Η συνωμοσία του Δαρείου

    

Βρισκόμαστε στα 522 π.Χ. Η μεγαλύτερη αυτοκρατορία της Οικουμένης συγκλονίζεται από μια δυναστική κρίση η οποία έχει όλα τα χαρακτηριστικά ιστορίας αστυνομικού μυστηρίου. Ο νόμιμος βασιλιάς βρίσκεται σε εκστρατεία στην Αίγυπτο, την οποία και κατακτά. Πάντα ήταν δεσποτικός, φαίνεται όμως πλέον να βυθίζεται στην τρέλα καθώς δολοφονεί μέλη της οικογένειάς του, μεταξύ των οποίων και τον αδελφό του, για τον οποίο, ίσως όχι άδικα, διατηρεί υποψίες ότι επιβουλεύεται τον βασιλικό θρόνο. Στον δρόμο της επιστροφής, ο βασιλιάς δέχεται έναν αγγελιαφόρο ο οποίος τον πληροφορεί ότι στην Περσία την εξουσία έχει αναλάβει ένας σφετεριστής που παρουσιάζεται ως αδελφός του βασιλιά. Λίγο μετά ο ηγεμόνας τραυματίζεται στο πόδι κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες και σύντομα πεθαίνει από το τραύμα του. Μια ομάδα Περσών ευγενών συνωμοτεί για να ανατρέψει τον σφετεριστή. Τα σχέδια των συνωμοτών επιτυγχάνουν και η βασιλική εξουσία καταλήγει στον άνθρωπο που θα φέρει την περσική αυτοκρατορία στο απόγειο της δόξας της.   

Ας δούμε πώς παρουσιάζουν την ιστορία οι διάφορες πηγές που διαθέτουμε, πριν προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τις διηγήσεις αυτές, τις αντιφάσεις τους και τις μεταξύ τους αντιθέσεις, και, έπειτα, να εντοπίσουμε τα όποια στοιχεία ιστορικής πραγματικότητας μπορεί να περιέχουν ή… να αποκρύπτουν.     

 Ι. Οι πηγές   

 Όπως επισημαίνει ο σπουδαιότερος αχαιμενιδολόγος της εποχής μας, ο Πιέρ Μπριάν  [«Histoire de l’Empire Perse (De Cyrus à Alexandre)«, Fayard, Παρίσι, 1996, σελ. 109], ο ιστορικός που επιχειρεί να διαλευκάνει τη δυναστική κρίση του 522 εξαρτάται κατά τρόπο σχεδόν απόλυτο από τις ελληνικές πηγές της κλασσικής αρχαιότητας, ιδίως δε από τον Ηρόδοτο.   

Ι. Α. Οι ελληνικές πηγές   

α. Η εκδοχή του Ηροδότου: Ο ιστορικός από την Αλικαρνασσό παρουσιάζει τον Πέρση βασιλιά Καμβύση σαν ψυχικά διαταραγμένο άτομο. Η παραφροσύνη του εκδηλώνεται έχοντας ως πρώτο θύμα τον αμφιθαλή αδελφό του, τον Σμέρδι. Η οργή του ηγεμόνα κατά του αδελφού του έχει, κατά τον Ηρόδοτο, διττό αίτιο: πρώτον, την προσβολή προς το πρόσωπο του βασιλιά, όταν ο αδελφός του είναι ο μόνος από τους Πέρσες που επιχειρεί και κατορθώνει να λυγίσει το τόξο που φέρνει δώρο στον Καμβύση ο ηγεμόνας των Αιθιόπων. Δεύτερον, το ότι ο Καμβύσης βλέπει σε όνειρο τον αδελφό του να κάθεται στον βασιλικό θρόνο. Οι λόγοι αυτοί είναι αρκετοί για να διατάξει τον ακόλουθό του, τον Πρηξάσπη, να δολοφονήσει τον Σμέρδι:  

«Καμβύσης δέ, ὡς λέγουσι Αἰγύπτιοι, αὐτίκα διὰ τοῦτο τὸ ἀδίκημα ἐμάνη, ἐὼν οὐδὲ πρότερον φρενήρης. καὶ πρῶτα μὲν τῶν κακῶν ἐξεργάσατο τὸν ἀδελφεὸν Σμέρδιν ἐόντα πατρὸς καὶ μητρὸς τῆς αὐτῆς, τὸν ἀπέπεμψε ἐς Πέρσας φθόνῳ ἐξ Αἰγύπτου, ὅτι τὸ τόξον μοῦνος Περσέων ὅσον τε ἐπὶ δύο δακτύλους εἴρυσε, τὸ παρὰ τοῦ Αἰθίοπος ἤνεικαν οἱ Ἰχθυοφάγοι, τῶν δὲ ἄλλων Περσέων οὐδεὶς οἷός τε ἐγένετο. ἀποιχομένου ὦν ἐς Πέρσας τοῦ Σμέρδιος ὄψιν εἶδε ὁ Καμβύσης ἐν τῷ ὕπνῳ τοιήνδε· ἔδοξέ οἱ ἄγγελον ἐλθόντα ἐκ Περσέων ἀγγέλλειν ὡς ἐν τῷ θρόνῳ τῷ βασιληίῳ ἱζόμενος Σμέρδις τῇ κεφαλῇ τοῦ οὐρανοῦ ψαύσειε. πρὸς ὦν ταῦτα δείσας περὶ ἑωυτοῦ μή μιν ἀποκτείνας ὁ ἀδελφεὸς ἄρχῃ, πέμπει Πρηξάσπεα ἐς Πέρσας, ὃς ἦν οἱ ἀνὴρ Περσέων πιστότατος, ἀποκτενέοντά μιν. ὁ δὲ ἀναβὰς ἐς Σοῦσα ἀπέκτεινε Σμέρδιν, οἳ μὲν λέγουσι ἐπ᾽ ἄγρην ἐξαγαγόντα, οἳ δὲ ἐς τὴν Ἐρυθρὴν θάλασσαν προαγαγόντα καταποντῶσαι» (Ηρόδοτος, βιβλίο Γ΄ Θάλεια, 30, 1-3).     

 Ο Αλικαρνασσεύς παραθέτει στη συνέχεια όλα τα εγκλήματα που διαπράττει μέσα στην παράνοιά του ο Καμβύσης: σκοτώνει την αδελφή και σύζυγό του, η οποία μάλιστα εγκυμονεί. Θάβει ζωντανούς δώδεκα νέους ευγενείς Πέρσες. Βασανίζει τον πρώην βασιλιά της Λυδίας, τον Κροίσο. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η φρικιαστική εκτέλεση του βασιλικού δικαστή Σισάμνη, τον οποίο ο Καμβύσης, κρίνοντάς τον ένοχο χρηματισμού, διατάζει να γδάρουν και με το δέρμα του να ντύσουν τον θρόνο στον οποίο θα κάθεται ο νέος βασιλικός δικαστής (ο Οτάνης, γιος του εκτελεσθέντος), έτσι ώστε να είναι διπλά προσεκτικός κατά την έκδοση των αποφάσεών του.   

Ενώ, όμως, ο Καμβύσης παραμένει στην Αίγυπτο, δύο αδέλφια που είναι Μάγοι, ανήκουν δηλαδή στην κάστα των Ιρανών ιερέων, εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι η δολοφονία του αδελφού του βασιλιά είχε κρατηθεί μυστική. Ο ένας από αυτούς, ο Πατιζείθης ανέβασε στο βασιλικό θρόνο τον αδελφό του που έφερε το ίδιο όνομα με τον δολοφονημένο αδελφό του Καμβύση και του έμοιαζε πολύ! Τα νέα φτάνουν και στο στρατόπεδο του Καμβύση, κατά την επιστροφή του από την Αίγυπτο, ενώ αυτός βρίσκεται στη Συρία.     

«Καμβύσῃ δὲ τῷ Κύρου χρονίζοντι περὶ Αἴγυπτον καὶ παραφρονήσαντι ἐπανιστέαται ἄνδρες Μάγοι δύο ἀδελφεοί, τῶν τὸν ἕτερον καταλελοίπεε τῶν οἰκίων μελεδωνὸν ὁ Καμβύσης. οὗτος δὴ ὦν οἱ ἐπανέστη μαθών τε τὸν Σμέρδιος θάνατον ὡς κρύπτοιτο γενόμενος, καὶ ὡς ὀλίγοι εἴησαν οἱ ἐπιστάμενοι αὐτὸν Περσέων, οἱ δὲ πολλοὶ περιεόντα μιν εἰδείησαν. Πρὸς ταῦτα βουλεύσας τάδε ἐπεχείρησε τοῖσι βασιληίοισι. ἦν οἱ ἀδελφεός, τὸν εἶπά οἱ συνεπαναστῆναι, οἰκὼς μάλιστα τὸ εἶδος Σμέρδι τῷ Κύρου, τὸν ὁ Καμβύσης ἐόντα ἑωυτοῦ ἀδελφεὸν ἀπέκτεινε· ἦν τε δὴ ὅμοιος εἶδος τῷ Σμέρδι καὶ δὴ καὶ οὔνομα τὠυτὸ εἶχε Σμέρδιν. Τοῦτον τὸν ἄνδρα ἀναγνώσας ὁ Μάγος Πατιζείθης ὥς οἱ αὐτὸς πάντα διαπρήξει, εἷσε ἄγων ἐς τὸν βασιλήιον θρόνον. ποιήσας δὲ τοῦτο κήρυκας τῇ τε ἄλλῃ διέπεμπε καὶ δὴ καὶ ἐς Αἴγυπτον προερέοντα τῷ στρατῷ ὡς Σμέρδιος τοῦ Κύρου ἀκουστέα εἴη τοῦ λοιποῦ ἀλλ᾽ οὐ Καμβύσεω.      

Οἵ τε δὴ ὦν ἄλλοι κήρυκες προηγόρευον ταῦτα καὶ δὴ καὶ ὁ ἐπ᾽ Αἴγυπτον ταχθείς, εὕρισκε γὰρ Καμβύσεα καὶ τὸν στρατὸν ἐόντα τῆς Συρίης ἐν Ἀγβατάνοισι, προηγόρευε στὰς ἐς μέσον τὰ ἐντεταλμένα ἐκ τοῦ Μάγου» (Ηρόδοτος, Θάλεια, 61-62).     

Αρχικά, ο Αχαιμενίδης καταλαμβάνεται από τύψεις, γιατί συνειδητοποιεί ότι μάλλον άδικα είχε εκτελέσει τον αδελφό του, μια και άλλος τελικά ήταν ο σφετεριστής. Έπειτα, η λογική επικρατεί κι ο Καμβύσης αποφασίζει να επιστρέψει το ταχύτερο δυνατό στα Σούσα για να αντιμετωπίσει τον σφετεριστή. Καθώς, όμως, ανεβαίνει στο άλογό του, το ξίφος του φεύγει από τη θήκη και τον τραυματίζει σοβαρά στο πόδι.      

«Ἐνθαῦτα ἀκούσαντα Καμβύσεα τὸ Σμέρδιος οὔνομα ἔτυψε ἡ ἀληθείη τῶν τε λόγων καὶ τοῦ ἐνυπνίου· ὃς ἐδόκεε ἐν τῷ ὕπνῳ ἀπαγγεῖλαι τινά οἱ ὡς Σμέρδις ἱζόμενος ἐς τὸν βασιλήιον θρόνον ψαύσειε τῇ κεφαλῇ τοῦ οὐρανοῦ. Μαθὼν δὲ ὡς μάτην ἀπολωλεκὼς εἴη τὸν ἀδελφεόν, ἀπέκλαιε Σμέρδιν· ἀποκλαύσας δὲ καὶ περιημεκτήσας τῇ ἁπάσῃ συμφορῇ ἀναθρώσκει ἐπὶ τὸν ἵππον, ἐν νόῳ ἔχων τὴν ταχίστην ἐς Σοῦσα στρατεύεσθαι ἐπὶ τὸν Μάγον. Καί οἱ ἀναθρώσκοντι ἐπὶ τὸν ἵππον τοῦ κολεοῦ τοῦ ξίφεος ὁ μύκης ἀποπίπτει, γυμνωθὲν δὲ τὸ ξίφος παίει τὸν μηρόν… τῷ δὲ ἔτι πρότερον ἐκέχρηστο ἐκ Βουτοῦς πόλιος ἐν Ἀγβατάνοισι τελευτήσειν τὸν βίον. ὃ μὲν δὴ ἐν τοῖσι Μηδικοῖσι Ἀγβατάνοισι ἐδόκεε τελευτήσειν γηραιός, ἐν τοῖσί οἱ ἦν τὰ πάντα πρήγματα· τὸ δὲ χρηστήριον ἐν τοῖσι ἐν Συρίῃ Ἀγβατάνοισι ἔλεγε ἄρα. Καὶ δὴ ὡς τότε ἐπειρόμενος ἐπύθετο τῆς πόλιος τὸ οὔνομα, ὑπὸ τῆς συμφορῆς τῆς τε ἐκ τοῦ Μάγου ἐκπεπληγμένος καὶ τοῦ τρώματος ἐσωφρόνησε, συλλαβὼν δὲ τὸ θεοπρόπιον εἶπε “ἐνθαῦτα Καμβύσεα τὸν Κύρου ἐστὶ πεπρωμένον τελευτᾶν„» (64).     

Ο Καμβύσης αντιλαμβάνεται ότι μάλλον το τέλος του πλησιάζει. Καλεί τους ευγενείς και τους αποκαλύπτει την αλήθεια. Τη δολοφονία του αδελφού του, τους λόγους για τους οποίους την αποφάσισε, τον σφετερισμό της εξουσίας από τον Μάγο (65). Πάντως, οι Πέρσες ευγενείς της ακολουθίας του Καμβύση δεν φαίνεται να πιστεύουν τα περί συνωμοσίας Μάγων και μάλλον θεωρούν ότι σφετεριστής είναι ο αδελφός του βασιλιά. Αποδίδουν τα λόγια του Καμβύση στο μίσος που είχε για τον αδελφό του και θεωρούν ότι σκοπός του είναι να κάνει όλους τους Πέρσες να στραφούν κατά του δεύτερου και να μην τον αφήσουν στον θρόνο των Αχαιμενιδών. Λίγες μέρες αργότερα, η γάγγραινα που προκάλεσε το τραύμα παίρνει τον Καμβύση στον κόσμο των νεκρών.     

«μετὰ δὲ ταῦτα ὡς ἐσφακέλισέ τε τὸ ὀστέον καὶ ὁ μηρὸς τάχιστα ἐσάπη, ἀπήνεικε Καμβύσεα τὸν Κύρου, βασιλεύσαντα μὲν τὰ πάντα ἑπτὰ ἔτεα καὶ πέντε μῆνας, ἄπαιδα δὲ τὸ παράπαν ἐόντα ἔρσενος καὶ θήλεος γόνου. Περσέων δὲ τοῖσι παρεοῦσι ἀπιστίη πολλὴ ὑπεκέχυτο τοὺς Μάγους ἔχειν τὰ πρήγματα, ἀλλ᾽ ἠπιστέατο ἐπὶ διαβολῇ εἰπεῖν Καμβύσεα τὰ εἶπε περὶ τοῦ Σμέρδιος θανάτου, ἵνα οἱ ἐκπολεμωθῇ πᾶν τὸ Περσικόν» (66, 2-3).     

Για επτά μήνες ο σφετεριστής βασιλεύει ανενόχλητος. Λαμβάνει μάλιστα και φιλολαϊκά μέτρα για να εδραιώσει την εξουσία του (τριετής φορολογική ατέλεια). Έπειτα, ο Ηρόδοτος εμφανίζει τον Οτάνη, έναν από τους ευγενέστερους των Περσών, να υποψιάζεται την απάτη του ψευδο-Σμέρδιος. Ρωτά την κόρη του, την Φαιδύμη, η οποία ήταν σύζυγος του Καμβύση και τώρα αυτού που εμφανίζεται ως Σμέρδις. Εκείνη του απαντά ότι ποτέ δεν έχει δει τον Σμέρδι κατά πρόσωπο. Ο Οτάνης της λέει να ρωτήσει την Άτοσσα που εκτός από βασιλική σύζυγος είναι και αδελφή του Καμβύση και του Σμέρδιος. Αυτή θα ξέρει καλά αν πρόκειται για τον αδελφό της ή για κάποιον σφετεριστή. Η Φαιδύμη απαντά ότι δεν μπορεί να δει την Άτοσσα, μια και βρίσκονται σε διαφορετικά διαμερίσματα και ο βασιλιάς δεν επιτρέπει στη μια βασιλική σύζυγο να δει την άλλη (68). Ο Οτάνης αρχίζει να βεβαιώνεται για την πλαστοπροσωπία. Γνωρίζοντας ότι ο Καμβύσης είχε τιμωρήσει τον Μάγο Σμέρδι για κάποιο παράπτωμα κόβοντάς του τα αυτιά («τοῦ δὲ Μάγου τούτου τοῦ Σμέρδιος Κῦρος ὁ Καμβύσεω ἄρχων τὰ ὦτα ἀπέταμε ἐπ᾽ αἰτίῃ δή τινι οὐ σμικρῇ»), ζητά από την κόρη του να διαπιστώσει η ίδια αν ο «βασιλιάς» έχει αυτιά ή όχι. Όταν η Φαιδύμη του δίνει την αναμενόμενη αρνητική απάντηση, ο Οτάνης βάζει σε εφαρμογή το σχέδιό του. Καλεί δύο άλλους ευγενείς, τον Ασπαθίνη και τον Γοβρύα και αποφασίζουν να σκοτώσουν τον Μάγο σφετεριστή. Ο κάθε συνωμότης αναλαμβάνει να βρει κι έναν ακόμη συνεργό (ο Οτάνης προσεταιρίζεται τον Ινταφέρνη, ο Γοβρύας τον Μεγάβυζο και ο Ασπαθίνης τον Υδάρνη). Τότε εμφανίζεται στα Σούσα κι ένας άλλος σπουδαίος Πέρσης αριστοκράτης, ο Δαρείος, τον οποίο οι υπόλοιποι καθιστούν αμέσως συμμέτοχο στο σχέδιό τους.       

«γεγονότων δὲ τούτων ἓξ παραγίνεται ἐς τὰ Σοῦσα Δαρεῖος ὁ Ὑστάσπεος ἐκ Περσέων ἥκων· τούτων γὰρ δὴ ἦν οἱ ὁ πατὴρ ὕπαρχος. ἐπεὶ ὦν οὗτος ἀπίκετο, τοῖσι ἓξ τῶν Περσέων ἔδοξε καὶ Δαρεῖον προσεταιρίσασθαι» (70).     

Ο Δαρείος αποκτά ηγετικό ρόλο στη συνωμοσία. Ενώ ο Οτάνης προτείνει να καθυστερήσουν την εφαρμογή του σχεδίου μέχρι να βεβαιωθούν για την επιτυχία τους, ο Δαρείος προτείνει να αναλάβουν αμέσως δράση, άποψη την οποία επιβάλλει (76). Πράγματι, Δαρείος και Γοβρύας εισβάλλουν στα βασιλικά διαμερίσματα του ανακτόρου στα Σούσα κι ο πρώτος σκοτώνει τον Μάγο σφετεριστή, ενώ ο δεύτερος τον έχει προηγουμένως ακινητοποιήσει (78).     

Στη συνέχεια, οι συνωμότες συσκέπτονται για το τι πρέπει να πράξουν όσον αφορά τη διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας. Ο Ηρόδοτος τους εμφανίζει να διατυπώνουν πολιτικές απόψεις εξόχως ελληνικές. Ο Οτάνης υποστηρίζει μια μορφή δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς μιλά για «ισονομία» με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης (δηλ. της ίσης συμμετοχής των πολιτών στα αξιώματα και τις ευθύνες της διακυβέρνησης) (80), ο Μεγάβυζος μιλά ως υποστηρικτής της ολιγαρχίας (81), ενώ ο Δαρείος υποστηρίζει τη διατήρηση του θεσμού της βασιλείας (82). Όπως αναμένεται, η άποψη του Δαρείου επικρατεί και μένει να αποφασισθεί ο τρόπος επιλογής του νέου βασιλέα μεταξύ των επτά. Ο τρόπος αυτός είναι η… ιππομαντεία: βασιλιάς θα γίνει αυτός που την επόμενη αυγή το άλογό του θα χλιμιντρίσει πρώτο (84)! Ο Δαρείος φυσικά θα νικήσει, χάρη στο σόφισμα του ιπποκόμου του, του Οιβάρη (85-87).      

«Δαρεῖός τε δὴ ὁ Ὑστάσπεος βασιλεὺς ἀπεδέδεκτο» (88,1).      

Προκειμένου δε να νομιμοποιήσει περισσότερο την εξουσία του, ο Δαρείος νυμφεύεται δύο κόρες του Κύρου, την Άτοσσα, που υπήρξε σύζυγος και του Καμβύση και του ψευδο-Σμέρδιος, και την Αρτυστώνη, αλλά και την Πάρμυ, κόρη του Σμέρδιος, του αδελφού του Καμβύση, και, φυσικότατα, την κόρη του Οτάνη, η οποία αποκάλυψε την πλαστοπροσωπία του Μάγου, τη Φαιδύμη (88, 2).      

β. Οι υπόλοιπες αρχαιοελληνικές πηγές: Χωρίς να έχουν την έκταση και τη γλαφυρότητα της μυθιστορηματικής διήγησης του ιστορικού από την Αλικαρνασσό, κι άλλοι Έλληνες συγγραφείς αναφέρονται στην περσική δυναστική κρίση του 522 ή σε πρόσωπα και γεγονότα σχετικά με αυτήν.     

Στην Κύρου Παιδεία, ο Ξενοφών δεν ασχολείται με γεγονότα μεταγενέστερα του θανάτου του Κύρου (αν μπορούμε να πούμε ότι στο συγκεκριμένο ηθικοπλαστικό σύγγραμμα ο Αθηναίος ασχολείται με γεγονότα). Μνημονεύει όμως τον αμφιθαλή αδελφό του Καμβύση ως Ταναοξάρη.      

Στους Πέρσες, ο Αισχύλος μνημονεύει τον αδελφό του Καμβύση, τον οποίο ονομάζει Μάρδο: «Κύρου δὲ παῖς… πέμπτος δὲ Μάρδος ἦρξεν, αἰσχύνη πάτρᾳ θρόνοισί τ´ ἀρχαίοισι» (773-775). Αναφέρει ότι βασίλεψε και τον χαρακτηρίζει ντροπή της δυναστείας, αλλά δεν κάνει λόγο για σφετερισμό από κάποιο Μάγο.     

Πολύ πιο εκτενή αναφορά στα γεγονότα κάνει ο Κτησίας, ο Έλληνας αρχίατρος της περσικής αυλής στα χρόνια του Αρταξέρξη Β΄ (405-359). Στα Περσικά, ο Κτησίας ονομάζει Τανυοξάρκη τον αδελφό του Καμβύση. Αιτία του χαμού του Τανυοξάρκη είναι, κατά τον Κτησία, η σφοδρή διαμάχη του με τον Μάγο Σφενδαδάτη. Ο Μάγος καταγγέλει τον Τανυοξάρκη στον Καμβύση, ισχυριζόμενος ότι σκοπεύει να σφετεριστεί την βασιλική εξουσία. Ο Καμβύσης πείθεται και διατάζει την εκτέλεση του αδελφού του. Μετά από αυτό, ο Σφενδαδάτης εκμεταλλεύεται τη μεγάλη εμφανισιακή ομοιότητά του με τον πρίγκιπα και διοικεί τη Βακτριανή ως σατράπης για πέντε χρόνια. Στο σημείο αυτό εμφανίζονται στο προσκήνιο δύο ευνούχοι, ο Αρτασύρας και ο Βαγαπάτης, οι οποίοι ανεβάζουν τον Σφενδαδάτη στον βασιλικό θρόνο. Ένας τρίτος ευνούχος, ο Ιζαβάτης, απειλεί να αποκαλύψει την απάτη. Οι συνωμότες τον δολοφονούν (Περσικά, 10-13).     

Εκτός από τους συγγραφείς της κλασσικής αρχαιότητας, υπάρχει και ο Ιουστίνος, Ρωμαίος ιστορικός του 3ου-4ου αι. μ.Χ. (Ι, 9, 4-11). Και αυτός αναφέρει το όνειρο του Καμβύση στην Αίγυπτο, που βλέπει τον αδελφό του τον… Μέργη να κάθεται στον βασιλικό θρόνο. Ο Καμβύσης αναθέτει σε έναν έμπιστο ακόλουθο, τον Μάγο Κομήτη, να δολοφονήσει τον Μέργη. Ο Κομήτης εκτελεί την αποστολή που του ανατέθηκε, αλλά καθώς στο μεταξύ πεθαίνει ο Καμβύσης ο Μάγος αποφασίζει να ανεβάσει στον θρόνο τον δικό του αδελφό, τον Οροπάστη, ο οποίος έχει το μεγάλο προσόν, καλά το καταλάβατε, να… μοιάζει πολύ στην εξωτερική εμφάνιση με τον δολοφονημένο αδελφό του Καμβύση.     

Μεταξύ των διαφόρων εκδοχών της ιστορίας εντυπωσιάζουν οι διαφορές ως προς το όνομα του αδελφού του Καμβύση (Σμέρδις, Ταναοξάρης, Τανυοξάρκης, Μάρδος και Μέργης), αλλά και του σφετεριστή (Σμέρδις, Σφενδαδάτης, Οροπάστης) ή των συνωμοτών που τον ανεβάζουν στον θρόνο (Πατιζείθης, Αρτασύρας και Βαγοπάτης, Κομήτης). Υπάρχουν, όμως, μερικά θεμελιώδη κοινά στοιχεία, όπως παρατηρεί και ο Μπριάν (όπ.π., σελ. 110-111):     

– Η δολοφονία του αδελφού του Καμβύση, κατόπιν διαταγής του Αχαιμενίδη βασιλέα.     

– Η αντικατάσταση του πρίγκιπα από έναν Μάγο.     

– Η εντυπωσιακή ομοιότητα ως προς την εξωτερική εμφάνιση μεταξύ του Μάγου και του πρίγκιπα.     

Ουσιώδης διαφοροποίηση παρατηρείται ως προς τη χρονική σειρά των γεγονότων. Κατά τον Ηρόδοτο τόσο η δολοφονία του Σμέρδιος όσο και ο σφετερισμός του θρόνου από τον Μάγο με το ίδιο όνομα συμβαίνουν κατά τον χρόνο της εκστρατείας του Καμβύση στην Αίγυπτο. Ο Κτησίας, αντίθετα, τοποθετεί τη δολοφονία του πρίγκιπα πέντε χρόνια πριν τον σφετερισμό. Κατά τον Ιουστίνο, τέλος, και η δολοφονία και ο σφετερισμός έπονται του θανάτου του Καμβύση. Προφανώς, στους κύκλους της περσικής αριστοκρατίας, αλλά και μεταξύ των Ελλήνων στη Μικρά Ασία και στην κυρίως Ελλάδα, θα πρέπει, ήδη από τον 5ο αιώνα, να κυκλοφορούσαν διάφορες ιστορίες σχετικά με την άνοδο του Δαρείου στην εξουσία, τις οποίες μάλλον ανέμιξαν ή ερμήνευσαν ο Ηρόδοτος και οι συνεχιστές του.     

Ι. Β. Η περσική πηγή: η εκδοχή του Δαρείου     

Ευτυχώς, έχουμε στη διάθεσή μας και μια περσική πηγή και μάλιστα αυτήν του μεγάλου πρωταγωνιστή, του Δαρείου. Στη λαξεμένη στον βράχο μνημειακή επιγραφή του Μπεχιστούν, ο Πέρσης ηγεμόνας δίνει τη δική του εκδοχή για το πώς βρέθηκε στον θρόνο των Αχαιμενιδών.     

«Βασίλευε ο Καμβύσης, ο γιος του Κύρου, κι είχε έναν αμφιθαλή αδελφό που ονομαζόταν Μπαρντίγια. Έπειτα ο Καμβύσης σκότωσε τον Μπαρντίγια. Ο φόνος αυτός δεν έγινε γνωστός στον λαό. Αργότερα ο Καμβύσης έφυγε για την Αίγυπτο και, στη συνέχεια, ο λαός επαναστάτησε. Μετά απ’ αυτό, το ψέμα κυριάρχησε στην Περσία, στη Μηδία και στους άλλους λαούς. Έπειτα εμφανίστηκε κάποιος, ένας Μάγος που τον έλεγαν Γκαουμάτα. Αυτός στασίασε στην Παϊσιγιαουβάντα, κοντά στο όρος Αρακάντρι, τη 14η ημέρα του μηνός Βιγιάξνα. Είπε ψέματα στον λαό: «Είμαι ο Μπαρντίγια, ο γιος του Κύρου, ο αδελφός του Καμβύση». Τότε, ο λαός ολόκληρος εξεγέρθηκε κατά του Καμβύση και συντάχθηκε με τον στασιαστή και στην Περσία και στη Μηδία και στις υπόλοιπες χώρες. Ο Μάγος σφετερίστηκε τη βασιλική εξουσία την 9η ημέρα του μηνός Γκαρμαπάντα [= 1.3.522]. Έπειτα ο Καμβύσης πέθανε από φυσικό θάνατο…       

Κανείς, Πέρσης ή Μήδος… δεν μπόρεσε να πάρει τη βασιλεία από τα χέρια του Γκαουμάτα, του Μάγου. Ο λαός τον φοβόταν πολύ. Αυτός σκότωνε πολλούς που είχαν γνωρίσει τον Μπαρντίγια. Να γιατί τους σκότωνε: «Να μη μάθουν ότι δεν είμαι ο Μπαρντίγια, ο γιος του Κύρου». Κανείς δεν τολμούσε πει οτιδήποτε για τον Γκαουμάτα τον Μάγο, ώσπου εμφανίστηκα εγώ…     

Με τη βοήθεια του Αχούρα Μάζδα και με λίγους άντρες σκότωσα τον Μάγο και τους υποστηρικτές του. Τον σκότωσα στο οχυρό που ονομάζεται Σικαγιαουβάτι, στην περιοχή της Νισάγια, στη Μηδία. Του πήρα το βασίλειο και με τη δύναμη του Αχούρα Μάζδα έγινα βασιλιάς…» (επιγραφή του Μπεχιστούν, 1η στήλη, 10-13).     

«Ιδού οι άνδρες που ήταν παρόντες όταν σκότωσα τον Γκαουμάτα, τον Μάγο που υποστήριζε ότι ήταν ο Μπαρντίγια. Συνεργάστηκαν μαζί μου ως πιστοί υποστηρικτές.     

Ο Βιντάρνα,γιος του Βαγιασπάρα [= Ινταφέρνης]     

Ο Ουτάνα, γιος του Θούκρα [= Οτάνης]     

Ο Γκαουμπαρούβα, γιος του Μαρντουνίγια [= Γοβρύας, πατέρας του Μαρδονίου]     

Ο Βιντάρνα, γιος του Μπαγκαμπίνια [= Υδάρνης]     

Ο Μπαγκαμπούξα, γιος του Ντατουβάχυα [= Μεγάβυζος]     

Ο Αρντουμάνις, γιος του Βακάουνα» (επιγραφή του Μπεχιστούν, 4η στήλη, 68-69).     

Μεταξύ της λεπτομερούς εξιστόρησης του Ηροδότου και της διακήρυξης του Δαρείου του Μεγάλου υπάρχουν αρκετά κοινά σημεία, όπως και μερικές ουσιώδεις διαφορές.     

– Ο Δαρείος τοποθετεί χρονικά τη δολοφονία του αδελφού του Καμβύση πριν την αναχώρηση του μονάρχη για την αιγυπτιακή εκστρατεία, ενώ ο Αλικαρνασσεύς στο διάστημα που ο Καμβύσης βρίσκεται στην Αίγυπτο.     

– Διαφέρουν τα ονόματα. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι το «Σμέρδις» αποτελεί μεταγραφή στα ελληνικά του περσικού ονόματος «Μπαρντίγια», παραμένει η διαφοροποίηση ως προς το όνομα του σφετεριστή Μάγου, που κατά τον Ηρόδοτο είναι και πάλι «Σμέρδις», ενώ κατά τον Δαρείο «Γκαουμάτα» (όνομα που παραπέμπει στον Κομήτη του Ιουστίνου, που, όμως, είναι μεν συνωμότης κατά του Καμβύση, πλην όμως ανεβάζει τελικά στον θρόνο τον αδελφό του, τον Οροπάστη).     

– Ο ρόλος του ίδιου του Δαρείου παρουσιάζεται και αξιολογείται με διαφορετικό τρόπο στο ένα και στο άλλο κείμενο (Briant, όπ.π., σελ. 112, 120). Ο Δαρείος δεν κάνει λόγο για συνωμοσία, μνημονεύει μόνο τους πιστούς υποστηρικτές του (οι οποίοι συμπίπτουν σχεδόν απόλυτα με αυτούς που αναφέρει ως συνωμότες ο Ηρόδοτος: η μόνη διαφοροποίηση αφορά τον Αρντουμάνις, ο οποίος δεν μπορεί να ταυτισθεί με τον Ασπαθίνη του Ηροδότου). Τη βασιλική εξουσία, ο Δαρείος την οφείλει στον Αχούρα Μάζδα (και στον εαυτό του).     

– Ο τρόπος και ο τόπος θανάτωσης του σφετεριστή. Αντί της δολοφονίας στα ανάκτορα, ο Δαρείος κάνει λόγο για μάχες και κατάληψη οχυρού στο οποίο είχε καταφύγει με τους υποστηρικτές του ο Μάγος.     

ΙΙ. Μια απόπειρα εξήγησης     

Είναι δυνατόν να συμβιβαστούν όλες αυτές οι διηγήσεις και κυρίως αυτή του Ηροδότου με εκείνην του Δαρείου; Πόση ιστορική αλήθεια περιέχουν; Ας προσπαθήσουμε να δούμε λίγο πιο καθαρά.     

α. Οι αντίπαλοι αδελφοί: Πριν αναχωρήσει για την εκστρατεία στην Κεντρική Ασία, που έμελλε να αποβεί μοιραία για αυτόν, ο Κύρος (πιθανώς το 530) ονόμασε κι επίσημα διάδοχό του τον μεγαλύτερο γιο του, τον Καμβύση. Τον νεότερο γιο, τον Μπαρντίγια, τον «αποζημίωσε» διορίζοντάς τον σατράπη της Βακτριανής, με το προνόμιο μάλιστα της απαλλαγής από την υποχρέωση απόδοσης φόρου υποτελείας στον αδελφό του. (Briant, όπ.π., σελ. 60, 113). Η προτίμηση του Κύρου για τον πρωτότοκο ήταν από καιρό παγιωμένη: ήδη από το 539, τον είχε ονομάσει βασιλέα της Βαβυλώνας.     

Η εντελώς αρνητική εικόνα του Καμβύση την οποία δίνουν οι κλασσικές πηγές πρέπει να αντιμετωπιστεί με πολλές επιφυλάξεις. Όπως επισημαίνει και ο Μπριάν πρόκειται για λογοτεχνικό τόπο που συχνά συνδυάζεται με τη γνωστή επιχειρηματολογία περί περσικής παρακμής (όπ.π., σελ. 60, 109). Συνήθως υπάρχει η αντιστικτική παρουσίαση του «καλού» Κύρου, «πατέρα» της αυτοκρατορίας, και του δεσποτικού και παράφρονα Καμβύση. Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του Ηροδότου «Καμβύσης δὲ δεσπότης, Κῦρος δὲ πατήρ… ὁ δὲ ὅτι χαλεπός τε ἦν καὶ ὀλίγωρος, ὁ δὲ ὅτι ἤπιός τε καὶ ἀγαθά σφι πάντα ἐμηχανήσατο» (Γ΄ «Θάλεια«, 85, 3). Γενικά, όλα τα δεινά και οι αμαρτίες που οι πηγές αποδίδουν στον Καμβύση δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα (βλ. π.χ. Μπριάν, όπ.π., σελ. 66 επ., όπου, βασιζόμενος σε αιγυπτιακές πηγές, ο ιστορικός επιχειρεί να ανασκευάσει τις κατηγορίες περί καταστροφής ιερών από τον Καμβύση).     

Σε κάθε περίπτωση, η έχθρα μεταξύ Καμβύση και Μπαρντίγια/ Σμέρδιος αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός, μια και πολλά στοιχεία καταδεικνύουν ότι ο δεύτερος ποτέ δεν αποδέχθηκε την πατρική επιλογή: η άρνησή του (και μάλιστα δύο φορές) να παρουσιαστεί στη βασιλική αυλή μετά από πρόσκληση του αδελφού του, το ανέκδοτο που καταγράφει ο Ηρόδοτος σχετικά με το τόξο του βασιλιά των Αιθιόπων κ.λπ.     

β. Η μεγάλη απάτη (;) του Δαρείου: Το πιο παράδοξο στοιχείο της ιστορίας είναι τελικά η ύπαρξη του σφετεριστή Μάγου, που εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι η «δολοφονία» του αδελφού του βασιλιά είχε κρατηθεί κρυφή. Το στοιχείο αυτό, που προφανώς προέβαλε πρώτος ο ίδιος ο Δαρείος και το δέχτηκαν οι Έλληνες συγγραφείς, είναι εξαρχής ύποπτο. Ο Δαρείος έχει κάθε συμφέρον να παρουσιάσει τον εαυτό του σαν φυσικό συνεχιστή των Αχαιμενιδών και σαν πρωτεργάτη της αποκατάστασης της δυναστικής νομιμότητας. Μήπως, λοιπόν, ο Μάγος σφετεριστής (Γκαουμάτα/ Σμέρδις/ Σφενδαδάτης/ Οροπάστης) είναι απλώς ένα εφεύρημα του Δαρείου, προκειμένου να κρύψει ότι ο πραγματικός σφετεριστής της βασιλικής εξουσίας (και δολοφόνος του αδελφού του Καμβύση και πλέον νόμιμου διαδόχου του) ήταν ο ίδιος; Το ερώτημα αυτό το θέτουν όλοι σχεδόν οι σύγχρονοι ιστορικοί και οι περισσότεροι πιθανολογούν ότι η απάντηση πρέπει να είναι καταφατική! Αυτή είναι και η θέση του Πιέρ Μπριάν (όπ.π., σελ. 112 επ.). Την ίδια εκδοχή παρουσιάζει και ο Γκορ Βιντάλ  στο μυθιστόρημά του Δημιουργία. Εξάλλου, μοιάζει απίστευτο το «γεγονός» ότι οι βασιλικές σύζυγοι Άτοσσα και Φαιδύμη δεν είχαν αντιληφθεί τίποτε σχετικό με τη δολοφονία του αδελφού του Καμβύση και την αντικατάστασή του από έναν Μάγο σφετεριστή (Briant, όπ.π., σελ. 112).     

Επομένως, αν υπήρξε κάποιος σφετεριστής της βασιλικής εξουσίας στα χρόνια του Καμβύση, αυτός πρέπει να ήταν αρχικά ο αδελφός του, ο Μπαρντίγια/ Σμέρδις. Όπως είδαμε προηγουμένως, ακόμη και κατά τον Ηρόδοτο (Γ΄ «Θάλεια«, 66), οι Πέρσες ευγενείς της ακολουθίας του Καμβύση έχουν αυτήν ακριβώς την πεποίθηση. Αν ακολουθήσουμε τη χρονική σειρά των γεγονότων κατά τον Ηρόδοτο, ο Καμβύσης, έχοντας υποτάξει την Αίγυπτο, παίρνει τον δρόμο της επιστροφής την άνοιξη του 522. Ενώ βρίσκεται στη Συρία τραυματίζεται στο πόδι και η γάγγραινα προκαλεί τον θάνατό του στις αρχές περίπου του θέρους. Βάσει της διήγησης του Δαρείου στην επιγραφή του Μπεχιστούν, ο Γκαουμάτα αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς στις αρχές Μαρτίου του 522. Συνδυάζοντας τα στοιχεία αυτά με την έχθρα που χωρίζει τους δύο αδελφούς, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι πράγματι ο Μπαρντίγια στασίασε κατά του αδελφού του. Είτε όμως υπήρξε σφετεριστής, είτε όχι, μετά τον θάνατο του Καμβύση ο Μπαρντίγια/Σμέρδις καθίσταται νόμιμος διάδοχος του αδελφού του, ο οποίος πέθανε άτεκνος.     

γ. Λογοτεχνική φαντασία; Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η διήγηση του Ηροδότου σχετικά με τη συνωμοσία των επτά και την άνοδο του Δαρείου στον θρόνο ανταποκρίνεται στα ιστορικά γεγονότα; Πάρα πολύ δύσκολα. Ο ίδιος ο συμβολικός αριθμός επτά είναι ύποπτος. Τα διάφορα γλαφυρά περιστατικά (η αποκάλυψη της ταυτότητας του Μάγου από τη Φαιδύμη, η επιλογή του νέου βασιλιά με χρήση της ιππομαντείας, το τέχνασμα του ιπποκόμου του Δαρείου) μοιάζουν να αποτελούν στοιχεία ενός ευφάνταστου λογοτεχνικού σεναρίου και μόνο. Όσο για τις διαβουλεύσεις των Επτά περί του μελλοντικού πολιτεύματος της Περσίας, αυτές είναι κατευθείαν βγαλμένες από ελληνικές πολιτικές συζητήσεις (Briant, όπ.π., σελ. 121).     

Συνωμοσία, βεβαίως, πρέπει να υπήρξε. Οι συμμετέχοντες είναι όλοι ανώτεροι Πέρσες ευγενείς που πιθανώς ανήκαν στο στενό περιβάλλον του Καμβύση και είχαν κάθε λόγο να πιστεύουν ότι ο αδελφός και διάδοχός του θα τους συμπεριφερόταν απολύτως εχθρικά. Ο Οτάνης καταλεγόταν όντως μεταξύ των σημαντικότερων ευγενών: η αδελφή του, η Κασσανδάνη, ήταν σύζυγος του Κύρου, η κόρη του η Φαιδύμη είχε παντρευτεί τον Καμβύση (κι έπειτα τον Μπαρντίγια. Ο Δαρείος είναι γιος του Υστάσπη, τον οποίο εκ παραδρομής ο Ηρόδοτος (Γ΄»Θάλεια«, 70) παρουσιάζει ως κυβερνήτη της Περσίας, αλλά στην πραγματικότητα ήταν μάλλον σατράπης της Παρθίας κατά την περίοδο εκείνη (επιγραφή του Μπεχιστούν, 2η στήλη, 35/ Briant, όπ.π., σελ. 124), είχε δε συνοδέψει τον Κύρο στην εκστρατεία του στα βόρεια της Κεντρικής Ασίας. Ο ίδιος ο Δαρείος είχε ήδη διακριθεί προσωπικά, έχοντας διατελέσει φαρετροφόρος του Κύρου και δορυφόρος (arshtibara) του Καμβύση, κατείχε δηλαδή αξίωμα που τον καθιστούσε πρώτο τη τάξει μεταξύ των ευγενών της ακολουθίας του βασιλιά. Φυσικά, όσο κι αν ο Δαρείος προσπαθεί να παρουσιάσει εαυτόν ως νόμιμο διάδοχο, αποκλείεται να είχε στενή συγγένεια με τον Κύρο και τον Καμβύση, ενώ δύσκολα μπορεί να γίνει δεκτό ότι ανήκε σε ελάσσονα κλάδο της βασιλικής οικογένειας (Briant, όπ.π., σελ. 122 επ.). Η απόπειρά του (στην επιγραφή του Μπεχιστούν) να εμφανίσει ένα γενεαλογικό δέντρο που τον φέρνει δισέγγονο του ιδρυτή της δυναστείας Αχαιμένη (πρόσωπο που δεν μνημονεύεται από καμία προγενέστερη περσική πηγή) αποτελεί, κατά τον Μπριάν, απλώς επανακαθορισμό της δυναστικής νομιμότητας με αποκλειστική βάση το συμφέρον του Δαρείου.     

Φυσικά, υπάρχει και η παραλλαγή που απαξιώνει ηθικά τον Δαρείο κατά τρόπο απόλυτο. Να θεωρηθεί δηλαδή υπεύθυνος και του ατυχήματος που στέρησε τη ζωή του Καμβύση. Σε τέτοια περίπτωση, ο Δαρείος είναι το πρότυπο του ανήθικου συνωμότη και ο εξολοθρευτής της νόμιμης αυτοκρατορικής δυναστείας. Δεν είναι όμως ανάγκη να πάμε τόσο μακριά και να δεχτούμε τόσο τραβηγμένες υποθέσεις (εκτός ίσως κι αν ζηλεύουμε τη δόξα και τη φαντασία του Ηροδότου).     

Άλλωστε, η αυτοκρατορία μάλλον κέρδισε με τη δυναστική αλλαγή. Ο Δαρείος έμελλε να αποδειχθεί ο ικανότερος μονάρχης της: χαρίζοντάς της όχι μόνο τη μεγαλύτερη εδαφική επικράτεια (με την προσάρτηση των τριών σατραπειών του Ινδού), αλλά και τη σημαντικότερη οικονομική ανάπτυξη. Άδικα δηλαδή τον χαρακτήρισε ο Ηρόδοτος «κάπηλο»;

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

26 Σχόλια to “Η συνωμοσία του Δαρείου”

  1. drsiebenmal Says:

    Καλημέρα,

    Μα τι ωραίο να αρχίζει η Κυριακή με ένα τέτοιο συναρπαστικό μυθιστόρημα!
    Φοβερό υλικό. Αλλά τα ξέραμε και από το σχολείο: «Τον Καμβύση διαδέχτηκε ο Δαρείος». Να’ σαι καλά! 🙂

    • rogerios Says:

      Καλημέρα και ευχαριστώ πολύ!

      Από την άλλη, έχω την αίσθηση ότι η ανάρτηση αυτή ατύχησε κάπως εξαιτίας σφαλμάτων και αβλεψιών μου.
      Καταρχάς, μου ξέφυγε εντελώς σε έκταση (στις σημειώσεις μού φαινόταν πιο μαζεμένο – μόνο που από τις σάλτσες που έβαλα 🙂 κατέληξε να είναι το πιο ογκώδες από τα ποστ μου, που παραδοσιακά είναι έτσι κι αλλιώς ατελείωτα σε έκταση).
      Στη συνέχεια, λόγω των δυσκολιών σύνδεσης που έχω αυτό το διάστημα καθώς βρίσκομαι εκτός βάσης, ήμουν αναγκασμένος να γράψω το ποστ σε γουώρντ και μετά να το περάσω στη WP. Η συνέπεια κάποιου απροσδιόριστου λάθους μου είναι αυτή η χαριτωμένη (λέμε τώρα) διτυπία χαρακτήρων κι αποστάσεων.

      Τεσπα, η ιστορία της ανόδου του Δαρείου είναι πράγματι συναρπαστική. Κι όπως και να το κάνουμε, τον Καμβύση δεν τον διαδέχτηκε ο Δαρείος. Από τον Απρίλιο του 522 οι βαβυλωνιακές επιγραφές χρονολογούνται μνημονεύοντας το «πρώτο έτος βασιλείας του Μπαρζία».

  2. Δύτης των νιπτήρων Says:

    Τι καλά!
    Κατά σύμπτωση χτες διάβαζα ωραίες ιστορίες για το χαμένο στρατό του Καμβύση, ψάχνοντας για πολλοστή φορά την περσική προφορά των ονομάτων (Καμβύσης: Καμπουτζίγε, Δαρείος: Νταριούς, Ξέρξης: Χσαγιάρσα… Τώρα προσθέτω τον Μαρντουνίγε/Μαρδόνιο στη συλλογή μου, και τα υπόλοιπα).

    • rogerios Says:

      Χαίρε Δύτη!

      Ο μύθος (ή η ιστορία) για τον χαμένο στρατό του Καμβύση είναι φοβερός (κι όπως βλέπω έκανε πολύ καλό κόσμο να ενδιαφερθεί για αυτόν)!

      Ως άσχετος με τα περσικά (και δη τα παλαιοπερσικά) απλώς καταγράφω τις μεταγραφές που βλέπω, πάντα με χίλιες δύο επιφυλάξεις. Και το λέω αυτό γιατί κάπου αλλού είχα δει τον Μαρδόνιο ως «Μαρντανούς» ή κάπως έτσι. Οπότε το σήριαλ συνεχίζεται.

  3. Abravanel Says:

    Αυτές οι αναρτήσεις είναι για να έχουν έκταση, όχι το αντίθετο. Πολύ καλή. 🙂

  4. Καίτη Βασιλάκου Says:

    Ξανά μια πολύ ωραία εξιστόρηση. Σημειώνω: 1) Την απληστία για εξουσία, πολύ κοινότοπο τελικά φαινόμενο. Αν ξέρεις αυτό το βασικό νόμο της Ιστορίας, τότε ξέρεις Ιστορία.
    2) Την παράξενη αίσθηση που έχει κανείς, όταν διαβάζει τα περσικά ονόματα στο πρωτότυπο. Ενώ εξελληνισμένα μάς προκαλούν μια οικειότητα, σαν να διαβάζουμε την ιστορία κάποιων συγγενών προγόνων, στην αυθεντική μορφή τους, σε μένα τουλάχιστον, δημιουργούν την εντύπωση ότι οι Πέρσες ήταν ένας άγνωστος, ξένος λαός, με τον οποίο δεν έχουμε καμιά σχέση.

    • rogerios Says:

      Σε ευχαριστώ πολύ! 🙂

      Τα βασικά χαρακτηριστικά του ανθρώπινου χαρακτήρα είναι προφανώς διαχρονικά (είπα τώρα κάτι νέο 😉 ). Ειδικά η απληστία για εξουσία εξηγεί σχεδόν τα πάντα. Εδώ τη συναντάμε στις προσωπικές σχέσεις ή σε περιπτώσεις που το έπαθλο εξουσίας είναι κάτι το μάλλον ταπεινό, οπότε αν μιλάμε για τη διακυβέρνηση της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας του κόσμου…

      Για το δεύτερο που λες, πιστεύω ότι τελικά είναι απλώς μια αίσθηση, επειδή όλοι μας έχουμε συνηθήσει τις εξελληνισμένες εκδοχές των περσικών ονομάτων. Στην πραγματικότητα οι περσοελληνικές σχέσεις ήταν τόσο στενές (τουλάχιστον σε επίπεδο ελίτ: ας θυμηθούμε μόνο τους Έλληνες που βρήκαν πολιτικά καταφύγιο στα Σούσα) που και στους μεν και στους δε ελληνικές και περσικές εκδοχές ονομάτων θα πρέπει να φαίνονταν απόλυτα φυσικές. Έτσι κι αλλιώς, έχω την αίσθηση ότι οι περσικές ελίτ ήταν πολύ ανοιχτές σε τέτοια ζητήματα: ποτέ δεν επιχείρησαν να επιβάλουν τα περσικά ως βασική γλώσσα διοίκησης της αυτοκρατορίας (για αυτόν τον σκοπό προτίμησαν πρωτίστως τα αραμαϊκά και δευτερευόντως τα ελαμιτικά ή τα βαβυλωνιακά ακκαδικά). Έπειτα, υποθέτουμε ότι αρκετοί ευγενείς Πέρσες πρέπει να ήταν γνώστες των ελληνικών (ίσως ακόμη κι ο ίδιος ο Δαρείος). Το ίδιο θα πρέπει να ίσχυε αντίστροφα και για τους Έλληνες της περσικής αυλής, οι περισσότεροι από τους οποίους, δεν μπορεί, κάποια περσικά θα είχαν μάθει.

      • Δύτης των νιπτήρων Says:

        Για έναν ομιλητή ινδοευρωπαϊκής γλώσσας, τα περσικά είναι η ευκολότερη γλώσσα ever. Δεν έχει γένη· δεν έχει πτώσεις· έχει ελάχιστα ανώμαλα ρήματα, κι αυτά σχηματισμένα με απλό και προβλέψιμο τρόπο· οι χρόνοι και οι εγκλίσεις των ρημάτων έχουν μαθηματική ακρίβεια. Όντως πολύ εύκολα θα μάθαιναν οι Έλληνες περσικά, δεν εγγυώμαι για το αντίθετο.
        ΥΓ. Επιφυλάσσομαι, βέβαια, γιατί τα ανωτέρω αφορούν τα κλασικά περσικά από τον 14ο αιώνα και μετά. Τα παχλεβί των Σασσανιδών, και ακόμα περισσότερο εκείνα των Αχαιμενιδών, ενδεχομένως να ήταν κάπως δυσκολότερα.

  5. rogerios Says:

    Δύτη, μερσί!

    Όσα καταθέτεις είναι πολύ σημαντικά. Πάντως ακόμη και το αντίθετο μπορεί να συνέβαινε ευκολότερα από όσο αφήνει να εννοηθεί η δυσκολία εκμάθησης της ελληνικής: άμα κάνεις μπίζνες ή καταστρώνεις δύσκολα πολιτικά σχέδια με κάποιους ανθρώπους, μαθαίνεις και τη γλώσσα τους (ειδικά όταν το επβάλλει κι ο εμπιστευτικός ή απόρρητος χαρακτήρας κάποιων πληροφοριών που δεν πρέπει να γίνουν γνωστές σε τρίτους).

  6. Κώστας Ζαφείρης Says:

    Ωραία ιστορία Ρογήρε… ίντριγκες, δολοπλοκίες, μυστήρια το 522 π.Χ. και το έπαθλο η θέση του τότε Πλανητάρχη. Ο Δαρείος βέβαια προσωπικότης με όλα τα χαρακτηριστικά πανέξυπνου μηχανορράφου και συνωμότη. Όλα άλλωστε τα χρωστάει στον Αχούρα Μάσδα, καθώς λες, και σε κανέναν άλλον!… Και ικανότατος στη συνέχεια -κακώς εμείς οι Έλληνες τον έχουμε καταχωρήσει στους looser λόγω Μαραθώνος, άλλωατε η ελληνική εκστρατεία ήταν μόνο ΕΝΑ επεισόδιο της διακυβένησης του… Σωστά είπες στα σχόλια για τις στενές σχέσεις ελληνικών και περσικών ελίτ… έχω την αίσθηση ότι ήταν 2 «κόσμοι» σε στενή σχέση και αλληλεπίδραση, κάποιες φορές αντιμέτωποι κάποιες όχι. Η ενεργός ανάμιξη της περσικής υπερδύναμης στα ελληνικά πράγματα, και το αντίστροφο (για να θυμηθούμε τον Ξενοφώντα), αλλά πολύ περισσότερο η τύχη των ελληνιστικών βασιλείων στην ευρύτερη περιοχή -που έχεις όμορφα εξιστορήσει παλιότερα- αυτό μας δείχνει…

    • rogerios Says:

      Κώστα είπες πολλά, ωραία και σωστά (ή μάλλον για να είμαι ειλικρινής, εγώ τουλάχιστον συμφωνώ… μέχρι κεραίας μαζί σου). Για το Δαρείο, τί να λέμε τώρα, γάτες σαν κι αυτόν εμφανίζονται μία κάθε τρεις αιώνες κι αν.
      Ορθότατα επισημάνεις ότι κακώς των έχουμε καταχωρίσει λόγω Μαραθώνα σαν λούζερ. Οι «ελληνικοί πόλεμοι» δεν πρέπει να ήταν και μείζονος σημασίας θέμα για τον Δαρείο, ενώ ο Μαραθώνας μάλλον ήταν ένα ασήμαντο επεισόδιο για τον πλανητάρχη. Θα γίνω κουραστικός, αλλά όποιος δεν έχει διαβάσει τη Δημιουργία του Βιντάλ χάνει 😉 (OK και για την HEP του Μπριάν ισχύει το ίδιο, αλλά όπως και να το κάνουμε άλλο το μυθιστόρημα κι άλλο το βαρύ βιβλίο Ιστορίας).

      • Κώστας Ζαφείρης Says:

        για να το τοποθετήσουμε λίγο, όπως το θυμάμαι, το θέμα των ελληνικών πολέμων στις πραγματικές τουδιαστάσεις: α. καταστέλλει αγρίως -ο Δαρείος- την εξέγερση της Ιωνίας με τη συνεργασία των νυν και αει συνεργατών (παλιά η συνήθεια της «φυλής»), ειδικά στη ναυμαχία της Λάδης (όπου διέπρεψαν οι συμπατριώτες μου…. χα!) τους ρημάζει β. ακολουθεί ένα raid στα ελληνικά νησιά απόλυτα επιτυχημένο, γ. οι «πεζοναύτες» του πολιορκούν και γκρεμίζουν την Ερέτρια… δ. χάνει άσχημα στο Μαραθώνα, εκεί έχει φτάσει μάλλον στα όρια του το εκστρατευτικό σώμα… ε, δεν θα τον πείς και λούζερ το Μονάρχη…

  7. Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος Says:

    «…διατάζει να γδάρουν και με το δέρμα του να ντύσουν τον θρόνο στον οποίο θα κάθεται ο νέος βασιλικός δικαστής (ο Οτάνης, γιος του εκτελεσθέντος), έτσι ώστε να είναι διπλά προσεκτικός κατά την έκδοση των αποφάσεών του»

    Λοιπόν εντάξει, αυτό δεν ήταν και πολύ κακή ιδέα… :-Ρ

  8. Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος Says:

    Τελείωσα την ανάγνωση, εξαιρετικό άρθρο.

    Αυτήν την ιστορία του Οτάνη την είχα διαβάσει παλιά και μου είχε κάνει εντύπωση. Όντως πλαστή και επείσακτη, αλλά τι είχε να κερδίση ο καλλιτέχνης από την εισαγωγή της; Αν θυμάμαι καλά μάλιστα, ο καθένας από τους διεκδικητές στήριξε την πρότασή του με μια μικρή δημηγορία.

    • rogerios Says:

      Αθανάσιε, καλώς σε βρίσκω ξανά! Ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια! 🙂

      Για το θέμα του πρώτου σχόλιου, εντάξει η ιδέα μπορεί να μην είναι και πολύ κακή, είναι πάντως κομματάκι άγρια, θα συμφωνήσεις φαντάζομαι (ακόμα κι αν ο συγκεκριμένος δικαστής είχε όντως χρηματισθεί).

      Για το δεύτερο, τώρα. Δεν είμαι και κατηγορηματικός ως προς το πλαστό της ηροδότειας διήγησης. Φαντάζομαι ότι μεταφέρει ένα πυρήνα γεγονότων, με αρκετή, ας πούμε, λογοτεχνική σάλτσα και οπωσδήποτε με γνώμονα τις ελληνικές αντιλήψεις της εποχής. Πολύ καλά θυμάσαι ότι ο καθένας από τους τρεις (Οτάνη, Μεγάβυζο, Δαρείο) κάνει μια μικρή δημηγορία για να στηρίξει την άποψή του ως προς το βέλτιστο πολίτευμα για την περσική αυτοκρατορία. Το κομμάτι είναι πολύ ωραίο, αλλά κι εμένα μου φαίνεται υπερβολικά ελληνικό για να ταιριάζει σε τρεις Πέρσες ευγενείς. Ποιός ξέρει όμως με βεβαιότητα;

  9. Ηλεφούφουτος Says:

    Εξαιρετικά ενδιαφέρον το κείμενό σου, Ρογήρε! Είδα δισταγμούς και απολογητικό ύφος για το μέγεθός του και είπα να βγω κι εγώ απ την τρύπα μου, του παθητικού συμμετόχου, για να πω τον καλό λόγο :-).

    Αυτόματες είναι οι συγκρίσεις της μεγάλης δύναμης της περσικής αυτοκρατορίας με τις σημερινές ΗΠΑ, εξού και οι αναφορές σε «πλανητάρχη», «πεζοναύτες» κλπ., ωστόσο να επισημάνω ότι στην παραδοσιακή δυτική ιστοριογραφία (και θα έλεγα στο πώς βλέπουν οι Αμερικάνοι τον εαυτό τους και ποιους λαούς απ την Ιστορία ταυτίζουν με τον εαυτό τους) οι Έλληνες είναι οι Αμερικάνοι και οι Πέρσες οι κακοί (ανατολίτες, φιλήδονοι παρακμίες, ανελεύθεροι).
    Η μάχη του Μαραθώνα μού θυμίζει άλλα ανάλογα περιστατικά από την Ιστορία που, ενώ είχαν μεγάλη συμβολική σημασία για ένα λαό και την αυτοσυνειδησία του, για τον άλλο ήταν ένα απλό επεισόδιο. Από το πρόσφατο παρελθόν μου θυμίζει τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο.
    Πολυθρύλητη (και κινηματογραφικά) στην εθνική Ιστορία των Ρώσων η νίκη του Αλέξανδρου Νέφσκι κατά των Τευτόνων ιπποτών, για την επιρροή όμως των Γερμανών στην περιοχή ούτε μοιραία φαίνεται να ήταν ούτε τους επτόησε ιδιαίτερα.

    Για τη γλώσσα, που λέει ο Δύτης, κι εγώ έχω ακούσει ότι τα Πέρσικα είναι σαν… Αγγλικά στην ευκολία. Ωστόσο αυτό, απ ό,τι ξέρω δεν αφορά τα Πέρσικα της εποχής Δαρείου, που είχαν όλες τις δυσκολίες μιας αρχαίας Ινδοευρωπαϊκής γλώσσας: μπόλικη κλίση, οκτώ πτώσεις και δυϊκό αριθμό σε χρήση.
    Να πω επίσης ότι, αν φανταζόμασταν τα Αρχαία Ελληνικά όπως προφέρονταν τότε (με τις δασείες τους, τα w τους, την προσωδία τους, τις ενδεχόμενες γλωττιδικές παύσεις για την αποφυγή χασμωδιών), ίσως τα Περσικά να μη μας φαίνονταν τόσο εξωτικά.
    Ο τρόπος που έμαθαν βέβαια Ιστορία οι προηγούμενες γενιές δεν τόνιζε τις επαφές και την εξοικείωση που είχαν οι λαοί μεταξύ τους. Δεν έβλεπε την Ανατολική Μεσόγειο καθόλου ενιαία αλλά σαν περιχαρακωμένα κράτη. Σήμερα, στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου φαντάζομαι ότι σιγά-σιγά και η επίσημη ιστοριογραφία θα υιοθετήσει άλλα σχήματα, εξίσου βολικά και χοντροκομμένα.

    • rogerios Says:

      Αγαπητέ Ηλεφού σ’ ευχαριστώ ιδιαιτέρως τόσο για τα καλά λόγια 🙂 όσο και για τις εξαιρετικά εύστοχες παρατηρήσεις σου.

      Πολύ θα ήθελα να προσθέσω κάτι σε κάθε μία από αυτές, μόνο που φοβάμαι ότι απλώς θα επαναλάμβανα τις επισημάνσεις σου ή θα τόνιζα την απόλυτη συμφωνία μου με όσα παραθέτεις.

      Γενικά είναι πολύ ωραίο να παρατηρεί κανείς τα ιδεολογικά σχήματα ταύτισης, ιδίως για να σημειώνει τον παραλογισμό ή έστω την παραδοξότητά τους. Ως «προστάτες» της δημοκρατίας οι Αμερικανοί ταυτίστηκαν με τους Αθηναίους, την ώρα που η περσική αυτοκρατορία συνιστά ένα μοντέλο υπερδύναμης πολύ πιο κοντά στο αμερικανικό απ’ ό,τι φανταζόμαστε.

      Πολύ μου άρεσε η σύγκριση της Μάχης του Μαραθώνα με τον θρίαμβο του Αλ. Νιέφσκυ. Εδώ πάμε στη χρήση ενός ιστορικού γεγονότος ως συστατικού στοιχείου θεμελίωσης ενός εθνικού ή κρατικού μορφώματος.

      Όσο για τις εξαίρετες γλωσσικές παρατηρήσεις για τα αρχαία περσικά και τον συσχετισμό τους με τα αρχαία ελληνικά, ακόμη ένα ευχαριστώ 🙂 !

  10. Δύτης των νιπτήρων Says:

    Με τάπωσε ο Ηλεφού με τα περί αρχαίων περσικών.
    Μια άλλη τέτοια περίπτωση μεγέθυνσης της ιστορικής σημασίας μιας μάχης, πρέπει να είναι η μάχη του Πουατιέ, ασήμαντη μεθοριακή μάχη για τους Άραβες, σημείο ανάσχεσης του Ισλάμ στην Ευρώπη για τους απόγονους του Κάρολου Μαρτέλου.

  11. Κώστας Says:

    Φοβερή ιστορία της οποίας τις λεπτομέρειες αγνοούσα. Μακάρι να ήξερε ο Ιρανός συνάδελφός μου Ελληνικά, θα μας έδινε υλικό για συζήτηση μαζί με το παραδοσιακό περσικό τσάι.

    • rogerios Says:

      Κώστα, καλώς όρισες και ως σχολιαστής στο ιστολόγιο!

      Η περσική Ιστορία (και κυρίως η αρχαία) είναι γεμάτη από τέτοιες συναρπαστικές περιπτώσεις (που συνδέονται στενότατα και με τη δική μας Ιστορία, ενώ σε αρκετές από αυτές οι βασικές πηγές μας είναι ακριβώς οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς).

      Κράτα από κοντά τον Ιρανό συνάδελφό σου! Είμαι σίγουρος ότι ακόμη και με ένα απλό ρεζουμέ θα μας δώσει ωραίες πληροφορίες! 🙂

  12. ΚΩΣΤΑΣ Says:

    APO OLA XERORISA AYTO
    ……..Βασανίζει τον πρώην βασιλιά της Λυδίας, τον Κροίσο. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η φρικιαστική εκτέλεση του βασιλικού δικαστή Σισάμνη, τον οποίο ο Καμβύσης, κρίνοντάς τον ένοχο χρηματισμού, διατάζει να γδάρουν και με το δέρμα του να ντύσουν τον θρόνο στον οποίο θα κάθεται ο νέος βασιλικός δικαστής (ο Οτάνης, γιος του εκτελεσθέντος), έτσι ώστε να είναι διπλά προσεκτικός κατά την έκδοση των αποφάσεών του……
    Μακαρι να το εφαρμοζε και ο σημερινος υπουργος κ. Καστανιδης

    • rogerios Says:

      Κώστα, καλώς όρισες!

      Και σ’ άλλους άρεσε η πρακτική του Καμβύση με τους δικαστές που θεωρούσε ύποπτους για χρηματισμό. Ωστόσο, φαντάζομαι ότι δύσκολα είναι συμβατή με αυτό που καλώς ή κακώς ονομάζουμε σύγχρονο νομικό πολιτισμό. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να διασφαλισθεί η ύπαρξη ενός κατά το δυνατόν αδιάβλητου δικαστικού συστήματος.

      Περιμένω νεότερα σχόλια!

  13. Ντίνος Says:

    Εκπληκτική ιστορία, και καλογραμμένη.

    Πιστεύω ότι αν ήταν με αυτό τον τρόπο γραμμένα και τα σχολικά βιβλία ιστορίας, ίσως να μαθαίναμε την πραγματική και συναρπαστική ιστορία, αντί να παπαγαλίζουμε ημερομηνίες..

    Μπράβο και πάλι.

    • rogerios Says:

      Ντίνο, καλώς όρισες και σ’ ευχαριστώ ειλικρινά για τα καλά σου λόγια.

      Το πώς θα μπορούσε να διδαχθεί η Ιστορία στα σχολεία με τρόπο που να προκαλέσει αληθινά το ενδιαφέρον των μαθητών είναι μια μεγάλη υπόθεση. Πολλά μπορούν να λεχθούν, αναγνωρίζω όμως ότι ίσως και να ξεπερνά τις καλές προθέσεις των διδασκόντων.

      Και πάλι ευχαριστώ κι ελπίζω να έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε ξανά σύντομα. Σε κάθε περίπτωση και με μεγάλη καθυστέρηση, μέχρι αύριο θα υπάρχει ανανέωση στο ιστολόγιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: