οπότε τσιμπάτε με το καλημέρα μια γενναιότατη υποτίμηση που θα διαλύσει την αγοραστική δύναμη του κατοίκου της Ελλάδας). Οπότε; Μπορεί κάτι να μας σώσει;

Ποιοί αποκλείεται να μας σώσουν: Το καταλάβατε: μεταξύ άλλων, οι «μεγαλοδημοσιογράφοι» μας και η κατ’ όνομα «πνευματική» ηγεσία μας. Χρονίως πάσχοντες από ιδεοληπτικές αγκυλώσεις, επιφανειακοί, υπηρέτες συμφερόντων, όλοι διαγκωνίζονται να πλειοδοτήσουν στον ξεπεσμό της ελληνικής κοινωνίας. Πάνω απ’ όλα μ’ εντυπωσιάζει πόσες φωνές πρότειναν εσχάτως ως λύση τη… συνταγματική εκτροπή (την οποία ονομάζουν ευσχήμως αναστολή ισχύος συνταγματικών διατάξεων ή συγκρότηση «κυβέρνησης σοφών» στην οποία θα μετέχουν αιφνιδίως πλουτίσαντες μεγαλοεπιχειρηματίες και γραφικοί απόμαχοι της διπλωματίας και της πολιτικής ζωής). Ο Θεός να μας φυλάει από αυτό που απεργάζονται τα μυαλά τους!

Τί μπορεί να βοηθήσει; Ακόμη και τώρα που είναι πολύ αργά, είναι δυνατό να γίνουν κάποιες σωτήριες κινήσεις. 

– Λύση δεν είναι αφεαυτής η διόρθωση των οικονομικών μεγεθών, αλλά η ανάπτυξη που θα βοηθήσει και τις επιχειρήσεις και τους μισθωτούς.

– Έλεγχος της παραοικονομίας και της φοροδιαφυγής. Η παραοικονομία υπολογίζεται σε μεγέθη που κυμαίνονται μεταξύ του 30% και του 50% της συνολικής οικονομικής δραστηριότητας. Αν ελεγχθεί έστω και το ένα τέταρτό της, το Δημόσιο θα έχει απίστευτο κέρδος και θα εισπράξει φόρους που δεν έχει ονειρευτεί.

– Κατανομή των βαρών κατά τρόπο δίκαιο και αναλογικό. Άρα, και οι επιχειρήσεις πρέπει να επωμισθούν κάποια φορολογικά βάρη και να μη μείνουν στο απυρόβλητο λόγω ιδεοληψιών περί απολύτως ελεύθερης αγοράς.

– Ορθολογική αναδιάρθρωση του υπερτροφικού δημόσιου τομέα, έτσι ώστε να εξυπηρετεί τον πολίτη και το κρατικό συμφέρον. Σταδιακή κατάργηση άχρηστων οργανισμών και διευθύνσεων (χρειαζόμαστε σε κάτι τις περιβόητες διευθύνσεις «ψυγεία», οι οποίες δεν έχουν ουσιαστικό αντικείμενο και υφίστανται μόνο και μόνο για να «εκτοπίζουν» οι κυβερνήσεις τους εκλεκτούς του αντιπάλου;). Πλήρης κατάργηση των αμειβόμενων επιτροπών του Δημοσίου. Κατάργηση μερικών εκατοντάδων διευθυντικών θέσεων που επανδρώνονται με πολιτικά κριτήρια και κομματικά στελέχη, ενώ η δουλειά θα μπορούσε να γίνει χωρίς επιβάρυνση με το δυναμικό του δημόσιου τομέα (και ξεχάστε τα παραμύθια για τους «μάγους μάνατζερ» που θα έρθουν από τον ιδιωτικό τομέα και θα «απογειώσουν το δημόσιο», γιατί α) η ευδόκιμη θητεία στον ιδιωτικό τομέα δεν εγγυάται και γνώση των ιδιαιτεροτήτων του δημοσίου και β) είδαμε τους μάγους στην πράξη και συνήθως επρόκειτο για κομματικά στελέχη και τίποτε περισσότερο).

– Εξορθολογισμός των δαπανών του Δημοσίου. Μόνο στον χώρο της δημόσιας υγείας, η ορθολογική και σύννομη διενέργεια των προμηθειών υλικού, μηχανημάτων και φαρμάκων θα εξοικονομούσε για το Δημόσιο ποσά που δεν θα τα κέρδισε ακόμη κι αν μείωνε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων στο μισό (σχετικές οικονομικές μελέτες υπάρχουν, δεν μιλάμε για επιστημονική φαντασία, απλά δεν υπάρχει η βούληση να δυσαρεστήσουμε κάποιους).

– Κι επειδή μόνοι μας, ακόμη και με όλα τα παραπάνω μπορεί να μη τα καταφέρουμε, ας προσευχηθούμε και για μια αλλαγή κατεύθυνσης σε επίπεδο ΕΕ που θα απομακρύνει την Ευρώπη από το ψευδοϊδανικό της χαλαρής ένωσης-αγοράς χωρίς σύνορα, για να την οδηγήσει σε μια ουσιαστική ομοσπονδία που θα την διέπουν οι αρχές του κράτους δικαίου, αυτές που την κατέστησαν υπόδειγμα κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας. Δύσκολο, αλλά πάντα μπορούμε να ελπίζουμε. Ας μη λησμονούν οι φίλοι Ευρωπαίοι συνάδελφοι, ότι δεν υπάρχει λόγος να επιχαίρονται με τη δίκαιη τιμωρία των τεμπέληδων και απατεώνων Ελλήνων. Μπορεί τα πειράματα που δοκιμάζονται στην ελληνική κοινωνία να χτυπήσουν σύντομα την πόρτα τους. Και τότε, θα κηδέψουμε όλοι μαζί το κοινωνικό κράτος ως μια εφήμερη κατάκτηση, μια παρένθεση σε μια ιστορία σκληρή κι αμείλικτη με τους ανθρώπους.

– Τέλος, όλοι οφείλουμε να κάνουμε και την αυτοκριτική μας και να αλλάξουμε τους εαυτούς μας, Να συνειδητοποιήσουμε ότι η καταβολή φόρων μπορεί να είναι και προς όφελος όλων μας. Να αποκτήσουμε κι εμείς συλλογική συνείδηση και να φροντίζουμε περισσότερο τα κοινά από τα σπίτια μας. Να ονειρευτούμε ότι η Ελλάδα μπορεί κι αυτή να αποκτήσει συλλογικές υποδομές και κοινωνικές παροχές όπως αυτές που βλέπουμε στην Ευρώπη και τις θαυμάζουμε σαν κάτι εξωγήινο που δεν μπορεί να υπάρξει στη χώρα μας ποτέ. Και να νοιαστούμε λίγο περισσότερο για τον συνάνθρωπο και συμπολίτη μας (μελό, έ… πόση σημασία όμως έχει).

Ορίστε, έγραψα κι εγώ τις κοινότοπες αράδες μου, ξεθύμανα και νιώθω πως έκανα και το καθήκον μου. Κι όμως… Γράφοντάς τες ένιωθα την καρδιά μου να ματώνει.

Υπόσχομαι λοιπόν να επιστρέψω σ’ αυτό που γνωρίζω κι αγαπώ. Να περιδιαβαίνω μοναχά τα ερείπια του Σελινούντα και τα ανάκτορα στις εξοχές του Παλέρμου. Να ατενίζω τον Ώξο στη σκιά ενός κορινθιακού κιονόκρανου. Να διηγούμαι ιστορίες ανθρώπων που έζησαν πριν χίλια ή και δυό χιλιάδες χρόνια. Κι, ίσως, με τις απλές, καθημερινές πράξεις να λέω σιωπηρά μια προσευχή για τη χώρα μου…                       

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , ,

13 Σχόλια to “Ζητείται ελπίδα…”

  1. γρηγόρης στ. Says:

    Καλημέρα, Ρογήρε,
    «2.500 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα αδυνατείς μερικές φορές να νιώσεις έγκαιρα τον σφυγμό των γεγονότων», αλλά το ίδιο πιθανόν να ισχύει και όταν ζεις 324 χλμ. βόρεια από την πρωτεύουσα (προσωπικό στίγμα). Είναι κοινοτοπία να πούμε ότι και η Αθήνα αδυνατεί να συλλάβει την πραγματικότητα για αρκετά πράγματα πέρα από τα όριά της;

    Την απλή (ή σύνθετη) αφήγηση ιστορικών γεγονότων για το Διονύσιο, τον Ρογήρο και τον Φρειδερίκο αξίζει να τη δει κανείς και μέσα στην σύχρονη συγκυρία. Εξαρτάται από την ανάγνωση που κάνει ή επιχειρεί να κάνει ο καθένας. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο, το πως διαμορφώνονται οι προτιμήσεις για την ενασχόληση με μια ιστορική περίοδο/εποχή ή κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Από κει και πέρα ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει πως αυτές οι προτιμήσεις και ενασχολήσεις με το παρελθόν οδηγούν από τις ερμηνείες και ανασύνθεση του παρελθόντος στην κατανόηση του παρόντος. Αρκετές φορές τα σιωπηλά ερείπια φωνάζουν δυνατά…

    • rogerios Says:

      Γρηγόρη, πιστεύω ειλικρινά ότι δεν χρειάζεται (και δεν μπορώ άλλωστε) να προσθέσω ή να αλλάξω τίποτε σε όλα όσα έγραψες. Και εξήγησες πολύ εύστοχα τους λόγους για τους οποίους θα συνεχίσω να κάνω αυτό που έκανα μέχρι σήμερα.

  2. Δύτης των νιπτήρων Says:

    Άχου, εγώ ήθελα να γράψω το σχόλιο του Γρηγόρη… 😦

    • rogerios Says:

      Κι εγώ το ίδιο!

      Πες, όμως, κάτι, γιατί όπως καταλαβαίνεις είμαι ειλικρινά απογοητευμένος με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα.

      Σκοπεύεις να γράψεις κάτι σχετικό στο ιστολόγιό σου;

      • Δύτης των νιπτήρων Says:

        Ε όχι άμεσα, νομίζω δεν έχω να προσθέσω τίποτα στο τελευταίο. Ό,τι διάβασα και μ’ άρεσε σχετικά το λίνκαρα σε κάτι σχόλια εκεί. Τείνω να πιστέψω ότι αυτό που δοκιμάζεται στη γκλάβα μας είναι μια σούπερ νεοφιλελεύθερη προσπάθεια να συμπιεστεί το εργατικό κόστος, καμουφλαρισμένη με μια σειρά λαθροχειρίες και ψέματα. Επίσης ότι μια χρεοκοπία τώρα (και όχι σε δυο-τρία χρόνια, που θα χρωστάμε τα διπλάσια) θα ήταν ίσως μια κάποια λύση, διάβασα κάποια ενδιαφέροντα άρθρα σχετικά, αλλά επειδή η οικονομική μου παιδεία είναι στοιχειώδης αποφεύγω να εκφέρω γνώμη.
        Τώρα λέω να γράψω επιτέλους αυτό το ποστάκι για τον Βασίλειο Βατάτζη, τον εξερευνητή.

  3. rogerios Says:

    Δύτη, συμφωνούμε (σχεδόν) απόλυτα. Ως προς το ότι η Ελλάδα γίνεται το πειραματόζωο προχωρημένων νεοφιλελεύθερων πειραμάτων, αυτό αποδεικνύεται από τα ίδια τα μέτρα λιτότητας που τίποτε δεν έχουν να κάνουν με τις χρόνιες ελληνικές παθογένειες οι οποίες συνέβαλαν στα σημερινά προβλήματα.
    Όσον αφορά τη χρεωκοπία, πράγματι θα ήταν κάποια λύση. Αναρωτιέμαι, απλώς, μήπως η λύση αυτή θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί πριν υπαχθούμε στον κατ’ ευφημισμό μηχανισμό στήριξης. Επειδή, όμως, ούτε κι εγώ είμαι ειδικότερος από σένα ως προς τα οικονομικά δεν λέω τίποτε περισσότερο.

    Προχώρα για τον Βατάτζη (φαντάζομαι ότι θα ήταν απόγονος της γνωστής οικογενείας). Κάτι τέτοια τα έχουμε περισσότερη ανάγκη στις δύσκολες στιγμές.

  4. Constantine Says:

    Περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ: L’ Europe ne se ferra pas d’ un coup, ni dans une construction d’ essemble: elle se fera par des realisations concretes creant d’ abord une solidarite de fait (Rob. Schuman, 9.5.1951).
    Κατά τα λοιπά, έλα να ζήσεις και εσύ στην Αθήνα, και μετά πες μου αν θα επέλεγες να μην κρύψεις τα 500 € που παίρνεις αμοιβή από το πελατάκι σου, την ίδια ώρα που ακούς στα ΜΜΕ: ότι υπουργός απασχολούσε με μαύρη εργασία Πακιστανούς στο εξοχικό του των 500 τ.μ. με πισίνα για την ανέγερση του οποίου έχει εκδοθεί οικοδομική άδεια για πέργκολα και αναψυκτήριο, ότι άλλος υπουργός που δηλώνει ετήσιο εισόδημα € 167.000, κάνει γάμο στο ακριβότερο ξενοδοχείο του Παρισιού με συνολικό κόστος € 4.000.000, ότι ο Γεν. Γραμματέας του ΥΠΕΘΑ επί των προμηθειών εξοπλισμού αγόρασε δικό του νησί αξίας € 3.500.000, ότι Δήμαρχος της Αθήνας πέρασε week end στην Αίγυπτο με 3 αγοραία τεκνά και συνολική δαπάνη € 513.212 από τα κονδύλια του Δήμου του για παράσταση Δημάρχου, ότι ο κ. Χριστοφοράκος συμφώνησε με τους διώκτες του να επιστρέψει € 1.200.000 και να πάψει να διώκεται, ότι ο χαμός της ελληνικής σημαίας το βράδυ των Ιμίων είχε ουσιαστικά προαναγγελθεί από τον τότε υπουργό εξωτερικών της πατρίδας, ότι, ότι, ότι, ότι (μπορώ να γράφω μέχρι αύριο. Κυρίως όμως, να αντιλαμβάνεσαι ότι κανένας ποτέ και για τίποτε δεν πληρώνει την νύφη που έχει καταλήξει από παρθένα να είναι η εταίρα του χωριού και μάλλιστα να πληρώνει για να την …. μάνε. Ε, τότε νομίζω ότι θα είχες πειστεί πως δεν φταίς και πως δεν πειράζει που δεν έκοψες απόδειξη στο πελατάκι για τα 500 που τού πήρες. Το πλέον κυριότερο όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι το εξής: εκεί που φταίς, και σύ, και γώ και όλοι μας, είναι που με μαθηματική ακρίβεια, στις επόμενες εκλογές αντί να κάτσεις και να μιλήσεις με τον καθρέφτη σου κανά 5λεπτο, θα πάς σαν το γίδι να ψηφίσεις πάλι τα ίδια, πεπεισμένος ότι ο καλός ο ποιμένας, δεν περιμένει να μην πέσει σε λάθος δρόμο το ποίμνιό του, αλλά φροντίζει και παίρνει τον δρόμο που δεν θα οδηγήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια ώστε να είναι σίγουρος πως τα γίδια του δεν θα χρειαστεί να προσέξουν μην πέσουν. Εκεί τρελαίνομαι και λέω, σε μια χώρα του χεσε και του δε βαριέσαι, τύποι σαν τον Ρογήρο είναι καταδικασμένοι να δυστυχούν μέχρι που να μην υπάρχουν πιά. Προφανώς και είναι κρίμα και προφανέστερα … όχι για τον Ρογήρο αλλά για τους άλλους που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι ποιμένες τους είναι σαν τον Ρογήρο και καλύτεροι. Χα, Χα, που είσαι Ιονεσκο;

    • rogerios Says:

      Φίλτατε, καλώς όρισες και ως σχολιαστής στο ιστολόγιο!

      Τα λόγια του Σουμάν είναι απολύτως επίκαιρα και πάντα εύστοχα! Το ποιός τα έχει κατανοήσει είναι άλλη ιστορία.

      Προς Θεού, ας μη νομίσει κανείς ότι ήταν στις προθέσεις μου να κάνω τη δίκη κανενός (κι αν ήταν δεν θα έβγαζα ποτέ τον εαυτό μου απ’ έξω). Αυτά που μου λες είναι απολύτως κατανοητά: για αυτούς ακριβώς τους λόγους είπα κι εγώ ότι δεν είναι ίδια η ευθύνη του καθενός. Άλλη η ευθύνη του απλού πολίτη, άλλη η ευθύνη των ταγών και των «ελίτ» της χώρας.
      Συνεπώς, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τα λεγόμενά σου περί ποιμένων. Και να προσθέσω ότι το κρίμα είναι που επιφυλάξαμε στους εαυτούς μας τον ρόλο του κοπαδιού.

  5. Βασίλειος Says:

    Κι επειδή μόνοι μας, ακόμη και με όλα τα παραπάνω μπορεί να μη τα καταφέρουμε, ας προσευχηθούμε και για μια αλλαγή κατεύθυνσης σε επίπεδο ΕΕ που θα απομακρύνει την Ευρώπη από το ψευδοϊδανικό της χαλαρής ένωσης-αγοράς χωρίς σύνορα, για να την οδηγήσει σε μια ουσιαστική ομοσπονδία που θα την διέπουν οι αρχές του κράτους δικαίου, αυτές που την κατέστησαν υπόδειγμα κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας.

    Ευρωπαϊκή ενοποίηση;
    Συμφωνώ κατ’ αρχήν, το παραπάνω απόσπασμα όμως μου άφησε άσχημη εντύπωση. Μου μοιάζει για ναός της κάτω Ιταλίας αυτός λόγω μεγαλοπρέπειας, ποιός είναι; Τα ιστορικά άρθρα τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα εάν και διαφωνώ ως προς την κρίση σου για τον Κλέωνα, ίσως να με έχει επηρεάσει ο Θουκυδίδης, παρ’ όλ’ αυτά στην Μακεδονική του εκστρατεία απέτυχε (δεν συνεχίζω γιατί θα επαναλάβω (επί)κρίσεις του προαναφερθέντος).

    • rogerios Says:

      Βασίλειε, καλώς όρισες!

      Βάζεις πολλά θέματα με ένα σχόλιο! 🙂
      Ας προσπαθήσω να απαντήσω εν συντομία.

      1. Αν μου εξηγήσεις για ποιό λόγο σού άφησε άσχημη εντύπωση το απόσπασμα του κειμένου μου που παραθέτεις θα μπορούσαμε να συζητήσουμε με περισσότερη ακρίβεια. Να πω, πάντως, ότι κατά τη γνώμη μου πολύ ευκολότερα (αν όχι μόνο έτσι) θα αποκτήσει η Ελλάδα κάτι που θα προσεγγίζει το κράτος δικαίου και πρόνοιας αν η ΕΕ κινηθεί εκ νέου προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτό, όμως, απαιτεί αναβίωση του γαλλογερμανικού άξονα με πολιτικούς άλλου διαμετρήματος απ’ ό,τι οι τωρινοί.
      2. Σωστά μάντεψες, πρόκειται για τον ναό της Ήρας (τον έναν από τους δύο) στη (γνωστή κι από το καβαφικό ποίημα) Ποσειδωνία (Paestum) στην ιταλική Καμπανία.
      3. Τη γνώμη μου για τον Κλέωνα την εξηγώ όσο καλύτερα μπορώ στην ανάρτηση για τη Σφακτηρία. Ακόμη κι αν τελικά απέτυχε στη μακεδονική εκστρατεία του, τουλάχιστον δεν απέτυχε με τόσο τραγικό τρόπο όσο ο αγαπημένος του Θουκυδίδη, ο Νικίας, στη Σικελική Εκστρατεία.

      Αναμένω νεότερα σχόλια!

  6. Βασίλειος Says:

    Σε αυτήν του την κρίση ο Θουκυδίδης έπεσε έξω λόγω τον αριστοκρατικών του καταβολών.
    Η πολιτική (πέραν της οικονομικής) ένωση της Ευρώπης μου φαίνεται κάτι ανέφικτο, λόγω των πραγματικά τεράστιων πολιτισμικών διαφορών, την διαφορά του δικαίου, την ανισοκατανομή των πολιτικών πεποιθήσεων ανά χώρα (πχ το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει κομμουνιστικό κόμμα στο κοινοβούλιο, ενώ η Αυστρία εάν δεν κάνω λάθος κυβερνάται από κεντροδεξιά ακροδεξιά συμμαχία. Πώς θα εναρμονιστούν ας πούμε με την ελληνική ή ιταλική αριστερά και κομμουνισμό; ) Εκτός αυτού η ήδη ξενόφιλη τάση των μαζών θα ενισχυθεί, γεγονός που θα οδηγήσει σε μερική πολιτισμική εξαφάνιση (κυρίως γλωσσικά πιστεύω με αγγλικισμούς, οι ιστορικές γνώσεις είναι ήδη τραγικά χαμηλές, αλλά δεν ξεχνιούνται τα βασικά, βοηθά και η ποπ κουλτούρα σε ένα βαθμό). Μία κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνηση είναι πολύ centralised (δεν μου έρχεται η λέξη και είναι και αργά) και οι όποιοι πόροι θα κατανεμηθούν δεν θα είναι προς όφελος της χώρας, καθώς οι νέες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες είναι σε πολύ χειρότερη μοίρα και είναι προτεραιότητα η στήριξη εκείνων πρώτα. Άλλο ζήτημα θα είναι και ένα δεύτερο κύμα μετανάστευσης (όχι πως τώρα είναι δύσκολο για χώρες εντός ΕΕ, αλλά με επισημοποιημένους πολιτικούς πλέον θεσμούς θα είναι ευκολότερο/γνωστότερο και για απλό εργατικό δυναμικό αλλά και για ειδικευμένο/επιστήμονες). Προβλέπω πως θα οδηγήσει σε υπερανάπτυξη των ήδη ισχυρότερων, Γαλλία Γερμανία (το ην. βασ. αμφιβάλλω εάν θα συμμετάσχει σε τέτοιο εγχείρημα) σε βάρος της «επικράτειας». Νόμος της εντροπίας στην πέραν της χημείας διάσταση.

  7. Βασίλειος Says:

    Επίσης με ενοποίηση πολιτική θα διευρυνθεί ακόμη περισσότερο η ελεύθερη αγορά που αντιμάχεσαι με θέρμη, καθώς πλέον θα αποτελούμε ομοσπονδία άρα δεν θα ήταν παράλογο να υπάρχουν προστατευτικά μέτρα για την οικονομία; Ετοιμάσου να δεις μια πληθώρα ξένων επενδύσεων, δεδομένης της ευστάθειας και της θρυλουμένης αξιοπιστίας που θα φέρει τέτοια ένωση.
    Αυτά προς το παρόν, πιθανόν να υπάρχουν και άλλες πτυχές, μάλλον όπως το γράφω μου ήρθε άλλη μία, το σύστημα εκπαίδευσης, αλλά είναι υπερβολικά αργά και τα ανωτέρω είναι σημαντικότερα (ή μάλλον, πιο επείγοντα, ως προς την βαρύτητα όχι απαραιτήτως).

  8. rogerios Says:

    Βασίλειε,

    η πολιτική ένωση της Ευρώπης είναι κάτι πολύ ευκολότερο απ’ ό,τι νομίζουμε, αρκεί να υπάρχει αυτή η ρημάδα η πολιτική βούληση που είναι εντελώς (μα εντελώς) απαραίτητη. Προς το παρόν, ο τόνος είναι σε σκοπό αγγλοσαξονικό, οπότε όλα πάνε χαλαρά όσον αφορά την ενοποίηση και το βάρος δίνεται αποκλειστικά στην ελεύθερη αγορά. Το ζητούμενο είναι να αλλάξουν αυτές οι προτεραιότητες – δεν είναι εύκολο, αλλά δεν είναι και αδύνατο.
    Μια και θίγεις τις διαφορές μεταξύ κρατών μελών σε επίπεδο δικαίου, να σε διαβεβαιώσω ότι ειδικά στον τομέα αυτόν έχουν γίνει πολύ ουσιαστικά βήματα προσέγγισης: δεν είναι οι διαφορές ως προς τα εθνικά δίκαια το στοιχείο που μπορεί να εμποδίσει την ενοποίηση (ίσα-ίσα, θα μπορούσαμε να πάρουμε μαζί μας και τη συμπαθέστατη Ελβετία).
    Επίσης, η ελεύθερη αγορά στο πλαίσιο μιας ουσιαστικής πολιτικής ένωσης είναι μικρότερο κακό, για να μην πω ότι θα μπορούσε να είναι και δυνάμει καλό, γιατί έτσι υπάρχει πιο ορθολογική (για τις απόψεις μας) ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Το πρόβλημα είναι η ελεύθερη αγορά σκέτη και ξεκάρφωτη, όταν θεωρείται αυτοσκοπός. Αυτό πρέπει να διορθωθεί.

    Τέλος πάντων, το θέμα είναι πράγματι τεράστιο και δεν μπορούμε καν να το σκιαγραφήσουμε με τα σχόλιά μας. Θέλω απλώς να τονίσω ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι και ότι, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι ελπίδες μας θα έπρεπε να στηρίζονται στην ευρωπαϊκή ενοποίηση κι όχι ν’ απορρίπτουμε συλλήβδην την ΕΕ ως πηγή κακών.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: