Δύο ήλιοι λάμπουν στον ουρανό – μέρος ΙΙ: μανιχαϊσμός

"Περί της γέννης του σωματος αυτού" (Μανιχσϊκός Κώδικας της Κολωνίας), φωτ. Παν/μιο Κολωνίας

«(Αυγουστίνος) – Πιστεύετε ότι υπάρχουν δύο θεοί ή μόνον ένας;

(Φαύστος) – Δεν υπάρχει παρά ένας και μόνον ένας θεός.

(Α) – Και πώς ισχυρίζεστε τότε ότι υπάρχουν δύο;

(Φ) – Ποτέ δεν κάνουμε λόγο για «δύο θεούς», σε τι ακριβώς, όμως, βασίζετε τις υποψίες σας αυτές;

(Α) – Διατείνεσθε ότι υπάρχουν δύο «αρχές», αυτή του Καλού κι εκείνη του Κακού.

(Φ) – Πράγματι, δεχόμαστε την ύπαρξη δύο αρχών, αλλά μόνο μία από αυτές την αποκαλούμε Θεό, την άλλη την ονομάζουμε Ύλη ή, πιο απλά, Δαίμονα. Εάν, όμως, τότε, ισχυρίζεστε ότι έτσι δεχόμαστε την ύπαρξη δύο θεών, είναι σαν να υποστηρίζετε ότι ο γιατρός που ασχολείται με την υγεία και την ασθένεια δέχεται ότι υπάρχουν δύο… υγείες...» (Αυγουστίνος της Ιππώνος «Κατά Φαύστου», κεφ. ΚΑ΄, 1).

Η ιστορία μας συνεχίζεται στις αρχές του 3ου αιώνα, κάπου στη Μεσοποταμία. Εκεί θα παρακολουθήσουμε τη γέννηση και την εξάπλωση της μεγαλύτερης δυϊστικής θρησκείας και, κατά πάσα πιθανότητα, μίας από τις σπουδαιότερες που γνώρισε η ανθρωπότητα. Πολλά στοιχεία καθιστούν συναρπαστική την περιπέτεια του μανιχαϊσμού. Η χαρισματική μορφή του προφήτη του. Η εντυπωσιακή εξάπλωσή του, από τη μεσοποταμιακή κοιτίδα του ως τις ακτές του Ατλαντικού, δυτικά, κι ως εκείνες του Ειρηνικού, ανατολικά. Η ρητώς εκπεφρασμένη οικουμενικότητά του κι ο προχωρημένος συγκρητισμός του (με τον χριστιανισμό να αποτελεί, ίσως, το βασικό συστατικό του), σε συνδυασμό με την ικανότητά του να προσλαμβάνει εξωτερικές μορφές συμβατές με τις πολιτισμικές παραδόσεις του εκάστοτε χώρου διάδοσής του. Ορισμένες απόψεις του μανιχαϊκού δόγματος που μοιάζουν εκπληκτικά σύγχρονες και θα μπορούσαν να τύχουν σήμερα ευρείας αποδοχής, ενώ στην εποχή τους προκαλούσαν έντονες αντιδράσεις (και οι οποίες, όλως παραδόξως, απορρέουν άμεσα από αντιλήψεις, «αιρετικές» έστω, της εποχής τους). Επιπλέον, στην περίπτωση του μανιχαϊσμού δεν είμαστε υποχρεωμένοι (όπως σε τόσες άλλες περιπτώσεις) να ανασυνθέσουμε το δόγμα και την κοσμοθεωρία του μελετώντας τα κείμενα των πολέμιών του. Έχουμε πλήθος πηγών, οι οποίες έχουν γραφεί από πιστούς της θρησκείας σε διάφορες εποχές και σε πολλές γλώσσες (αραμαϊκά, ελληνικά, κοπτικά, περσικά, παρθικά, σογδιανά και διάφορες τουρκικές και κινεζικές γλώσσες). Όσο για τις πηγές που οφείλονται σε τρίτους («ουδέτερους» ή πολέμιους του μανιχαϊσμού) είναι κι αυτές πολλές και συνήθως εξαιρετικά χρήσιμες: ξεχνώντας αφορισμούς, κατάρες και προκατειλημμένες αξιολογικές κρίσεις (που κατ’ ανάγκη περιέχουν) αποτελούν κι αυτές ένα πρόσθετο εργαλείο που καθιστά δυνατή την καλύτερη κατανόηση του φαινομένου του μανιχαϊσμού.

Ι.   Η ζωή και το έργο του Μάνη

Στο «Κιτάμπ αλ αθάρ αλ μπακίγια» του μουσουλμάνου εγκυκλοπαιδιστή Αλ Μπιρουνί (11ος αι.) παρατίθεται ένα απόσπασμα από την εισαγωγή του «Σαμπουραγκάν», του βιβλίου που συνέγραψε στα περσικά ο ίδιος ο Μάνης με αποδέκτη (όπως μαρτυρά κι ο τίτλος) τον Σασσανίδη μονάρχη Σαπώρη Α΄. Στο απόσπασμα αυτό, ο ιδρυτής του μανιχαϊσμού μας πληροφορεί ότι γεννήθηκε στη Βαβυλωνία, σ’ έναν οικισμό που ονομαζόταν Μαρντινού και βρισκόταν στα βορειοανατολικά της Βαβυλώνας στον δρόμο προς τη Νιππούρ, «το έτος 527 της εποχής των αστρονόμων της Βαβέλ» (δηλαδή το 216 με βάση τη δική μας χρονολόγηση). Πράγματι, μολονότι είχαν περάσει τρεις τουλάχιστον αιώνες από την οριστική κατάκτηση της Μεσοποταμίας από τους Πάρθους, το βαβυλωνιακό ιερατείο συνέχιζε να χρονολογεί με βάση την εποχή των Σελευκιδών (ή «εποχή του Αλεξάνδρου»), αφετηρία της οποίας ήταν το έτος 311 π.Χ.

Α.   Η ζωή του ιδρυτή του μανιχαϊσμού

Κτησιφών, ανάκτορα Σαπώρη

Κτησιφών, ανάκτορα Σαπώρη

Κοιτίδα πανάρχαιων πολιτισμών, έδρα της νέας ιρανικής αυτοκρατορίας (αρχικά παρθικής, στη συνέχεια περσικής), πλην όμως αρκετά κοντά στα σύνορα της Ρώμης και με ζωντανές ακόμη τις αναμνήσεις του κράτους των Σελευκιδών, η Μεσοποταμία του 3ου αιώνα αποτελεί σημείο συνάντησης πολιτισμών και θρησκειών. Συνυπάρχουν, μεταξύ άλλων, η παραδοσιακή χαλδαϊκή θρησκεία (με ρίζες που ανάγονται στον σουμεριακό πολιτισμό), ο ζωροαστρισμός και διάφορες παρεκκλίσεις του ιουδαϊσμού, ανάμεσά τους κι αρκετές που θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως ιουδαιοχριστιανικές. Η κυρίαρχη γλώσσα στο περιβάλλον όπου μεγαλώνει ο Μάνης είναι πλέον τα αραμαϊκά, πλην όμως, σύμφωνα με τις πηγές, η καταγωγή του προφήτη ήταν ιρανική.

Το όνομα του πατέρα του Μάνη διασώζεται στην εξελληνισμένη μορφή του: Παττίκιος (Παττίγκ ή Παττέγκ στα ιρανικά, Πατίκ ή Πατέκ στα αραμαϊκά). Λέγεται ότι καταγόταν από παλιά παρθική οικογένεια εγκατεστημένη στο Χαμαντάν. Η μητέρα του προφήτη, για την οποία υποστηρίζεται ότι κρατούσε από οικογένεια που είχε δεσμούς συγγένειας με τον βασιλικό οίκο των Αρσακιδών, μνημονεύεται στις πηγές με διάφορα ονόματα: Μαΰς, Καρούσα, Ουταχίμ, Τακσίτ ή Νουσίτ. Στον ευρύτερο χώρο διάδοσης του χριστιανισμού, όμως, της αποδίδεται συνήθως το όνομα Μαρυάμ, αυτό δηλαδή της μητέρας του Ιησού!

Βάσει των στοιχείων που έχουμε στη διάθεσή μας, ο πατέρας του Μάνη δεν πίστευε στον ζωροαστρισμό, αλλά στην παραδοσιακή μεσοποταμιακή θρησκεία και πιο συγκεκριμένα στον θεό Ναμπού. Ο Άραβας συγγραφέας Ιμπν αλ Ναντίμ μας πληροφορεί στο «αλ Φιχρίστ» (τέλη 10ου αι.) για το όραμα που είχε ο Παττίκιος ενώ βρισκόταν στον «οίκο των ειδώλων» στην Κτησιφώντα, την εποχή που η γυναίκα του ήταν έγκυος στον Μάνη. Επί τρεις συνεχείς ημέρες μια υπερκόσμια φωνή συμβούλευε τον πατέρα του προφήτη να εγκαταλείψει την ειδωλολατρία και να ακολουθήσει ζωή απόλυτης εγκράτειας. Πράγματι, ο Παττίκιος άφησε πίσω τον μέχρι τότε τρόπο ζωής του και προσχώρησε σε μια κοινότητα βαπτιστών εγκατεστημένη στην περιοχή του Νταστουμισάν. Ποια ήταν, όμως, η μυστηριώδης αυτή θρησκευτική ομάδα με τους παράξενους διατροφικούς κανόνες και το συγκρητικό δόγμα;

α.   Ανάμεσα στους Ελκεσαΐτες

1.   Το ελκεσαϊτικό δόγμα: Ο Ελκεσάι, Ελχασάι ή Αλχασαίος ήταν Ιουδαίος στην καταγωγή και το θρήσκευμα. Λέγεται ότι έζησε κάπου στην παρθική αυτοκρατορία, μάλλον στη Μεσοποταμία. Η ιστορικότητα του Ελχασάι είναι αμφισβητούμενη. Πιθανότατα πίσω από το όνομα αυτό κρύβεται ο συγγραφέας (ή οι συγγραφείς) του ιερού βιβλίου των Ελκεσαϊτών, το οποίο ήδη από τον 2ο αιώνα είχε γνωρίσει ευρεία διάδοση μεταξύ των ιουδαιοχριστιανικών κύκλων της Παλαιστίνης, της Συρίας και της Μεσοποταμίας. Την ελληνική μετάφραση του βιβλίου αυτού την έφερε στη Ρώμη, την εποχή περίπου της γέννησης του Μάνη, ο Αλκιβιάδης από την Απάμεια της Συρίας (Έλληνας ή εξελληνισμένος Ιουδαίος;), ο οποίος και δίδαξε το ελκεσαϊτικό δόγμα στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Όπως έλεγε ο Απαμεύς, κατά το τρίτο έτος της βασιλείας του Τραϊανού (100), ένας άγγελος κολοσιαίων διαστάσεων εμφανίστηκε μπροστά στον Ελχασάι και του παρέδωσε το βιβλίο της αποκάλυψης του λόγου του θεού.

Ο ελκεσαϊτισμός είναι καταρχήν μία ακόμη ιουδαϊκή αίρεση. Από την άποψη αυτή, η βασική καινοτομία του Ελχασάι έγκειται στο ότι απορρίπτει ως καθαρτήριο στοιχείο τη φωτιά που κατατρώει το αιματηρό σφάγιο της θυσίας, αντικαθιστώντας την με το νερό. Το νερό εξαγνίζει, θεραπεύει από τις ασθένειες, απομακρύνει τα δαιμόνια. Η βάπτιση του κατηχούμενου σηματοδεί τον εξαγνισμό του από την αμαρτία και την είσοδό του στη θρησκευτική κοινότητα. Κατά τα λοιπά, το ελκεσαϊτικό δόγμα είναι εντελώς πιστό στον ιουδαϊσμό: κατά γράμμα τήρηση του Νόμου (π.χ. περιτομή, τήρηση της αργίας του Σαββάτου, νηστείες), που φτάνει μέχρι το σημείο της αποδοχής του ιερατείου των Ιεροσολύμων ως θεματοφύλακα των αξιών της ιουδαϊκής θρησκείας.

Η δεύτερη καινοτομία του Ελχασάι είναι η προσθήκη της διδασκαλίας του Ιησού στον κλασσικό ιουδαϊσμό. Ο Ιησούς είναι ο τελευταίος από τους μεσσίες, αυτός που αποκάλυψε τον λόγο του θεού στην ολότητά του. «Ο ελκεσαϊτικός χριστιανισμός… είναι αδιαμφισβήτητος, αλλά διαφέρει ουσιωδώς από αυτόν που κατόρθωσε να επιβάλει ο Παύλος από την Ταρσό. Ενώ ο δεύτερος απομακρύνεται, για λόγους τακτικής, από την τήρηση του ιουδαϊκού νόμου, ο Ελχασάι παραμένει ιουδαιοχριστιανός εν στενή εννοία, είναι δηλαδή ένας χριστιανός που ακολουθεί τον ιουδαϊκό τρόπο ζωής τον οποίο όρισε η Τορά άπαξ δια παντός» (Michel Tardieu «Le Manichéisme», σειρά Que sais-je, αριθ. 1940, εκδ. PUF, Παρίσι 1997, 2η έκδ, σελ. 12).

Στην πράξη, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο για την κοινή γνώμη της εποχής πρέπει να ήταν ο ιδιαίτερος κώδικας διατροφικών κανόνων που τηρούσαν οι Ελκεσαΐτες. Η απόρριψη της θυσίας συνεπαγόταν και την απόλυτη απαγόρευση κατανάλωσης κρέατος. Απαγορευόταν επίσης όλα τα ποτά που ήταν προϊόντα ζύμωσης. Οι Ελκεσαΐτες ήταν αυστηρά χορτοφάγοι. Και πάλι, όμως, επιτρεπόταν η βρώση μόνον των φυτών και των φρούτων που παράγονταν στην κοινότητα (τα οποία τα χαρακτήριζαν ως «αρσενικά»). Πριν καταναλωθούν έπρεπε απαραιτήτως να βαπτισθούν στο νερό για να εξαγνισθούν από οτιδήποτε μιαρό. Τέλος, το ψωμί  έπρεπε να έχει παρασκευασθεί σύμφωνα με τις ιουδαϊκές προδιαγραφές και να ψηθεί στους φούρνους της κοινότητας.

Μανιχαϊκός Κώδικας της Κολωνίας

Μανιχαϊκός Κώδικας της Κολωνίας

2.   Τα νεανικά χρόνια του Μάνη μέχρι τη ρήξη με τους Ελκεσαΐτες: Η γνώση του ελκεσαϊτικού δόγματος είναι απαραίτητη για την κατανόηση του μανιχαϊσμού. Ο Μάνης ανατράφηκε και ανδρώθηκε στη θρησκευτική κοινότητα αυτή. Όρισε βασικά στοιχεία του δόγματός του σε αντιδιαστολή με τον ελκεσαϊτισμό. Ταυτόχρονα η διδασκαλία του Ελχασάι, έστω κι υποσυνείδητα, σημάδεψε ανεξίτηλα τον Μάνη, εμφυσώντας του πρότυπα θρησκευτικής σκέψης, συμπεριφοράς και ηθικής.

Ανεκτίμητα στοιχεία για τη φάση αυτή της ζωής του Μάνη μας παρέχει η συλλογή μανιχαϊκών κειμένων γραμμένων στα ελληνικά (μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα) η οποία φέρει τον τίτλο «Περί της γέννης του σώματος αυτού». Πρόκειται για κώδικα σε περγαμηνή ιδιαίτερα μικρών διαστάσεων (4,5 Χ 3,5 εκατοστά), που βρέθηκε στη Λυκούπολη (Ασυούτ) της Άνω Αιγύπτου και σήμερα φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, εξ ου και η ονομασία με την οποία είναι γνωστότερος στις μέρες μας (Μανιχαϊκός Κώδικας της Κολωνίας). Μολονότι η μελέτη του προϋποθέτει ορισμένη επιφυλακτικότητα, καθόσον τα γεγονότα παρουσιάζονται με πρότυπο τη ζωή του Ιησού (ειδικά η σύγκρουση του Μάνη με τους επικεφαλής της ελκεσαϊτικής κοινότητας μοιάζει με επανάληψη της σύγκρουσης του Χριστού με το ιερατείο των Ιεροσολύμων), ο κώδικας μας αποκαλύπτει τον τρόπο σκέψης του ιδρυτή του μανιχαϊσμού.

Όταν ο Μάνης ήταν τεσσάρων ετών, ο πατέρας του τον πήρε μαζί του στην κοινότητα των Ελκεσαϊτών του Νταστουμισάν. Ο προφήτης έζησε εκεί μέχρι και το εικοστό τέταρτο έτος της ηλικίας του, παραμένοντας κατά τα φαινόμενα πιστός στη διδασκαλία του Ελχασάι. Η αποκάλυψη θα έρθει για τον Μάνη μέσω του οράματος ενός αγγέλου ο οποίος θα εμφανιστεί δύο φορές, λίγο μετά τα δωδέκατα και τα εικοστά τέταρτα γενέθλια του προφήτη (228 και 240, αντίστοιχα). Στα αραμαϊκά κείμενα, ο άγγελος αυτός αποκαλείται «τάουμα», δηλαδή «δίδυμος» (παραπέμποντας ίσως στον απόστολο Θωμά), στον Μανιχαϊκό Κώδικα της Κολωνίας «σύζυγος» (με την έννοια του διδύμου, του ομοίου) και στην κοπτική συλλογή των Κεφαλαίων «παράκλητος» (θυμίζοντας τη σχετική περικοπή του Κατά Ιωάννην, 14:26, «ὁ δὲ παράκλητος, τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ὃ πέμψει ὁ πατὴρ ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα καὶ ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ἃ εἶπον ὑμῖν»). Την πρώτη φορά, ο άγγελος θα αποκαλύψει στον Μάνη ότι προορίζεται να κηρύξει στον κόσμο τον αληθινό λόγο του θεού. Τη δεύτερη θα του ανακοινώσει με κάθε επισημότητα ότι έφτασε η ώρα να εγκαταλείψει τους Ελκεσαΐτες και να εκπληρώσει την αποστολή του.

Πράγματι, ο Μάνης αρχίζει να κηρύττει τον «αιρετικό» λόγο του, διαφοροποιούμενος από την παραδοσιακή ελκεσαϊτική διδασκαλία. Δεν είναι ίσως τυχαίο το ότι επιλέγει ως πεδίο αντιπαράθεσης τις πρακτικές πτυχές του ελκεσαϊτισμού. Αντιμετωπίζει με ειρωνεία τον κανόνα της βάπτισης των τροφίμων. Είτε πρόκειται για βαπτισμένο κι εξαγνισμένο τρόφιμο, προϊόν της κοινότητας, είτε όχι, σε αμφότερες τις περιπτώσεις θα καταλήξει ως «απέκδυμα» του ανθρωπίνου σώματος. Τα λουτρά δεν εξαγνίζουν τον άνθρωπο από την αμαρτία, μια και η αγνότητα για την οποία μίλησε ο Ιησούς είναι αυτή του να μπορείς να ξεχωρίζεις το φώς από το σκότος, τη ζωή από τον θάνατο. Η απαγόρευση κατανάλωσης άρτου που δεν έχει παρασκευασθεί από την κοινότητα είναι κι αυτή ανόητη. Ο ίδιος ο Ελχασάι ποτέ δεν είχε ασκοληθεί με αγροτικές εργασίες ούτε είχε θέσει τέτοιους περιορισμούς. Κι ο Ιησούς ευλόγησε ξένο ψωμί, συνέφαγε με φοροεισπράκτορες, ψαράδες και πόρνες, έστειλε τους μαθητές του σε ιεραποστολές δίχως αυτοί να είναι εφοδιασμένοι με τα δικά τους τρόφιμα.

Ο Αχούρα Μάζδα στέφει τον Αρντασίρ Α΄ (ανάγλυφο στο Νακς-ι-Ρουστάμ)

Ο Αχούρα Μάζδα στέφει τον Αρντασίρ Α΄ (ανάγλυφο στο Νακς-ι-Ρουστάμ)

Το κήρυγμα του Μάνη θα προκαλέσει σκάνδαλο μεταξύ των Ελκεσαϊτών. Ο επικεφαλής του συμβουλίου των πρεσβυτέρων της κοινότητας θα καλέσει τον Παττίκιο ζητώντας του εξηγήσεις για τον γιο του κι εκείνος θ’ αποκριθεί: «καλέστε τον οι ίδιοι και προσπαθήστε να τον συνετίσετε»! Ενώπιον του συμβουλίου ο Μάνης θα επαναλάβει τα όσα πιστεύει, δίχως να υποχωρήσει στο ελάχιστο. Άλλωστε έχει ήδη δημιουργήσει ένα κύκλο μαθητών και πιστών στην ελκεσαϊτική κοινότητα. Πολλοί βλέπουν στο πρόσωπό του ένα θρησκευτικό ηγέτη, έναν προφήτη, έναν οραματιστή (Tardieu όπ. π., σελ. 16). Συνοδευόμενος από τον πατέρα του και μερικούς πιστούς μαθητές, ο Μάνης εγκαταλείπει την κοινότητα των Ελκεσαϊτών. Στον έξω κόσμο μερικά πράγματα έχουν αλλάξει: ο Αρτάβανος ο Ε΄, που βασίλευε όταν γεννήθηκε ο Μάνης, υπήρξε ο τελευταίος των Αρσακιδών. Τον ανέτρεψε το 224 ο Αρντασίρ Α΄/ Αρταξέρξης, ιδρυτής της περσικής δυναστείας των Σασσανιδών. Ήδη από το 240 ο γιος του Αρντασίρ, ο Σαπώρης, έχει στεφθεί συμβασιλέας και μετέχει στη διοίκηση της, ακόμη ασταθούς, αλλά ιδιαίτερα δυναμικής, αυτοκρατορίας που πρόκειται να κληρονομήσει.

β.   Η διδασκαλία και το ιεραποστολικό έργο του Μάνη

«Η σοφία και η γνώση είναι η διαρκής προσφορά των απεσταλμένων του θεού. Εμφανίστηκαν στο παρελθόν μέσω του αποστόλου που ονομαζόταν Βούδας στην περιοχή των Ινδιών, μέσω του Ζωροάστρη στην Περσία και μέσω του Ιησού στη Δύση. Έπειτα έφτασε στον κόσμο αυτή η αποκάλυψη κι η προφητεία μέσω εμού, του Μάνη, απεσταλμένου του Θεού της Αληθείας στη χώρα της Βαβέλ» (απόσπασμα του «Σαμπουραγκάν» που παραθέτει ο Αλ Μπιρουνί στο «αλ Αθάρ»).

1.   Οι βάσεις του μανιχαϊκού δόγματος: Ο Μάνης είναι ο εκλεκτός στον οποίο αποκάλυψε ο θεός τον λόγο της αλήθειας. Είναι η πραγματοποίηση της ελπίδας που υποσχέθηκε ο Ιησούς, ο Παράκλητος τον οποίο είχε αναγγείλει ο Χριστός, ο τελευταίος των προφητών! Κι όπως επισήμαινε ο Μισέλ Ταρντιέ «η ουσιώδης μετάλλαξη την οποία επέφερε ο Μάνης στο καθιερωμένο προφητολογικό σχήμα ήταν η άρνηση ερμηνείας του από ιουδαϊκή ή ιουδαιοχριστιανική άποψη, διευρύνοντάς το ώστε να περιλάβει ολόκληρη την οικουμένη, αφενός, και να το κατευθύνει προς το πρόσωπό του, αφετέρου» (όπ. π., σελ. 22). Από τον Αδάμ, τον Σεθ και τον Νώε της ιουδαϊκής παράδοσης, η σειρά των προφητών περνά στον Ζωροάστρη, τον Βούδα και τον Ιησού για να καταλήξει στον ίδιο τον Μάνη. Η οικουμενικότητα αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο του μανιχαϊσμού. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει ότι όλες οι προηγούμενες θρησκείες ήταν φτιαγμένες για μία μόνον περιοχή και για μία γλώσσα. Η δικιά του ήταν πανανθρώπινη: «Η φωνή του κηρύγματος της ελπίδας μου θα ακουστεί σε όλες τις γλώσσες, σε όλες τις πόλεις της οικουμένης» (Κεφάλαια, 154). Επιπλέον, η σωτηρία της ψυχής αποτελεί, κατά τον Μάνη, δυνατότητα του καθενός ανεξάρτητα από τη θρησκεία στην οποία πιστεύει, προϋποθέτει, όμως, την ευσπλαχνία και την ελεημοσύνη (στο «Σαμπουραγκάν» ο Μάνης παρέθετε αυτολεξεί το Κατά Ματθαίον, 25:31-46, όπου και οι 35-36: «ἐπείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με, γυμνὸς καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθατε πρός με»). Τέλος, η θρησκευτική σκέψη του ιδρυτή του μανιχαϊσμού είναι βαθύτατη επηρεασμένη από τη διδασκαλία του αποστόλου Παύλου, του προσώπου δηλαδή που οι Ελκεσαΐτες περιφρονούσαν ως ολετήρα του Νόμου. Τα οράματα, η διδασκαλία και το ιεραποστολικό έργο του Παύλου συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της θρησκείας του Μάνη.

Μάνης

Μάνης

2. Τα ταξίδια του Μάνη: Ο Μάνης αρχίζει το ιεραποστολικό έργο του αμέσως μετά τη ρήξη με τους Ελκεσαΐτες, χωρίς να μεσολαβήσει κάποιο διάστημα απομόνωσης και περισυλλογής. Το πρότυπό του είναι ο απόστολος Παύλος, οι περιπτώσεις τους όμως διαφέρουν. Ο Παύλος κηρύττει τον λόγο του Χριστού περιδιαβαίνοντας τη ρωμαϊκή Μεσόγειο κι απευθυνόμενος καταρχήν στην ιουδαϊκή διασπορά κι έπειτα στους Έλληνες εθνικούς (Tardieu όπ. π., σελ. 26). Ο Μάνης κηρύττει τον δικό του λόγο, διασχίζοντας τον ιρανικό κόσμο κι αναζητώντας στηρίγματα στις διάσπαρτες χριστιανικές κοινότητες. Εγκαταλείποντας τη Βαβυλωνία φτάνει στις δίδυμες πόλεις της Σελεύκειας και της Κτησιφώντας και κινείται με τη συνοδεία του προς τα βόρεια, τη Μηδία και την περιοχή της λίμνης Ούρμια. Οργανώνει την εκκλησία του και στέλνει μαθητές στην Αρμενία και τη Γεωργία. Έπειτα, μαζί με τον πατέρα του, κινείται νότια προς την Περσία και τον Περσικό Κόλπο, απ’ όπου και θα ταξιδέψει διά θαλάσσης προς το Δέλτα του Ινδού, ακολουθώντας τα βήματα του αγίου Θωμά, του ευαγγελιστή των Ινδιών. Θα παραμείνει εκεί μέχρι τις αρχές του 243, οπότε και θα επιστρέψει στην Περσίδα, στέλνοντας τον Παττίκιο να αναλάβει την ινδική ιεραποστολή. Ο ίδιος βρίσκεται σε διαρκή κίνηση μεταξύ Περσίδος, Σουσιανής και Βαβυλωνίας. Συνάπτει φιλικές σχέσεις με μέλη της βασιλικής ελίτ και, το 253, κατορθώνει να τον δεχτεί σε ακρόαση ο Μεγάλος Βασιλεύς, που είναι πλέον ο Σαπώρης Α΄. Εγκατεστημένος στη Βεχ-Αρντασίρ (δεν είμαστε βέβαια αν το όνομα αυτό αποτελεί μετονομασία της Σελεύκειας του Τίγρη ή αφορά μόνον το νησί στον Τίγρη απέναντι από την Κτησιφώντα), συγγράφει τα βιβλία του, ασχολείται με οργανωτικά θέματα της εκκλησίας του και προγραμματίζει τις αποστολές των μαθητών του (Παρθία, Χορασάν και Κεντρική Ασία, Συρία-Παλαιστίνη, Αραβία). Ο ίδιος ταξιδεύει στα βορειοδυτικά, στη μεθόριο με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Γύρω στα 270 ο μανιχαϊσμός έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρη την επικράτεια της ιρανικής αυτοκρατορίας, αλλά και πέρα από αυτήν. Το οικουμενικό όραμα του ιδρυτή του μοιάζει να βρίσκεται στον δρόμο της πραγμάτωσης.

3.   Η σύγκρουση με τον μαζδαϊσμό και τη βασιλική εξουσία: Ο Μάνης είχε απόλυτη επίγνωση της σημασίας που έχουν για την επιβίωση μιας θρησκείας οι καλές σχέσεις με την πολιτική εξουσία και κατέβαλε προς τούτο συνεχείς προσπάθειες. Η ευμενής ουδετερότητα που επεδείκνυε για τον μανιχαϊσμό ο Σαπώρης ακολουθήθηκε κι από τον διάδοχό του, τον Ορμίσδα Α΄ (272-273). Στην προσπάθειά του αυτή, όμως, ο Μάνης θα βρεθεί μοιραία αντιμέτωπος με τον «προκαθήμενο» του μαζδαϊσμού, τον Κιρντίρ. Ο Κιρντίρ είχε αποδυθεί σε μια μεγάλη προσπάθεια ανασυγκρότησης, σε πολιτικό και θρησκευτικό επίπεδο, των δυνάμεων του μαζδαϊσμού (στη ζωροαστρική ή στη ζερβανική εκδοχή του), όχι μόνον εντός των ορίων της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, αλλά και πέρα από αυτή, στη Συρία, την Αρμενία, την Κιλικία και την Καππαδοκία, και γενικά οπουδήποτε ζούσαν ιρανικοί πληθυσμοί. Είναι αλήθεια ότι η ιστορική συγκυρία ευνοούσε το εγχείρημα του Κιρντίρ: η επικράτηση των Σασσανιδών δεν χαρακτηρίζεται μόνο από εντονότερο δυναμισμό και σαφώς πιο επιθετική πολιτική έναντι των αντιπάλων της αυτοκρατορίας (και ειδικά της Ρώμης), αλλά κι από την εγκατάλειψη του κοσμοπολιτισμού και της ανεκτικότητας των Αρσακιδών, καθώς κι από την εμφάνιση μιας μορφής περσικού «εθνικισμού», που εκδηλώνεται με την εκ νέου ανάδειξη της αχαιμενιδικής κληρονομιάς (ο ιδρυτής της δυναστείας, Αρντασίρ Α΄, προσέθεσε συμβολικά στο όνομά του και αυτό του Δαρείου) και φυσικά της παραδοσιακής περσικής θρησκείας.

Το κάστρο "Γκαλέχ Ντοχτάρ", χτισμένο από τον Αρντασίρ (Περσία)

Το κάστρο «Γκαλέχ Ντοχτάρ», χτισμένο από τον Αρντασίρ (Περσία)

Ο Μάνης πρέπει να είχε αντιληφθεί τον κίνδυνο να χάσει οριστικά το παιχνίδι για την εύνοια της κοσμικής εξουσίας. Υποστηρίζεται μάλιστα ότι ο ακραιφνής δυϊσμός και η απαισιοδοξία που εκφράζεται με την αέναη πάλη καλού και κακού αποτελούν ιδέες που προσέθεσε ο Μάνης στο δόγμα του ακριβώς κατά την περίοδο αυτή (Tardieu, όπ. π., σελ. 35). Σε κάθε περίπτωση, η άνοδος στον θρόνο του Βαχράμ Α΄ (273), δευτερότοκου γιου του Σαπώρη, δίνει τέλος στα όνειρα των μανιχαίων, μια και ο νέος μονάρχης βρίσκεται υπό τη σχεδόν ολοκληρωτική επιρροή του Κιρντίρ.

Η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι είναι η ενέργεια του Μάνη να προσηλυτίσει στον μανιχαϊσμό τον ηγεμονίσκο της Αρτεμίτης (Χολασάρ), ενώ ο Βαχράμ είχε ήδη διατάξει τον κατ’ οίκο περιορισμό του προφήτη. Ο Μάνης καλείται να παρουσιαστεί αμέσως ενώπιον του βασιλέα, κάπου στη Σουσιανή. Η ακρόαση θα εξελιχτεί γρήγορα σε παρωδία δίκης. Ο προφήτης θα οδηγηθεί αλυσοδεμένος στη φυλακή, όπου και θα αφήσει, εξαντλημένος, την τελευταία πνοή του λίγες ημέρες μετά (έχοντας προλάβει πάντως να δει για τελευταία φορά τους μαθητές του και να τους αφήσει την πνευματική διαθήκη του). Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για το τέλος του ιδρυτή του μανιχαϊσμού: βασανίστηκε; τι απέγινε το νεκρό σώμα του; Οι μανιχαϊκές παραδόσεις μιλούν για μαρτύριο αντίστοιχο αυτού του Ιησού, που κράτησε μάλιστα ένα μήνα (4 ημέρες η δίκη και 26 η φυλάκιση), πόσο αξιόπιστες είναι όμως; Στην πραγματικότητα ούτε η ακριβής χρονολογία του θανάτου του Μάνη μας είναι γνωστή. Ένα ουιγουρικό κείμενο, βασιζόμενο στο σινοτουρκικό ημερολόγιο, αναφέρει ότι «ο Βούδας Μάνης αναλήφθηκε στην ουράνια κατοικία του το έτος του χοίρου», που πρέπει να ήταν το 274, πλην όμως ελαφρώς μεταγενέστερες χρονολογίες (276 ή 277) μπορούν επίσης να υποστηριχθούν βάσιμα.

Β.   Το έργο και η διδασκαλία του Μάνη

Δίχως αμφιβολία ο Μάνης ήταν εξαιρετικά μορφωμένος. Είχε μελετήσει στα αραμαϊκά τα χριστιανικά ευαγγέλια, στην ήδη ενοποιημένη μορφή με την οποία κυκλοφορούσαν στη Μέση Ανατολή του 3ου αιώνα, τις επιστολές του Παύλου, διάφορα συγγράμματα που εμφανίζονταν ως πράξεις των αποστόλων. Επίσης, το ιερό βιβλίο του Ελχασάι, αλλά και διάφορες «αποκαλύψεις» (όπως αυτές του Αδάμ και του Ενώχ) που γνώριζαν ιδιαίτερη διάδοση στους ιουδαιοχριστιανικούς κύκλους. Πολλά γνωστικά κείμενα του ήταν οικεία, ιδίως αυτά του Βαρδησάνη. Δεν πρέπει να είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Τορά και το Ταλμούδ. Ό,τι τον ενδιέφερε από την ιουδαϊκή παράδοση, και κυρίως η Γένεση, το είχε μάθει μέσω των απόκρυφων παραδόσεων που κυκλοφορούσαν μεταξύ των Ελκεσαϊτών.

Ο Μάνης ήταν επίσης ζωγράφος, καλλιγράφος και, κατά κάποιο τρόπο, γλωσσολόγος! Αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να μεταφράσει τα κείμενά του στις ιρανικές γλώσσες, διαπίστωσε τους περιορισμούς των αλφαβήτων τους (μικρός αριθμός γραμμάτων που ευνοούσε τις αμφισημίες και τις παρανοήσεις). Επέλεξε να γράψει στα πεχλεβί και τα παρθικά χρησιμοποιώντας ένα νέο αλφάβητο, βασισμένο στο ανατολικό συριακό (με τα 22 γράμματα συν τα ημιφωνήεντα). Το δημιούργημά του, που έγινε γνωστό ως μανιχαϊκό αλφάβητο, επρόκειτο να γνωρίσει ιδιαίτερη διάδοση στην Κεντρική και Ανατολική Ασία.

Μανιχαϊκό αλφάβητο (κείμενο στη σογδιανή γλώσσα)

Μανιχαϊκό αλφάβητο (κείμενο στη σογδιανή γλώσσα)

α.   Τα συγγράμματα του ιδρυτή του μανιχαϊσμού

Στον Μάνη πιστώνεται η συγγραφή εννέα τουλάχιστον έργων.

1.   Το «Σαμπουραγκάν», πρώτο έργο του Μάνη, γράφτηκε στα πεχλεβί έχοντας ως αποδέκτη τον Σασσανίδη βασιλέα Σαπώρη Α΄. Παρουσιάζει συνοπτικά τις βασικές αρχές της μανιχαϊκής θεολογίας (οι δύο αντίπαλες αρχές, ο Μάνης ως τελευταίος των προφητών, η τελική κρίση κι η αποκατάσταση της βασιλείας του Καλού) σε μια εποχή που ο Μάνης διατηρούσε βάσιμες ελπίδες για την επικράτηση της θρησκείας του. Σημαντικά αποσπάσματα σώζονται μεταξύ των χειρογράφων που βρέθηκαν στην όαση του Τουρφάν, στο Κινεζικό Τουρκεστάν (Σινκιάνγκ).

2.   Το «Ευαγγέλιο του Μάνη», συντάχθηκε στα συριακά αραμαϊκά. Χωρίζεται σε 22 κεφάλαια, ένα για κάθε γράμμα του αραμαϊκού αλφαβήτου. Τρία αποσπάσματά του περιέχονται στον Μανιχαϊκό Κώδικα της Κολωνίας. Στο πρώτο από αυτά, ο Μάνης παρουσιάζεται ως «απόστολος του Ιησού Χριστού με τη βούληση του Θεού Πατρός της Αληθείας». Από μιαν άποψη, στο Ευαγγέλιο αναλύονται οι θεολογικές αρχές που είχαν εκτεθεί στο Σαμπουραγκάν. Ταυτόχρονα πρόκειται για μια νέα ερμηνεία της χριστιανικής Καινής Διαθήκης, βάσει της παραδοχής ότι ο Μάνης είναι ο τελευταίος μεσσίας.

3.   Ο «Θησαυρός» χαρακτηρίζεται ως απολογητικό σύγγραμμα στο οποίο παρουσιάζεται η μανιχαϊκή θεολογία. Γράφτηκε κι αυτό στα συριακά. Αποσπάσματά του παρατίθενται σε έργα του Αυγουστίνου της Ιππώνος και σε κείμενα του Αλ Μπιρουνί.

4.   Το έργο «Τα των Μυστηρίων» είναι συλλογή σύντομων θεολογικών κειμένων με ποικίλη θεματολογία (οι τίτλοι των κεφαλαίων παρατίθενται στο «αλ Φιχρίστ»: αντίκρουση των θεωριών του Βαρδησάνη, ανάλυση της ιστορίας του Υστάσπη που προσηλυτίστηκε από τον Ζωροάστρη, διάφορα κείμενα για τον Ιησού, τους προφήτες εν γένει, την τελική κρίση. Όπως δείχνει κι ο μεγάλος αριθμός κειμένων αντίκρουσης του δόγματος του Βαρδησάνη, πρέπει να γράφτηκε την εποχή της ιεραποστολής του Μάνη στην Άνω Μεσοποταμία (περ. 260-270, βλ. Tardieu, όπ. π., σελ. 52).

5.   «Πραγματεία»: αναλυτική διήγηση του μανιχαϊκού μύθου περί Γενέσεως.

6.   Η «Εικών» είναι ένα από τα πρώτα… εικονογραφημένα της Ιστορίας. Ο Μάνης φιλοτέχνησε μια σειρά από πίνακες στους οποίους απεικόνισε χαρακτηριστικές σκηνές του μύθου της γένεσης και της δημιουργίας, συνοδεύοντάς τε με σύντομα επεξηγηματικά σημειώματα.

7.   Ο «Γίγας» αποτελεί νέα ανάπτυξη του γνωστού σημιτικού μύθου των γιγάντων τον οποίο συναντούμε και στη Βίβλο, στο έκτο κεφάλαιο της Γενέσεως:

«καὶ ἐγένετο ἡνίκα ἤρξαντο οἱ ἄνθρωποι πολλοὶ γίνεσθαι ἐπὶ τῆς γῆς καὶ θυγατέρες ἐγενήθησαν αὐτοῖς. ἰδόντες δὲ οἱ υἱοὶ τοῦ θεοῦ τὰς θυγατέρας τῶν ἀνθρώπων ὅτι καλαί εἰσιν ἔλαβον ἑαυτοῖς γυναῖκας ἀπὸ πασῶν ὧν ἐξελέξαντο. καὶ εἶπεν κύριος ὁ θεός οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας ἔσονται δὲ αἱ ἡμέραι αὐτῶν ἑκατὸν εἴκοσι ἔτη. οἱ δὲ γίγαντες ἦσαν ἐπὶ τῆς γῆς ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις καὶ μετ’ ἐκεῖνο ὡς ἂν εἰσεπορεύοντο οἱ υἱοὶ τοῦ θεοῦ πρὸς τὰς θυγατέρας τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐγεννῶσαν ἑαυτοῖς ἐκεῖνοι ἦσαν οἱ γίγαντες οἱ ἀπ’ αἰῶνος οἱ ἄνθρωποι οἱ ὀνομαστοί».

Εκτός από τη Βίβλο, ο Μάνης είχε μελετήσει και την «Αποκάλυψη του Ενώχ», ιουδαϊκό βιβλίο εσχατολογικού περιεχομένου που πρέπει να γράφτηκε περίπου το 150. Η βασική πηγή του, όμως, πρέπει να ήταν ένα άγνωστο μέχρι πρόσφατα σε μας «Βιβλίο των Γιγάντων», που είχε διαδοθεί στους αιρετικούς ιουδαϊκούς κύκλους προς το τέλος της προχριστιανικής περιόδου: μεταξύ των αραμαϊκών κειμένων που βρέθηκαν στις σπηλιές του Κουμράν (Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας) εντοπίστηκαν αποσπάσματα που πραγματεύονται τον μύθο των γιγάντων και είναι σχεδόν όμοια με αποσπάσματα μανιχαϊκών χειρογράφων του Τουρφάν.

Πέρα από έναν μύθο που φαντάζει στον σύγχρονο άνθρωπο μάλλον αφελής, ο «Γίγας» είναι ένα αλληγορικό σύγγραμμα με πολιτικό περιεχόμενο. Πίσω από τους γίγαντες κρύβονται οι τύραννοι της εποχής του προφήτη του μανιχαϊσμού.

8.   «Επιστολαί»: Ο Μάνης συνέταξε μεγάλο αριθμό επιστολών με ποικίλο περιεχόμενο: χαιρετισμοί για την ίδρυση εκκλησιών, αναγγελίες επισκέψεών του σε κοινότητες πιστών, επιστολές με δογματικό περιεχόμενο ή σχετικές με οργανωτικά ζητήματα. Στο «Αλ Φιχρίστ» ο Ιμπν αλ Ναντίμ αναφέρει τους τίτλους 76 επιστολών του Μάνη.

9.   Ψαλμοί και Προσευχαί: Μεταξύ των έργων του προφήτη καταλέγεται και η σύνθεση δύο ψαλμών και ενός βιβλίου προσευχών. Ελλείψει επαρκών στοιχείων, είναι αδύνατος ο εντοπισμός τους ανάμεσα στα κείμενα των μανιχαϊκών ψαλτηρίων που βρέθηκαν στο Τουρφάν.

β.   Ο μανιχαϊκός μύθος της Δημιουργίας

Δεν υπάρχει ίσως δυσκολότερο έργο από την προσπάθεια συνοπτικής παρουσίασης του μανιχαϊκού μύθου της Δημιουργίας. Πρόκειται για μια από τις πιο περίπλοκες θρησκευτικές αφηγήσεις, που συνδυάζει ζωροαστρικά, ιουδαϊκά, γνωστικά και πρωτότυπα στοιχεία. Εκτός των άλλων, το έργο χαρακτηρίζεται από την πολυωνυμία των πρωταγωνιστών του (αναλόγως της γλώσσας και των παραδόσεων κάθε περιοχής στην οποία διαδόθηκε ο μανιχαϊσμός), γεγονός που δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την κατανόησή του. Ο Μάνης εξήγησε την ιστορία της Γένεσης στην «Πραγματεία του». Η διήγησή του σώζεται χάρη σε έναν πολέμιο του μανιχαϊσμού, τον Σύρο νεστοριανό θεολόγο του 8ου αι. Θεόδωρο βαρ Κονάι, ο οποίος την παρέθεσε στην ενδεκάτη πραγματεία του Βιβλίου του των Σχολίων, που αφορά τις αιρέσεις (πλήρης παράθεση της μανιχαϊκής Γένεσης με σχόλια σε Tardieu, όπ. π., σελ. 94 επ., και ανάλυση από θεολογική και σημειολογική άποψη σελ. 101-111/ συνοπτική κι απλουστευμένη διήγηση σε Fernand Niel «Albigeois et Cathares», σειρά Que sais-je, αριθ. 689, εκδ. PUF, Παρίσι 1955, 18η έκδ 2010, σελ. 24 επ.).

Στην αρχή, πριν ακόμη δημιουργηθεί ο ουρανός κι η γη, υπήρχαν δύο φύσεις. Η καλή, ο Θεός της Δόξης (ή Αγαθός Θεός), και η κακή, ο Βασιλεύς του Σκότους! Ο δεύτερος αποκαλείται και Διάβολος, Σατανάς ή Ύλη – και στις ιρανικές γλώσσες Αχριμάν, σε ανάμνηση του αντιπάλου του Αχούρα Μάζδα. Ζηλεύοντας την ομορφιά του βασιλείου του Θεού, ο Βασιλεύς του Σκότους θέλησε να το κατακτήσει. Ο Θεός απάντησε με την πρώτη δημιουργία (ή «πρώτη κλήση»). «Κάλεσε» (= δημιούργησε) την Μητέρα των Ζωντανών, εκείνη κάλεσε τον Πρώτο Άνθρωπο κι αυτός με τη σειρά του τους πέντε γιους του. Ο Πρώτος άνθρωπος (Ορμίζδ στις ιρανικές γλώσσες, παραπέμποντας στον Αχούρα Μάζδα) προσπάθησε να εξοντώσει τον Βασιλέα του Σκότους, αλλά νικήθηκε στον πόλεμο κι αιχμαλωτίστηκε. Η δημιουργία του Θεού μολύνθηκε από το δηλητήριο του Διαβόλου.

Μιχαήλ Άγγελος "Η Δημιουργία του Ήλιου και της Σελήνης" (1508-1512)

Μιχαήλ Άγγελος «Η Δημιουργία του Ήλιου και της Σελήνης» (1508-1512)

Ο Πρώτος Άνθρωπος προσευχήθηκε κι ικέτεψε εφτά φορές τον Θεό να τον λυτρώσει. Εκείνος προχώρησε στην δεύτερη δημιουργία: «κάλεσε» τον Φίλο του Φωτός, εκείνος τον Μεγάλο Αρχιτέκτονα, ο Μέγας Αρχιτέκτων δημιούργησε το Ζων Πνεύμα κι αυτό τους πέντε γιους του. Το Πνεύμα με τους γιους του κατέβηκε στη Γη του Σκότους και βρήκε τον αιχμάλωτο Πρώτο Άνθρωπο για να του δώσει κουράγιο. Στη δεύτερη κάθοδό του, το Πνεύμα έτεινε το χέρι του και τράβηξε τον Πρώτο Άνθρωπο από το σκοτάδι. Ο πρώτος πόλεμος τερματίζεται με τη θριαμβευτική επιστροφή του Πρώτου Ανθρώπου στη Μητέρα των Ζωντανών και το βασίλειο του Θεού.

Έπειτα, το Πνεύμα πρόσταξε τους γιους του να σκοτώσουν τους Άρχοντες, γιους του Διαβόλου. Τους έγδαραν και με το δέρμα τους η Μητέρα έφτιαξε έντεκα ουρανούς, με τα νεκρά τους σώματα οχτώ πλανήτες. Το Πνεύμα κατέβηκε ξανά στον κόσμο του σκότους: εμφανίστηκε στους γιους του Διαβόλου και τους έκανε να ξεράσουν το φως που είχαν καταπιεί όταν νίκησαν τον Πρώτο Άνθρωπο. Με αυτό το φως, το Πνεύμα έφτιαξε τον ήλιο και τη σελήνη, και με ό,τι περίσσευε τον άνεμο, το νερό και τη φωτιά με τους «τροχούς» τους (= πλανήτες), τους οποίους έθεσε σε τροχιά για να πετούν ψηλότερα από τους δαίμονες.

Στη συνέχεια, η Μητέρα των Ζωντανών, ο Πρώτος Άνθρωπος και το Ζων Πνεύμα ικέτεψαν τον Πατέρα κι εκείνος προχώρησε στην Τρίτη Κλήση, δημιουργώντας τον Άγγελο (Απεσταλμένο ή Αγγελιαφόρο). Ο Άγγελος κατέβηκε εκεί που βρισκόταν ο ήλιος κι η σελήνη κι έθεσε τα δύο ουράνια σώματα σε κίνηση. Έφτασε στα μέσα του ουρανού κι από εκεί εμφανίστηκε με την αρσενική και τη θηλυκή του μορφή στους Δαίμονες, γιους και κόρες του Βασιλέα του Σκότους. Τους ξύπνησε τέτοια ερωτική επιθυμία που αυτοί «εκσπερμάτισαν» ελευθερώνοντας μαζί και το φως που είχαν καταπιεί. Ο Άγγελος επέστρεψε στους Άρχοντες την «αμαρτία» τους (= το σπέρμα), μα αυτοί την άφησαν να πέσει στη γη, η μισή στη θάλασσα κι η άλλη μισή στην ξηρά, όπου και φύτρωσαν πέντε δέντρα.

Οι κόρες του Σκότους που ήταν έγκυες απέβαλαν όταν αντίκρισαν τον Άγγελο. Τα εκτρώματά τους έπεσαν στη γη και τράφηκαν με τα φύλλα των Δέντρων της Αμαρτίας. Η ανάμνηση του Αγγέλου δεν τα άφηνε να ησυχάσουν. Πήγαν στον Ασακλούν (ή Σάκλα), γιο του Βασιλέα του Σκότους κι εκείνος τους αποκρίθηκε: «Φέρτε μου τους γιους και τις κόρες σας κι εγώ θα σας φτιάξω μια μορφή όμοια με αυτή που είδατε»! Ο Ασακλούν καταβρόχθισε τα αρσενικά κι έδωσε τα θηλυκά στη σύντροφό του, τη Νεβροήλ. Έπειτα ενώθηκαν σαρκικά κι η Νεβροήλ γέννησε τον Αδάμ κι αργότερα την Εύα.

Η δημιουργία του ανθρώπου από τους δαίμονες ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου. Ο Θεός έστειλε τότε στη Γη τον Ιησού Σωτήρα κι εκείνος βρήκε τον Αδάμ. Τον ξύπνησε και του είπε την αλήθεια. Τον πληροφόρησε ότι η ψυχή που βρισκόταν φυλακισμένη στο σώμα του είχε μέσα της το φως και του έδωσε να γευτεί τον καρπό του Δέντρου της Ζωής. Τότε ο Αδάμ αναφώνησε: «καταραμένος να είναι ο δημιουργός του σώματός μου και δεσμώτης της ψυχής μου, καταραμένοι αυτοί που με έκαναν σκλάβο»! Ο δεύτερος πόλεμος των θεών τελείωνε, αυτός των ανθρώπων μόλις άρχιζε.

Στην Πραγματεία του ο Μάνης δεν ασχολείται με την Τελική Κρίση. Το δόγμα του για την Αποκάλυψη το είχε ήδη εκθέσει στο Σαμπουραγκάν. Το τέλος θα το αναγγείλει μια σειρά από γεγονότα: διωγμοί των πιστών κι έπειτα θρίαμβος της Μανιχαϊκής Εκκλησίας, Δευτέρα Παρουσία του Ιησού. Θα ακολουθήσει η τελική κρίση των ανθρώπων κι ο επίγειος κόσμος θα καταστραφεί με μια τεράστια πυρκαγιά.

«Με αυτές τις μυθικές μορφές, που μοιάζουν σε μας παράξενες (και κάποιες φορές αχρείαστα περίπλοκες), η μανιχαϊκή θεολογία θα πρέπει να γοήτευε τη φαντασία των ανθρώπων της Ανατολής που τόσο αγαπούσαν το θαυμαστό» (Niel όπ. π., σελ. 26).

ΙΙ.   Εκκλησιαστική οργάνωση και μανιχαϊκή ηθική

Α.   Η Μανιχαϊκή Εκκλησία

Το γεγονός ότι η Μανιχαϊκή Εκκλησία κατόρθωσε να επιβιώσει παρά τους απηνείς διωγμούς που υπέστη ήδη από την εποχή της θανάτωσης του ιδρυτή της αποτελεί απόδειξη της εξαιρετικής οργάνωσής της, οι βάσεις της οποίας είχαν προφανώς τεθεί από τον ίδιο τον Μάνη.

α.   Ο Κανών των Ιερών Βιβλίων του μανιχαϊσμού

Τα συγγράμματα του Μάνη που θα έπρεπε να περιληφθούν στον κανόνα των ιερών βιβλίων καθορίσθηκαν πολύ σύντομα μετά τον θάνατο του ιδρυτή της θρησκείας. Κατά πάσα πιθανότητα η απόφαση ελήφθη κατά τη δεκαετία που προκαθήμενος της Μανιχαϊκής Εκκλησίας ήταν ο Σισίννιος, τον οποίο είχε ορίσει ως διάδοχό του ο ίδιος ο Μάνης. Το μόνο που παραλείφθηκε ήταν το Σαμπουραγκάν, ίσως γιατί φαινόταν πλέον άκαιρο και ξεπερασμένο ένα βιβλίο που απευθυνόταν σε ένα Σασσανίδη μονάρχη, την ώρα που οι διάδοχοί του είχαν θανατώσει τον προφήτη και εξαπέλυαν διωγμούς των πιστών του. Συχνά γίνεται λόγος για την μανιχαϊκή «Επτάτευχο», μια και μεταξύ των υπόλοιπων συγγραμμάτων του Μάνη η «Εικών» αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση. Μερικές φορές το έργο του προφήτη μνημονεύεται και ως «Πεντάτευχος»: λόγω της θεματικής συνάφειάς τους τα Μυστήρια, η Πραγματεία και ο Γίγας ομαδοποιούνται και λογίζονται ως ένα σύγγραμμα.

Τα ιερά βιβλία της Μανιχαϊκής Εκκλησίας δεν περιλαμβάνουν, όμως, μόνο τα κείμενα που συνέταξε ο ιδρυτής. Καταρχάς, υπήρχαν οι διηγήσεις αγιογραφικού χαρακτήρα που αναφέρονται στη ζωή του Μάνη. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται ο, γνωστός μας πλέον, Μανιχαϊκός Κώδικας της Κολωνίας, καθώς και δύο χειρόγραφα στα κοπτικά, οι «Πράξεις» και οι «Ομιλίες». Το δεύτερο έργο σώζεται με τη μορφή κώδικα αποτελούμενου από φύλλα παπύρου (βρέθηκε στο Φαγιούμ) και περιλαμβάνει τέσσερις λόγους: ο πρώτος από αυτούς είναι ένας θρήνος του Σαλμαίου, μαθητή του Μάνη, για τον θάνατο του διδασκάλου του.

Ακολουθούν τα θεολογικά συγγράμματα με τη μορφή σχολίων επί του μανιχαϊκού δόγματος. Το γνωστότερο από αυτά είναι τα κοπτικά Κεφάλαια. Ιδιαίτερη θέση μεταξύ των ιερών βιβλίων κατέχουν οι συλλογές ψαλμών, όπως το κοπτικό ψαλτήριο του Φαγιούμ, τα αποσπάσματα από τα περσικά και παρθικά ψαλτήρια ή η κινεζική συλλογή 25 ύμνων που βρέθηκε στις σπηλιές του Τουέν-χουάνγκ (10ος αι.). Τέλος, ιερωμένοι και κατηχούμενοι είχαν στη διάθεσή τους πρακτικούς οδηγούς για διάφορα ζητήματα θεολογικού και οργανωτικού χαρακτήρα. Το γνωστότερο σχετικό έργο είναι ένα τυποποιημένο κείμενο για την εξομολόγηση των αμαρτιών των πιστών, το «Χουαστουανέφτ». Σώζεται αποσπασματικά σε περσικά και σογδιανά, το δε πλήρες κείμενό του στα τουρκικά (Tardieu, όπ. π., σελ. 70).

β.   Η οργάνωση της Εκκλησίας

Μανιχαίοι Εκλεκτοί, Χότσο, Τουρφάν, 10ος αι.

Μανιχαίοι Εκλεκτοί, Χότσο, Τουρφάν, 10ος αι.

Οι πλουσιώτερες σε στοιχεία πηγές για την οργάνωση της Εκκλησίας του Μάνη είναι, αφενός μεν, τα γραπτά ενός πρώην μανιχαίου, του γνωστού και μη εξαιρετέου Αυγουστίνου της Ιππώνος, (τα οποία, αν εξαιρέσουμε τους αναμενόμενους αφορισμούς και χλευασμούς του αγίου, είναι λεπτομερή κι αρκετά ακριβή), αφετέρου δε, το μανιχαϊκό κείμενο που είναι γνωστό με τον τίτλο «Ύμνος προς τους Αποστόλους», είναι γραμμένο στα περσικά και βρέθηκε (κι αυτό) στο Τουρφάν.

Η θεμελιώδης διάκριση εντός της Μανιχαϊκής Εκκλησίας είναι αυτή μεταξύ λαϊκών (οι οποίοι ονομάζονται «κατηχούμενοι» και αποτελούν την 5η τάξη των πιστών) και εκκλησιαστικών. Το πέρασμα από τη μια κατηγορία στην άλλη συνεπαγόταν δραστικές μεταβολές όσον αφορά την ένταση των υποχρεώσεων και των δεσμεύσεων του πιστού. Οι περισσότεροι από τους μανιχαίους που αφιερώνονταν στη θρησκεία παρέμεναν στην 4η τάξη πιστών και αποκαλούνταν «εκλεκτοί» ή «δίκαιοι» (στα λατινικά συναντούμε και τους όρους «τέλειοι» και «άγιοι»: perfecti και sancti, αντίστοιχα), ζούσαν σε ναούς και μονές (οι οποίες, αντίθετα προς τη μεταγενέστερη χριστιανική παράδοση, βρίσκονταν πάντα μέσα στις πόλεις). Το σύνολο των δραστηριοτήτων τους σχετιζόταν με την εκπλήρωση των θρησκευτικών καθηκόντων τους: προσευχές, κατήχηση κι εξομολόγηση των πιστών, μελέτη κι αντιγραφή των ιερών βιβλίων. Για τις υλικές ανάγκες τους, λ.χ. σε τρόφιμα και ρουχισμό, μεριμνούσαν οι κατηχούμενοι. Εκλεκτοί μπορούσαν να γίνουν τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες.

Μεταξύ των εκλεκτών επιλέγονταν αυτοί που θα αποτελούσαν το εν στενή εννοία ιερατείο και θα καταλάμβαναν τα εκκλησιαστικά αξιώματα. Οι τρεις ανώτερες τάξεις υπόκεινται στον περιορισμό του numerus clausus, απαρτίζονται δε αποκλειστικά από άνδρες. Τα μέλη της τρίτης τάξης ονομάζονταν «πρεσβύτεροι» ή «οικοδεσπότες» (ονομασία που κληροδότησαν στον μανιχαϊσμό οι Εσσαίοι, μέσω των Ελκεσαϊτών). Οι πρεσβύτεροι δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν σε αριθμό τους 360 (όσες και οι μέρες του χρόνου). Πολύ συχνά ο υπεύθυνος για τη διοίκηση των μανιχαϊκών ναών και μονών ήταν πρεσβύτερος. Η 2η τάξη αποτελούταν από τους επισκόπους. Έφεραν τον τίτλο του «διακόνου» και ο αριθμός τους δεν μπορούσε να υπερβαίνει τους 72 (δηλαδή τον θρυλούμενο αριθμό των μαθητών του Ιησού που στάλθηκαν για να κηρύξουν τον λόγο του θεού). Η ανώτατη τάξη περιελάμβανε τους 12 «διδασκάλους» ή «αποστόλους», οι οποίοι συγκροτούσαν το συμβούλιο της Μανιχαϊκής Εκκλησίας κι είχαν την ευθύνη της υπεράσπισης του δόγματος και της διοίκησης των επαρχιών. Τέλος, στην κορυφή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας βρισκόταν ο «Αρχηγός», προκαθήμενος της Εκκλησίας και διάδοχος του Μάνη.

Β.   Μανιχαϊκή ηθική

Ο πιστός όφειλε καταρχήν να συνειδητοποιήσει τη θέση του, αυτήν του εγκλωβισμένου σε ένα μολυσμένο κόσμο. Ο ασκητισμός, η εγκράτεια και η περιφρόνηση για το φθαρτό σαρκίο-φυλακή της ψυχής αποτελούν βασικές αρχές της ζωής του μανιχαίου. Ο κώδικας, πάντως, των ηθικών υποχρεώσεών του διαφοροποιείται αναλόγως της ιδιότητας του κατηχούμενου ή του εκλεκτού.

α.   Οι ηθικές υποχρεώσεις των «εκλεκτών»

Οι εκλεκτοί (και φυσικά οι «ιερωμένοι» των τριών ανώτερων τάξεων) όφειλαν να τηρούν τις πέντε εντολές (ο πλήρης κατάλογός τους διασώζεται σε κείμενα γραμμένα στα κοπτικά και στη γλώσσα της Σογδιανής). Η πρώτη εντολή είναι αυτή της «αλήθειας», όρος που υπονοεί την υποχρέωση του μανιχαίου εκλεκτού να διάγει βίο σύμφωνο με τις επιταγές της θρησκείας.

Η πιο πρωτοποριακή, όμως, από τις ηθικές υποχρεώσεις που υπείχαν οι μανιχαίοι εκκλησιαστικοί ήταν η δεύτερη εντολή, η «απαγόρευση της βίας», η οποία οριζόταν με τρόπο εξαιρετικά διασταλτικό. Η εντολή αυτή εμφανίζει το παράδοξο να είναι ταυτόχρονα εν μέρει απολύτως σύμφωνη με σύγχρονες αντιλήψεις και εν μέρει εντελώς ακατανόητη για αυτές. Ο εκλεκτός δεν πρέπει να πειράξει με οποιονδήποτε τρόπο κάποιο από τα πέντε στοιχεία (φως, φωτιά, νερό, άνεμος και αέρας) τα οποία ενυπάρχουν, αναμεμειγμένα με μόρια μολυσμένης ύλης, στους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά και τη φύση (Tardieu, όπ. π., σελ. 80). Η εντολή αυτή βασίζεται στην πεποίθηση ότι «κάθε γήινο σώμα μεταφέρει μόρια καθαρού φωτός τα οποία έχουν αιχμαλωτισθεί στην ύλη αναμένοντας τη λύτρωσή τους. Το σύνολό τους σχηματίζει έναν τεράστιο φωτεινό σταυρό που εκτείνεται σε ολόκληρη την οικουμένη, υπενθυμίζοντας το μαρτύριο του Ιησού… Κάθε πράξη που στρέφεται κατά των γήινων σωμάτων στρέφεται και κατά των ίδιων των φωτεινών σωμάτων και, επομένως, κατά του Σταυρού του Φωτός και του Ουράνιου Ιησού» (όπ. π., σελ. 80-81). Ο μανιχαίος απαγορεύεται να σκοτώσει ή να πληγώσει άνθρωπο ή ζώο, ή να πειράξει ένα φυτό. Δεν μπορεί επίσης να ασχοληθεί με αγροτικές εργασίες, να χρησιμοποιήσει ορισμένα φάρμακα ή να «διαταράξει την ηρεμία» του νερού, του χιονιού ή της γης!

Η τρίτη εντολή είναι αυτή της απόλυτης αγνότητας, η οποία επιτάσσει αποχή όχι μόνο από κάθε σεξουαλική επαφή, αλλά και από κάθε πράξη που ενδέχεται να δώσει ευχαρίστηση (όπως το άγγιγμα του χιονιού ή ενός υφάσματος)! Ένα απλό λουτρό, επομένως, αντιβαίνει και στη δεύτερη εντολή (γιατί διαταράσσει τα μόρια φωτός που υπάρχουν σ’ αυτό) και στην τρίτη (γιατί πρόκειται για πράξη που χαρίζει ευχαρίστηση). Βάσει της τρίτης εντολής, απαγορεύεται επίσης κάθε πράξη που συμβάλλει στην αναπαραγωγή των ζώων ή των φυτών, δεδομένου ότι καθυστερεί την τελική λύτρωση των μορίων αγνού φωτός που είναι αιχμαλωτισμένα στα ζωντανά σώματα (Tardieu, όπ. π., σελ. 82).

Η εντολή «περί αγνότητας του στόματος», συνεπάγεται αφενός την απαγόρευση του ψεύδους, της βλασφημίας και της συκοφαντίας και αφετέρου την τήρηση των διατροφικών κανόνων: αυστηρή απαγόρευση της κατανάλωσης κρέατος και ποτών που είναι προϊόντα ζύμωσης (αλκοολούχα και άλλα), κατανάλωση μόνο συγκεκριμένων φρούτων και λαχανικών, νηστείες. Η πέμπτη εντολή, τέλος, είναι η «μακάρια πενία»: ο μανιχαίος δεν έχει την κυριότητα κανενός πράγματος, πέρα από την τροφή μιας ημέρας και το ένδυμα με το οποίο πρέπει να περάσει μια χρονιά.

β.   Ο κώδικας των ηθικών υποχρεώσεων των κατηχούμενων

Μανιχαίοι, Χότσο, Τουρφάν (9ος αι.)

Μανιχαίοι, Χότσο, Τουρφάν (9ος αι.)

Μολονότι διέπεται από τις ίδιες αρχές, ο κώδικας των κανόνων ηθικής που δεσμεύουν τους κατηχούμενους είναι σαφώς ελαστικότερος ως προς το εύρος των υποχρεώσεων απ’ ό,τι αυτός που ισχύει για τους εκλεκτούς. Σε αντίθετη περίπτωση, άλλωστε, θα έπρεπε να σταματήσει κάθε οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα και, φυσικά, η αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους. Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν υπερβολικά ριζοσπαστική ακόμα και για μια θρησκεία που πρέσβευε την ιδέα ότι κόλαση ήταν η επίγεια ζωή (Niel όπ. π., σελ. 27).

Οι λαϊκοί υπέχουν υποχρεώσεις πέντε ειδών. Η πρώτη είναι η τήρηση των Δέκα Εντολών. 1. Απάρνηση της ειδωλολατρίας, αποδοχή του μονοθεϊσμού και απόρριψη της όποιας ανθρωπομορφικής θεώρησης του θεού. Ο αληθινός θεός δεν είναι υπεύθυνος ούτε για τη ζωή ούτε για το θάνατο επί της γης. 2. Απαγόρευση του ψεύδους, της βλασφημίας και της συκοφαντίας. 3. Απαγόρευση της κατανάλωσης κρέατος και αλκοολούχων ποτών. 4. Επίδειξη σεβασμού στους ανθρώπους της θρησκείας. 5. Μονογαμία, συζυγική πίστη και, κατά τις ημέρες νηστείας, αποχή από κάθε σεξουαλική πράξη. 6. Παροχή βοήθειας στους κατατρεγμένους και καταδίκη της φιλαργυρίας. 7. Καταδίκη ψευδοπροφητών και επίορκων πρώην μανιχαίων. 8. Απαγόρευση να χτυπήσει, πληγώσει, βασανίσει ή να σκοτώσει ανθρώπους και ζώα. 9. Απαγόρευση της κλοπής και της απάτης. 10. Απαγόρευση πράξεων που σχετίζονται με τη μαγεία και τη μαγγανεία.

Επιπροσθέτως, ο κατηχούμενος είναι υποχρεωμένος να προσεύχεται τέσσερις φορές ημερησίως (ανατολή, μεσημβρία, δύση και νύχτα – οι εκλεκτοί έπρεπε να προσεύχονται επτά φορές σε ανάμνηση των ισάριθμων προσευχών του Πρώτου Ανθρώπου κατά την αιχμαλωσία του στο βασίλειο του σκότους), στραμμένος προς τον ήλιο και τη σελήνη, τα ουράνια σώματα που «αποτελούν τον δρόμο μας και την πύλη μέσα από την οποία θα οδηγηθούμε στον κόσμο της ύπαρξής μας, την ουράνια πατρίδα μας» (Μάνης «Τα των Μυστηρίων»). Υπέχει υποχρέωση ελεημοσύνης, η οποία περιλαμβάνει και τη συντήρηση των εκλεκτών. Πρέπει να νηστεύει κατά τις καθορισμένες ημέρες. Η ημέρα εβδομαδιαίας νηστείας ήταν η Κυριακή, η ημέρα του ήλιου. Η νηστεία αυτή ήταν ιδιαιτέρως σημαντική για τους μανιχαίους μια και συμβόλιζε την ένωση του πληρώματος της Εκκλησίας: τίποτε δεν διέκρινε εκλεκτούς και κατηχούμενους τις Κυριακές (Tardieu, όπ. π., σελ. 88)! Οι λαϊκοί, τέλος, έπρεπε (όπως και οι εκλεκτοί) να εξομολογούνται τις αμαρτίες τους. Η καθορισμένη ημέρα εξομολόγησης ήταν η Δευτέρα (η ημέρα που ήταν αφιερωμένη στη σελήνη).

Τηρώντας τις ηθικές υποχρεώσεις του, ένας μανιχαίος εκλεκτός μπορούσε να ελπίζει ότι θα κατακτήσει τη βασιλεία των ουρανών. Για τον απλό κατηχούμενο που είχε ζήσει σύμφωνα με τον νόμο της θρησκείας του, υπήρχε η ελπίδα να ξαναγεννηθεί στο σώμα κάποιου που επρόκειτο να γίνει εκλεκτός (Niel όπ. π., σελ. 27-28).

Γ.   Οι γιορτές των μανιχαίων

Δεδομένου ότι ο μανιχαϊσμός, διατηρώντας ως προς τούτο την ελκεσαϊτική παράδοση, είχε ενσωματώσει στο δόγμα του τη διδασκαλία του Ιησού, οι πιστοί του συνέχιζαν να τιμούν τις μεγάλες χριστιανικές γιορτές: Θεοφάνεια, Πάσχα, Πεντηκοστή. Η σπουδαιότερη αμιγώς μανιχαϊκή γιορτή ήταν αυτή του Βήματος, ημέρα μνήμης του μαρτυρίου του προφήτη. Η ονομασία παρέπεμπε στο βήμα απ’ όπου δίδασκε ο Μάνης. Η γιορτή αυτή ακολουθούσε σε πολλά σημεία το πρότυπο του χριστιανικού Πάσχα: εαρινή ημερομηνία (το Βήμα εορταζόταν την εαρινή ισημερία), προετοιμασία με αγρυπνίες και παρατεταμένη νηστεία (για την ακρίβεια, σειρά νηστειών που ξεκινούσαν περί τα μέσα Νοεμβρίου και κορυφώνονταν με τη νηστεία των 30 ημερών, μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαρτίου, η οποία πάντως διακόπτεται με τη δύση του ηλίου) και φυσικά κοινή σημασία: η ανάμνηση των παθών του ιδρυτή της θρησκείας. Την ημέρα της γιορτής οι πιστοί τιμούσαν το μαρτύριο του προφήτη, τον θάνατο και την «απελευθέρωσή» με την ανάληψη στους ουρανούς. Για τους μανιχαίους επρόκειτο για το αληθινό Πάσχα: «η χριστιανική γιορτή τιμούσε κατά τα φαινόμενα πάθη και θάνατο, διότι ο Ουράνιος Ιησούς δεν ήταν δυνατό ούτε να υποφέρει ούτε να πεθάνει, ενώ η μανιχαϊκή γιορτή τιμούσε κάποιον που βασανίστηκε και πέθανε στ’ αλήθεια» (Tardieu, όπ. π., σελ. 90).

ΙΙΙ.   Εξάπλωση του μανιχαϊσμού

«Μανιχαίοι υπάρχουν σχεδόν παντού, πουθενά, όμως, δεν είναι πολλοί. Δεν βλάπτουν κανένα, υπάρχουν όμως αρκετοί που θέλουν το κακό τους» (Λιβάνιος «Επιστολή προς Πρισκιανό»)

Μποττιτσέλλι "Άγιος Αυγουστίνος"

Μποττιτσέλλι «Άγιος Αυγουστίνος»

Α.   Στην Περσία. Πολύ νωρίς ο μανιχαϊσμός αντιμετώπισε διωγμούς οι οποίοι θα μπορούσαν να τον έχουν εξαφανίσει ήδη από τα πρώτα βήματά του. Στην πατρίδα του, την αυτοκρατορία των Σασσανιδών, οι διωγμοί συνεχίστηκαν στα χρόνια της βασιλείας του Βαχράμ Β΄, ο οποίος, όπως και ο πατέρας του, ελεγχόταν από τον Κιρντίρ. Δέκα χρόνια αφότου ανέλαβε την ηγεσία της Μανιχαϊκής Εκκλησίας, ο διάδοχος του Μάνη, ο Σισίννιος, συνελήφθη και μαρτύρησε στην Μπεσαμπούρ της Περσίας (284 ή 286). Οι διώξεις θα σταματήσουν προσωρινά με την άνοδο στον θρόνο του Ναρσή, τρίτου γιου του Σαπώρη Α΄ (292). Η ηρεμία δεν θα κρατήσει ούτε δεκαετία: ο διάδοχος του Ναρσή (Ορμίσδας Β’ ) θα επιστρέψει στην πολιτική των διωγμών μανιχαίων και χριστιανών.

Β.   Ο μανιχαϊσμός στη Δύση. Και, όμως, παρά τις αντιξοότητες, ο μανιχαϊσμός θα επιβιώσει και θα διαδοθεί πέρα από τα σύνορα της περσικής αυτοκρατορίας. Συγγράμματα χριστιανών πολέμιων του Μάνη, αυτοκρατορικά έδικτα και άλλα στοιχεία μαρτυρούν την παρουσία μανιχαίων σε διάφορες επαρχίες της αυτοκρατορίας: Αίγυπτος και υπόλοιπη Βόρεια Αφρική (ήδη από τα τέλη του 3ου αι.), Συρία (πρώτο ήμισυ του 4ου αι.), Μικρά Ασία (το 375 ο Μακάριος της Μαγνησίας  γράφει ότι «ο μανιχαϊσμός έχει διαφθείρει ολόκληρη την Ανατολή»), Ευρώπη. Στα μέσα του 4ου αι. συντάσσονται στην Αίγυπτο οι κοπτικοί κώδικες του Ναγκ Χαμμαντί (Άνω Αίγυπτος). Το 373 ο γεννημένος στη Θαγάστη της Νουμιδίας Αυγουστίνος εισέρχεται στην Μανιχαϊκή Εκκλησία ως κατηχούμενος. Δέκα χρόνια αργότερα, η γνωριμία του με τον Φαύστο της Μιλέβης, μανιχαίο επίσκοπο Αφρικής, θα απογοητεύσει τόσο πολύ τον Αυγουστίνο που θα τον απομακρύνει από τη διδασκαλία του Μάνη. Η συνέχεια είναι γνωστή: το 387 βαπτίζεται χριστιανός στο Μεδιόλανο και ξεκινά τη σταδιοδρομία που θα τον οδηγήσει στη συγγραφή ορισμένων εκ των σημαντικότερων θεολογικών έργων (πολλά από αυτά με χαρακτήρα αντίκρουσης των ιδεών του μανιχαϊσμού) και, τελικά, στην αγιοσύνη.

Ούτε η ρωμαϊκή αυτοκρατορική εξουσία έδειξε ιδιαίτερη συμπάθεια ή έστω ανοχή προς τον μανιχαϊσμό. Ο πρώτος διωγμός χρονολογείται στα 297 κι ένα έδικτο του Διοκλητιανού. Το 372 έδικτο του Ουαλεντινιανού προβλέπει χρηματικές ποινές, δημεύσεις περιουσίας και ποινές εξορίας κατά των μανιχαίων που ζουν στη Ρώμη. Το 381, ο Θεοδόσιος Α΄ επιβάλλει ποινή αποστέρησης πολιτικών δικαιωμάτων σε αυτούς που έχουν ασπασθεί το μανιχαϊσμό, φανερά ή κρυφά. Θα ακολουθήσουν στον κατάλογο των διωκτών ο Ονώριος, ο Ουαλεντινιανός Γ΄, ο Θεοδόσιος Β΄, ο Ιουστίνος κι ο Ιουστινιανός. Σ’ αυτούς θα προστεθούν, νομοτελειακά, οι αξιωματούχοι της Χριστιανικής Εκκλησίας που έχει πια επικρατήσει στην αυτοκρατορία (λ.χ. οι πάπες Γελάσιος Α΄, το 492, και Ορμίσδας, το 520). Υφιστάμενος τον άνισο ανταγωνισμό του χριστιανισμού, ο μανιχαϊσμός δεν θα αντέξει στη Δύση. Σιγά-σιγά θα σβήσει ως οργανωμένη Εκκλησία.

Γ.   Ο μανιχαϊσμός στην Ανατολή. Ακόμη πιο εντυπωσιακή υπήρξε η διάδοση του μανιχαϊσμού προς ανατολάς. Μέσω του Χορασάν, έφτασε γρήγορα στην Κεντρική Ασία, τη Βακτριανή και τη Σογδιανή, όπου και γνώρισε μεγάλη άνθηση. Η Σαμαρκάνδη έγινε η «πρωτεύουσα» του μανιχαϊσμού. Τα σογδιανά αντικατέστησαν σταδιακά τα παρθικά ως κύρια γλώσσα της Μανιχαϊκής Εκκλησίας της Ανατολής.

Το 570 οι μανιχαϊκές κοινότητες της περιοχής του Ώξου, καθοδηγούμενες από τον Σαντ Ορμίσδ, κατηγορούν τη Μητέρα Εκκλησία της Βαβυλωνίας για χαλάρωση των ηθών, Το πρώτο σχίσμα στην Ιστορία του μανιχαϊσμού είναι γεγονός. Την ίδια χρονιά, στη Μέκκα, γεννιέται ο Μωάμεθ. Τα γεγονότα θα τρέξουν με απίστευτη ταχύτητα. Αμέσως μετά τον θάνατο του προφήτη (632) οι Άραβες θα ξεχυθούν για να κατακτήσουν τον κόσμο. Το 637 καταλαμβάνουν την Κτησιφώντα. Η μεγάλη ιρανική αυτοκρατορία των Σασσανιδών ανήκει στο παρελθόν. Η ανεκτικότητα που επεδείκνυε το Ισλάμ προς τη θρησκεία του Μάνη γνώρισε πολλές διακυμάνσεις. Οι μουσουλμάνοι κινούνται προς τα ανατολικά (το 710 φθάνουν στη Σογδιανή), ο διωκόμενος μανιχαϊσμός ανατολικότερα. Σόγδιοι μανιχαίοι διασχίζουν το σημερινό κινεζικό Τουρκεστάν, όπου το Κασγκάρ αποτελεί ήδη κέντρο του μανιχαϊσμού, και φθάνουν μέχρι τον Κίτρινο Ποταμό. Και κάπως έτσι θα καταστεί δυνατή η συνάντηση του μανιχαϊσμού με μια ομάδα νομαδικών φυλών που επρόκειτο να γοητευθεί από τη διδασκαλία του Μάνη. Μιλάμε για τους Τούρκους

Ορντού Μπαλίκ/ Καρά-μπαλγασούν

Ορντού Μπαλίκ/ Καρά-μπαλγασούν

Στις 20 Νοεμβρίου του 762, οι Ουιγούροι καταλαμβάνουν και λεηλατούν την κινεζική πόλη του Λο-γιανγκ στον Κίτρινο Ποταμό. Ο καγάνος τους, ο Τενγκρί Μπεγύ, που οι Κινέζοι ονόμαζαν Μέου-γιου, γνωρίζει μανιχαίους ιεραπόστολους (μάλλον καταγόμενους από τη Σογδιανή) που ζούσαν εκεί, εντυπωσιάζεται και ασπάζεται τον μανιχαϊσμό. Επιστρέφοντας στην πρωτεύουσά του, το Ορντού Μπαλίκ επί του ποταμού Ορχόν, φέρνει μαζί του μανιχαίους εκλεκτούς οι οποίοι θα ιδρύσουν την εκεί Μανιχαϊκή Εκκλησία, προσηλυτίζοντας τον πληθυσμό (Jean-Paul Roux «L’Asie Centrale (Histoire et civilisations)», Fayard, Παρίσι, 1997, σελ. 201-202). Από τη νέα του βάση ο μανιχαϊσμός θα διαδοθεί αφενός μεταξύ των τουρκικών φυλών, αφετέρου στην Κίνα. Η περίφημη τρίγλωσση επιγραφή της Καρά-μπαλγασούν (σήμερα στη Μογγολία, περίπου 815, κινεζικά, τουρκικά, σογδιανά) διηγείται την ιστορία της διάδοσης του μανιχαϊσμού μεταξύ των Ουιγούρων: «Η χώρα του αλληλοσκοτωμού έγινε χώρα της καλοσύνης». Στα μέσα του 9ου αι. ο μανιχαϊσμός επικρατεί στην ουιγουρική ηγεμονία του Τουρφάν. Η επιτυχία του μανιχαϊσμού μεταξύ των τουρκικών φυλών εξηγείται και από ειδικούς λόγους: επιθυμία των Ουιγούρων να αναπτύξουν τις εμπορικές σχέσεις τους με τους Σογδίους, στόχο στην επίτευξη του οποίου μπορούσε να βοηθήσει μια κοινή θρησκεία, ικανότητα προσαρμογής του μανιχαϊσμού στις παραδόσεις του τουρκικού σαμανισμού.

Η άνοιξη δεν θα κρατήσει για πάντα. Θα έρθει η ώρα που η θρησκεία του Μάνη θα βρεθεί και στο Τουρκεστάν αντιμέτωπη με το ισλάμ. Δίχως τη στήριξη της πολιτικής εξουσίας θα αρχίσει να χάνει έδαφος. Αργότερα, η αυτοκρατορία των Μογγόλων του Τσενγκίς Χαν, παρά τη γνωστή πολιτική θρησκευτικής ανεκτικότητας που τη χαρακτήριζε, δεν θα ευνοήσει τελικά ιδιαίτερα στην επιβίωση του μανιχαϊσμού. Απομονωμένες ή ολιγομελείς μανιχαϊκές κοινότητες θα συνεχίσουν να υπάρχουν (μια από αυτές θα γνωρίσουν ο Μάρκο κι ο Μαφέο Πόλο το 1292 στο Τσιουάν-τσέου/ Ζαΐτούν, στην ηπειρωτική Κίνα απέναντι από την Ταϊβάν), αλλά η πορεία μαρασμού δεν θα ανακοπεί.

Εύλογα αναρωτιέται κάποιος γιατί ο μανιχαϊσμός δεν κατόρθωσε να επιβιώσει ως θρησκεία μέχρι τις ημέρες μας. Τι λιγότερο ή τι περισσότερο είχε, ώστε τελικά να μην μπορέσει να βρεί τη θέση που του άξιζε στην παγκόσμια Ιστορία των θρησκειών; Ήταν, άραγε, περισσότερο πρωτοποριακός απ’ ό,τι έπρεπε; Μήπως η αυστηρότητα κι ο ακραίος ασκητισμός του αποθάρρυναν; Μήπως φόβιζαν την εκάστοτε κοσμική εξουσία κάνοντάς την να θεωρεί την Εκκλησία του Μάνη επικίνδυνα «αντικοινωνική»; Το βέβαιο είναι ότι του έλειψε ακριβώς αυτή η στήριξη μιας ισχυρής εξουσίας, αυτοκρατορικής κατά προτίμηση. Αν την είχε, ίσως και να βρισκόταν στη θέση του χριστιανισμού ή του ισλάμ [i]. Σε κάθε περίπτωση, η επίδρασή του υπήρξε σημαντική: γονιμοποίησε ιδέες, επηρέασε θρησκείες, επέζησε μέσα από μεταγενέστερες μορφές θρησκευτικής πίστης που ενσωμάτωναν πολλές από τις αρχές του.

ΥΓ: Η παρούσα ανάρτηση μπορεί και να θεωρηθεί απλώς περίληψη του βιβλίου του Μισέλ Ταρντιέ, το οποίο ήδη μνημονεύσαμε, εμπλουτισμένη με επιπλέον στοιχεία και κάποιες ρογήρειες σκέψεις. Είναι, επίσης, αδιαμφισβήτητο ότι άργησε πολύ να δημοσιευθεί. Οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας, όμως, ξεπερνούν συχνά ακόμη και τις καλύτερες προθέσεις. Κι έπειτα, το άρθρο κατέληξε να έχει τριπλάσια έκταση από αυτήν που υπολόγιζα αρχικά. Θα πρέπει να είναι μάλλον ένδειξη συμπάθειας για τον μανιχαϊσμό, συμπάθεια που αξίζει σε όλους τους μεγάλους ηττημένους της Ιστορίας. Τούτος εδώ, βέβαια, αντιστάθηκε σθεναρά. Κι άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη του.


[i] Συγκρίνοντας τις υποχρεώσεις των κατηχούμενων μανιχαίων με αυτές των πιστών του ισλάμ διαπιστώνουμε ότι ο μανιχαϊσμός πρέπει να επηρέασε σαφώς τη θρησκεία του Μωάμεθ. Η τήρηση των 10 μανιχαϊκών εντολών μπορεί να συγκριθεί με την υποχρέωση πίστης του μουσουλμάνου. Προσευχή, νηστεία και ελεημοσύνη αποτελούν κοινές υποχρεώσεις στις δύο θρησκείες, ενώ απλώς η εξομολόγηση αμαρτιών των μανιχαίων αντικαταστάθηκε στο ισλάμ από το προσκύνημα στους Άγιους Τόπους (Tardieu, όπ. π., σελ. 84-85). Είναι δε αξιοσημείωτο ότι ο ισλαμισμός ακολούθησε για το Ραμαζάνι το πρότυπο νηστείας του μανιχαϊσμού (νηστεία που διακόπτεται με τη δύση του ηλίου).

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

51 Σχόλια to “Δύο ήλιοι λάμπουν στον ουρανό – μέρος ΙΙ: μανιχαϊσμός”

  1. dr7x Says:

    Άργησες λίγο 🙂 αλλά μας ετοίμασες πολύ υλικό για μελέτη. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και… στη μελέτη, γρήγορα!

    Καλημέρα,

  2. Δύτης των νιπτήρων Says:

    Διάβασα διαγώνια γιατί πρέπει να φύγω, και αφήνω προσωρινά μόνο το σχόλιο ότι: το πρωί που έπλενα τα χτεσινά πιάτα σκεφτόμουν ότι καιρό έχεις να γράψεις, και αν ποτέ θα εμφανιστεί το δεύτερο μέρος –και να!

    • rogerios Says:

      Καλημέρα, Δύτη! Πώς και πώς θα περιμένω να το διαβάσεις κανονικά και να μου ανοίξεις διάφορα θεματάκια, γιατί, όπως και να το κάνουμε το σημερινό, μπαίνει και στα δικά σου λημέρια (κι οπωσδήποτε σε λημέρια μεγάλου ενδιαφέροντος 😉 ).

      Ο συνειρμός με το πλύσιμο πιάτων, όμως, τι ακριβώς υπονοεί; 😉 🙂

  3. Καίτη Βασιλάκου Says:

    Χάσαμε λίγο την υπομονή μας, αλλά εντάξει, ήρθε και το δεύτερο μέρος.
    Ρογήρε, τι να σου πω, διάβασα την ανάρτησή σου με μεγάλη προσοχή, είναι ένας χώρος που με γοητεύει αυτός και έχω ασχοληθεί κι εγώ αρκετά.
    Ελκεσαίοι ή Ελξαΐτες (Bene el Kessai, δηλαδή «οι υιοί της Κεκαλυμμένης Δυνάμεως»). Προσθέτω σε όσα αναφέρεις ότι φαντάζονταν το Χριστό ως άγγελο με ύψος 96 μέτρα και πλάτος 24 (υποθέτω ότι ανήκει ή φέρνει προς τους Γίγαντες που αναφέρεις) και επίσης πίστευαν σε συνεχείς μετενσαρκώσεις του. Τελούσαν τη θεία ευχαριστία με ψωμί και αλάτι και συγχωρούσαν την απάρνηση της πίστης τους σε καιρό διωγμών. Υποστήριζαν επίσης ότι υπάρχουν δύο Χριστοί, ο ένας ουράνιος και ο άλλος γήινος. Η αίρεσή τους έσβησε κατά τον 7ο αιώνα.
    Για τους Μανιχαίους να προσθέσω:
    Πίστευαν ότι υπήρχαν δύο βασίλεια, αυτό του Θεού και το άλλο του Σατανά που βρίσκονται σε αδιάκοπο πόλεμο μεταξύ τους, στον οποίο συμμετέχουν ο άνθρωπος, οι άγγελοι και οι προφήτες. Ο πόλεμος θα τελειώσει με νίκη του Θεού εννοείται.
    Στη Μ. Ασία προσαρμόστηκαν τόσο πολύ προς τον εξωτερικό χριστιανικό βίο, ώστε παρουσιάζονταν ως ορθόδοξοι. Με αυτό τον τρόπο απέφευγαν τις διώξεις. Οι ορθόδοξοι όμως τους μισούσαν και ήταν βαριά βρισιά να αποκαλέσει κανείς κάποιον «μανιχαίο».

    • rogerios Says:

      Ζητώ την κατανόησή σας, γιατί, είπαμε, οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας τρέχουν και δεν λογαριάζουν τις προσωπικές μου επιθυμίες (που συμπίπτουν με αυτές των φίλων του ιστολογίου).

      Ευχαριστώ πάρα πολύ για τις προσθήκες. Όσον αφορά τους Ελκεσαϊτες (κρατώ αυτήν την απόδοση μια και είναι αυτή που σώζεται στην ελληνική γραμματεία, π.χ. στον Ευσέβιο Καισαρείας): οι γιγαντιαίες διαστάσεις αναφέρονται στον ιερό βιβλίο του Ελχασάι ή μάλλον στις αναφορές χριστανών πολέμιων που είχαν ακούσει τον Αλκιβιάδη τον Απαμιέα. Η προσαρμοστικότητα στις πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις κάθε τόπου είναι τελικά χαρακτηριστική ιδιότητα του μανιχαϊσμου: δυτικά της Μεσοποταμίας είναι χριστιανικός, ανατολικότερα ζωροαστρικός, πιο πέρα βουδιστικός.

      Το μίσος του «επίσημου» χριστιανισμού για τον μανιχαϊσμό καταδεικνύει μάλλον το πόσο επικίνδυνο αντίπαλο τον θεωρούσαν.

  4. kapakapamoiris Says:

    τυπωμένο. τσάι. άρχισε και η βροχή. ιδανικές συνθήκες
    (μα εύγε ! )

  5. kospanti Says:

    Κάνεις εξαιρετική δουλειά και αξίζει πραγματικά η καθυστέρηση. Σκέπτομαι πως οι μελέτες σου θα μπορούσαν να βρίσκονται και αλλού, εκτός μπλογκ εννοώ. Συγχαρητήρια !

  6. rogerios Says:

    Αγαπητοί, ΚΚΜοίρη και Κος,

    σας ευχαριστώ με όλη τη δύναμή μου! Ελπίζω να το ευχαριστηθείτε, με ή χωρίς βροχή (εμείς εδώ χαιρόμαστε, έχουμε επιτέλους θερμοκρασίες πάνω από το μηδέν και λιώνουν και τα χιόνια).

    Δεν νομίζω ότι τα κείμενά μου θα μπορούσαν να βρίσκονται κάπου άλλου, πρωτότυπες ιστορικές έρευνες δεν είναι ούτε με σφαίρες, για κάπου αλλού είναι τεράστια σε μέγεθος… Τώρα βέβαια, μακάρι, ποιος τυφλός δεν θέλει να βρει το φως του και ποιος ματαιόδοξος δεν επιθυμεί να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία του, αλλά… ένα ελάχιστο αυτογνωσίας το έχει κι ο Ρογήρος. 😉
    Η μεγάλη ικανοποίηση είναι που εσείς τα διαβάζετε. 🙂

  7. andreas Says:

    Το ποστάρησες Σαββατιάτικα για να μην το διαβάσω αμέσως. Αλλά το σχέδιο σου απέτυχε γιατί χρειάστηκε να κατέβω στο γραφείο το βράδυ και κάνοντας τον συνήθη έλεγχο ανακάλυψα το δεύτερο μέρος από το πολυαναμενόμενο. Τελειώνω τη δουλειά τυπώνω και σχόλια από Δευτέρα. Εννοείται ότι δεν θα μιμηθούμε τον οικοδεσπότη του μπλογκ ως προς την ταχύτητα ανταπόκρισης 😉

    • rogerios Says:

      🙂 Είπα να απαντήσω με τη γνωστή ατάκα του Έκο (διά στόματος Βερνάρδου Γκι) στο «Όνομα του Ρόδου» («η δικαιοσύνη του Θεού δεν ενεργεί με βιασύνη…» κ.λπ., κ.λπ.), αλλά, αφενός θα ήταν trop prétentieux, αφετέρου δεν είχα το κουράγιο να ψάξω να τη βρω στο βιβλίο, κι έτσι έπεσε άκυρο.

      Αναμένω σχόλια, όμως. Καλό Σ-Κ κι ό,τι επιθυμείς! 🙂

  8. Elias Says:

    Μπράβο, Ρότζερ. Χαρά στο κουράγιο σου, που κάθισες κι έγραψες όλη αυτή την κειμενάρα.
    Δε μου το βγάζεις απ’ το μυαλό όμως ότι πραγματική έμπνευση για τους Μανιχαίους, με τον φοβερό δυϊσμό τους, ήταν ο Πλάτωνας. Όπως και για τον Άγ. Αυγουστίνο. Για όλους.

    Η σκέψη που έκανα καθώς διάβαζα το κείμενο ήταν πόσες ομοιότητες είχε ο μανιχαϊσμός με τον βουδισμό – στην κοινωνική τους πρόσληψη, όχι στη διδασκαλία τους, εξάλλου η επίσημη διδασκαλία δεν είναι το βασικότερο γνώρισμα μιας θρησκείας.

    Μουσικό bonus: Eagles & Horses, του John Denver

    Horses are creatures who worship the earth
    They gallop on feet of ivory
    Constrained by the wonder of dying and birth
    The horses still run, they are free

    My body is merely the shell of my soul
    But the flesh must be given its due
    Like a pony that carries its rider back home
    Like an old friend who’s tried and been true

    Eagles inhabit the heavenly heights
    They know neither limit nor bound
    They’re the guardian angels of darkness and light
    They see all and hear every sound

    • rogerios Says:

      Μερσί Ηλία! 🙂

      Χμ… ο Πλάτωνας ως έμπνευση για όλους αυτούς. Όχι αποκλειστική, φαντάζομαι. 😉 Από την άλλη, αν υποθέσουμε ότι δίχως νεοπλατωνικούς δεν θα υπήρχαν ποτέ Γνωστικοί, τότε κάποια ευθύνη θα έχει ο Πλάτωνας και για τον μανιχαϊσμό ακόμη.

      Για τη σχέση μανιχαϊσμού και βουδισμού, όσον αφορά την κοινωνική πρόσληψη είσαι πιο ειδικός για να μιλήσεις (οπότε δεν λέω τίποτε, εσύ πρέπει να μας πεις κι άλλα 😉 ). Ακόμη κι ως προς τη διδασκαλία, όμως, τα κοινά σημεία δεν πρέπει να είναι αμελητέα. Στο κάτω-κάτω, ο ίδιος ο Μάνης δεν έβαζε τον Βούδα μεταξύ των προφητών; Δεν ομολούγε ανοιχτά ότι επηρεάστηκε από τη διδασκαλία του;

      Εγώ, πάντως, το ξαναλέω: ο «χαμαιλεοντισμός» του μανιχαϊσμού με έχει εντυπωσιάσει. Και δεν πρόκειται για καιροσκοπισμό, αλλά περισσότερο για μια εξαρχής συνειδητοποίση του τι είναι σημαντικό και τι επιφαινόμενο σε ένα θρησκευτικό δόγμα.

  9. π2 Says:

    Κι εγώ, όπως ο Δύτης, αναρωτιόμουν για το χρωστούμενο δεύτερο σκέλος πολύ πρόσφατα, περιμένοντας το τρίτο μέρος (έβλεπα κάτι για τα βογομιλικά νεκροταφεία της βόρειας Ελλάδας και σε θυμήθηκα.

    Εύγε γι’ άλλη μια φορά.

  10. μαρια σιδερη Says:

    αγαπητε ρογηρε συγχαρητηρια !!!το αρθρο σου πανω στην καταλληλη στιγμη.το βιβλιο <>απλα αναφερεται η υπαρχει??αυτη την στιγμη ασχολουμε με τους εγρηγορους-τους αγγελους που απεκτησαν παιδια-γιγαντες με τις γυναικες των ανθρωπων.θα μπορουσες -εαν υπαρχουν-να μας δειξεις καποιες απο τις εικονες στο βιβλιο του μανη η αν οχι,καποιες περιγραφες που αφορουν σε αυτους τους γιγαντες???(καλοδεχουμενη οποιαδηποτε πληροφορια ) σε ευχαριστω πολυ

    • rogerios Says:

      Ευχαριστώ πολύ!

      Όσον αφορά τον «Γίγαντα» του Μάνη, σώζονται αποσπάσματα μεταξύ των χειρογράφων του Τουρφάν. Καθόσον γνωρίζω δεν σώζεται κάποια εικονογράφηση. [το ίδιο ισχύει και για τα χειρόγραφα των Εσσαίων από το Κουμράν που πραγματεύονται τον μύθο των γιγάντων]. Δυστυχώς στις περιγραφές αδυνατώ να βοηθήσω… 😦

  11. rogerios Says:

    Μερσί, π2 για τις παραπομπές! Δεν το είχα προσέξει ότι ο Ιος της Ε είχε ασχολήθεί με τους Βογόμιλους… Για τη δεύτερη παραπομπή, δεν πρόσεξα τίτλους κ.λπ. και το κείμενο μου φαινόταν αξιοπρεπές μέχρι που… 😉 Ωραίες οι φωτό, πάντως,

  12. Elias Says:

    Ομοίως μπορεί να σε εντυπωσιάσει κι ο χαμαιλεοντισμός του βουδισμού, ο οποίος επίσης ιστορικά έδειξε αξιοσημείωτη ικανότητα στην προσαρμογή σε & συνύπαρξη με άλλες θρησκείες/λατρείες (όχι αποκλειστικά όμως, έχει κι αυτός τις μελανές σελίδες του). Πριν καιρό, μιλούσα μ’ έναν φίλο, βουδιστή μοναχό, και τον ρώτησα:
    – «Όταν επιστρέφεις στο χωριό σου, που είναι όλοι ανιμιστές, τι τους λες;»
    – «Τους λέω», μου απάντησε, «ότι μπορείτε να συνεχίσετε με την παράδοση των πνευμάτων, αν θέλετε. Δεν υπάρχει πρόβλημα, όμως δεν πρόκειται αυτό να σας λυτρώσει. Αν, σε κάποια στιγμή, θελήσετε να λυτρωθείτε, τότε θα πρέπει να ξεπεράσετε και τον κόσμο των πνευμάτων».

    Σύγκρινέ το αυτό με τη (χριστιανική) ιεραποστολική εμπειρία. Διάβαζα για κάποιους ιεραπόστολους τον 19ο αιώνα στην Ινδία. Αντιμετώπιζαν έντονα το εξής φαινόμενο: πήγαιναν σε μια κοινότητα, δίδασκαν τον χριστιανισμό, και οι ντόπιοι έλεγαν κάτι σαν:
    – «Α, πολύ ωραία αυτά που μας είπατε! Πολύ μας άρεσαν. Βέβαια, εμείς εδώ, παραδοσιακά, λατρεύουμε τη θεά τάδε, όμως θα λατρεύουμε και τον Χριστό μαζί με τη θεά, κανένα πρόβλημα».
    – «Μα δεν μπορείτε!» λέγαν οι ιεραπόστολοι. «Ή τον Χριστό ή τη θεά τάδε θα λατρεύετε!»
    – «Μα γιατί δεν μπορούμε;» απορούσαν οι ντόπιοι. Δεν το καταλάβαιναν!

    Υπενθυμίζω ότι και ο βουδισμός, μαζί με τον χριστιανισμό (και τον μανιχαϊσμό, όπως παρατηρείς στο κείμενο), έχει κι αυτός καθολικές, αποστολικές διαστάσεις στο ίδιο το software του. Και ο Βούδας κι ο Ιησούς και ο Μάνης έδωσαν εντολή στους μαθητές τους να κηρύξουν τη διδασκαλία στα πέρατα της οικουμένης. Κάτι το οποίο με κάνει, στο φινάλε, να σκέφτομαι μήπως το βλέπουμε ανάποδα. Μήπως το αξιοσημείωτο εδώ δεν είναι ο χαμαιλεοντισμός του μανιχαϊσμού και του βουδισμού. Μήπως το αξιοσημείωτο είναι η απολυτότητα κι ο δογματισμός του κατεστημένου, ευρωπαϊκού χριστιανισμού (αφήνω κατά μέρος το Ισλάμ, δεν είμαι εξοικειωμένος με την ιστορία του).

    • π2 Says:

      [Ηλία, εκμεταλλεύομαι τη φιλοξενία για μια αφιέρωση]

    • rogerios Says:

      Ηλία, μερσί! Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες επισημάνσεις για κάτι που δεν γνωρίζω σχεδόν καθόλου (τον βουδισμό εννοώ), που επιτρέπουν ακόμη πιο ενδιαφέροντες συσχετισμούς.

      Για την οικουμενικότητα, προφανώς και τα ίδια ισχύουν για τον χριστιανισμό (εάν δεν το τονίζω είναι γιατί το θεωρώ λίγο-πολύ δεδομένο). Και σχετικά με την τελευταία παρατήρηση του σχολίου σου, ίσως να μην πρόκειται για κάποια εγγενή ιδιότητα του χριστιανισμού, αλλά των φορέων εξουσίας. Ο χριστιανισμός δεν ήταν δογματικός πριν συνδεθεί με την κοσμική εξουσία και την άσκησή της (αλλά πάνε πάρα πολλά χρόνια που αυτό συνέβη 😉 ).

      Με την ευκαιρία, να αναφέρω κι ένα βασικό στοιχείο της μανιχαϊκής θεολογίας που παρέλειψε να περιλάβω στο κυρίως κείμενο. Ο μανιχαίος εκλεκτός είναι στον μικρόκοσμο ακριβώς ό,τι κι ο Θεός στον μακρόκοσμο, ένας δημιουργός δηλαδή. Με την πεπτική λειτουργία του απελευθερώνει μόρια καθαρού φωτός που ήταν εγκλωβισμένα στη μολυσμένη ύλη της όποιας τροφής. Επιταχύνει έτσι τη λύτρωση ολόκληρου του κόσμου. 😉

      • Δύτης των νιπτήρων Says:

        Ήθελα να πω σε συνέχεια του χτεσινού μου μη-σχολίου ότι το ξαναδιάβασα με προσοχή και απόλαυση και δεν έχω τίποτα να πω ή να προσθέσω. Αλλά αυτό το τελευταίο, Ρογήρε μου, με τον μανιχαίο θεό του μικροκόσμου, με έστειλε κανονικά.

        Όταν ολοκληρώσεις τη μανιχαϊκή σειρά θα την τυπώσω και θα τη διαβάζω τα βράδια, πάντως.

  13. rogerios Says:

    Δύτη, κι εμένα με έστειλε όταν το πρωτοδιάβασα! Και φυσικά, ο γνώστης, Αυγουστίνος το παρουσίαζε με το αναμενόμενο χλευαστικό ύφος: «Σ’ αυτούς που ονομάζουμε τέλειους κι εκλεκτούς φέρνουμε τρόφιμα για να μας παρασκευάσουν με το στομάχι τους θεούς κι αγίους»! (το παραθέτω όπως το θυμάμαι, δεν πήγα να τσεκάρω στις «Εξομολογήσεις» το σχετικό απόσπασμα). 😉

  14. Elias Says:

    Οι Μανιχαίοι είχαν κάποια έννοια πνευματικού κεφαλαίου; Δηλαδή, θεωρούσαν ότι τηρώντας τις υποχρεώσεις, ο κατηχούμενος συγκεντρώνει κάτι, κάποια ουσία, η οποία, εκτός από την τελική σωτηρία, θα του φέρει επίσης και εγκόσμιο όφελος; (καλή τύχη στη ζωή του, υγεία, απογόνους κ.λπ.)

    Μια ακόμα ερώτηση: συνέδεαν μήπως το Κακό με το σίδερο ή το μέταλλο;

    @π2
    Πολύ ενδιαφέρους εικόνες – και όμορφες

    • rogerios Says:

      Ηλία, η απάντηση στο πρώτο ερώτημά σου είναι αρνητική. Καθόσον γνωρίζω υπάρχει αδιαφορία για τα εγκόσμια. Είπαμε ότι ο Αγαθός Θεός δεν είναι υπεύθυνος ούτε για τη ζωή ούτε για τον θάνατο. Οι ανταμοιβές δεν αφορούν αυτή τη ζωή. Ο κατηχούμενος μπορεί να ελπίζει ως μέγιστη ανταμοιβή το να ξαναγεννηθεί στο σώμα κάποιου που θα γίνει Εκλεκτός. Ο εκλεκτός, αν τηρήσει τις δεσμεύσεις του, θα γευθεί το μέγιστο, δηλ. η ψυχή του θα ενωθεί με τον Κόσμο του Φωτός. Τη λογική αυτή θα τη δούμε κι αργότερα στους Καθαρούς: ο πιστός που συναντά έναν Εκλεκτό δεν του ζητάει κάτι για τη ζωή του στον υλικό κόσμο. Ζητεί από τον «Τέλειο» να προσευχηθεί ώστε «να του χαρίσει ο Θεός καλό τέλος». Τώρα, δεν μπορώ να αποκλείσω, επειδή άνθρωποι ήταν όλοι, σε πρακτικό επίπεδο κι άτυπα (κι ιδίως στα άκρα της περιοχής εξάπλωσης του μανιχαϊσμού) να υπήρξαν περιπτώσεις που κάποιοι θα υπονοούσαν ότι η τήρηση των ηθικών αρχών μπορεί και να βοηθούσε… τα κοπάδια του πιστού. Κάτι τέτοιο, όμως, θα αποτελούσε παρέκκλιση από το επίσημο δόγμα.

      Για το δεύτερο… χμ… οτιδήποτε υλικό είναι καταρχήν δημιουργία του Κακού. Άλλωστε, «ύλη» αποκαλούσαν τον σατανά. Ωστόσο και πάλι το αντικείμενο περιέχει μόρια αγνού φωτός που πρέπει να απελευθερωθούν. Υπάρχει, βεβαίως, συγκεκριμένη ιεράρχηση. Υπάρχουν για παράδειγμα φρούτα που θεωρούνται ιδιαιτέρως πλούσια σε περιεκτικότητα μορίων φωτός (λ.χ. τα πεπόνια). Δεν γνωρίζω που ακριβώς τοποθετούσαν τα μέταλλα και ειδικά τον σίδηρο. Υποθέτω χαμηλά, αλλά υποθέτω απλώς.

    • Elias Says:

      Νάτο, το βρήκα! Από εδώ: The Auditors provide for the Elect and live correct lives in the hopes of some day being reborn as a member of the Elect. They support the Elect, thereby earning ‘merit’ (both reincarnation and alms giving, the pursuit of merit, are Buddhist/Indian concepts)

      Οπότε, δε θα με εξέπληττε καθόλου αν ο λαϊκός μανιχαϊσμός, σε πολλά μέρη και εποχές τουλάχιστον, ήταν ουσιαστικά the pursuit of merit, όπως λέει κι αυτός πιο πάνω. «Meritocracy». (ποια λέξη έχουμε στα ελληνικά για το «merit»;). Με δύο ειδών σωτηρίες, την αιώνια σωτηρία για τους Εκλεκτούς και την εγκόσμια σωτηρία για τους Κατηχούμενους («eternal & conditional salvation» τα λέει αυτός πιο πάνω) – δηλαδή, καλή τύχη, υγεία κ.λπ.

      Με κάποιον τρόπο θα αποτυπώνεται και στη διδασκαλία ή την παράδοση του μανιχαϊσμού αυτό. Στη βουδιστική παράδοση π.χ., ο δαίμονας Μάρα έκανε την τελική επίθεση στον Βούδα, λίγο πριν γίνει Βούδας, για να τον ταράξει και να τον εμποδίσει να κατακτήσει τη Φώτιση. Ο Γκοτάμα όμως δεν ταράχθη, άγγιξε με το δεξί του χέρι το χώμα και κάλεσε τη Θεά της Γης. Αυτή εμφανίστηκε και από τα μαλλιά της έσταξε μια ολόκληρη θάλασσα από νερό, το οποίο έπνιξε τον Μάρα και τον δαιμονικό του στρατό: το νερό αυτό ήταν το merit που είχε συσσωρεύσει ο Γκοτάμα από τις προηγούμενές του ζωές, με τις καλές πράξεις και τον ενάρετο βίο του.

      Άσχετα πώς ερμηνεύεται η παραπάνω ιστορία από την επίσημη διδασκαλία, το νόημά της για τους λαϊκούς βουδιστές είναι ότι αυτός που προοδεύει στη Μέση Οδό γίνεται μια ολόκληρη τράπεζα από merit, από πνευματικό κεφάλαιο (το οποίο φέρνει καλή τύχη, μετατρέπεται σε $, αυτός που το έχει εν αφθονία μπορεί να το προσφέρει σ’ αυτόν που του λείπει κ.λπ.). Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρχει κάποια αντίστοιχη ιστορία και στη μανιχαϊστική παράδοση. Και μάλιστα, η παραπάνω ιστορία του Βούδα δεν υπάρχει στην Τιπιτακά, τον αρχαίο κανόνα του βουδισμού, είναι προϊόν της παράδοσης, 100% λαϊκός βουδισμός.

      • rogerios Says:

        Κι, όμως, Ηλία, σύμφωνα με το δόγμα του μανιχαϊσμού δεν προβλέπεται απολύτως καμία ανταμοιβή στα εγκόσμια, εκτός από την προσδοκία του κατηχούμενου να ξαναγεννηθεί σε σώμα εκλεκτού, ώστε να μπορέσει να κερδίσει την αιώνια ζωή. Άλλωστε κι ο «δικός σου» δεν λέει κάτι διαφορετικό. Η στάση αυτή είναι συνεπής προς τη βασική παραδοχή περί του ότι ο κόσμος μας είναι δημιούργημα του Κακού. Ο μανιχαίος πρέπει να συνειδητοποιήσει την αιχμαλωσία της ψυχής του (στο σώμα του και) στον κόσμο της Ύλης. Νομίζω ότι και στον μανιχαϊκό μύθο της Δημιουργίας είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της συνάντησης Ιησού και Αδάμ.

        Τώρα, βέβαια, θεωρώ κι εγώ εξαιρετικά πιθανό, ειδικά στον ανατολικό χώρο εξάπλωσης και ακριβώς λόγω της βουδιστικής επίδρασης, να σημειώθηκαν τέτοιου είδους παρεκκλίσεις, εντελώς λογικές αν λάβουμε υπόψη την ανθρώπινη φύση.

        Μια απορία ωστόσο, όσον αφορά την παραπομπή σου: είναι η μετενσάρκωση και η ελεημοσύνη αποκλειστικά βουδιστικές έννοιες. Η δεύτερη είναι σαφώς και χριστιανική κι ο Μάνης διαμόρφωσε σχετικώς το δόγμα του με βάση τη χριστιανική διδασκαλία που γνώρισε όταν ήταν ακόμη μαζί με τους Ελκεσαΐτες, πολύ πριν γνωρίσει τον βουδισμό. Η πρώτη κυκλοφορούσε ευρύτατα στον αρχαίο κόσμο, δεν τη συναντάμε άλλωστε και στον Πυθαγόρα;

      • Δύτης των νιπτήρων Says:

        Ωραία, τώρα επιτέλους κατάλαβα τι ακριβώς εννοεί ο λάμα στον Κιμ του Κίπλινγκ, που συνεχώς acquires merit. Κλείνει η παρένθεση, συνεχίστε, σας διαβάζουμε. 😉

  15. Earion Says:

    Επιτέλους Ρογέριε! Σαν μετέωρο έπεσε, σε συγχρονισμό με το άλλο της Σιβηρίας). Με παρόμοιο κρότο, με ωστικό κύμα, και άνοιξε έναν κρατήρα νά! Θέλει ησυχία για να το απολαύσουμε.

  16. rogerios Says:

    Earion, ευχαριστώ πολύ! Τον συγχρονισμό με το μετέωρο των Ουραλίων ομολογώ ότι δεν τον πρόσεξα, αν και μάλλον θα έπρεπε! Αναμένω σχολιασμό.

    Δύτη, είδες ο Ηλίας! 🙂 (όχι ότι δεν το περιμέναμε δηλαδή, αλλά είναι πάντα ωραίο να διαπιστώνεις ότι στην άλλη άκρη του νήματος περιμένει ένας φίλος να σου εξηγήσει διάφορα πράγματα).

  17. Elias Says:

    Πολύ αμφιβάλλω αν ο λαϊκός μανιχαϊσμός υπήρξε πιστή εφαρμογή του δογματικού μανιχαϊσμού! Βέβαια, μιλάμε για μια θρησκεία που κράτησε κάπου 1.000 χρόνια, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, κι εξαπλώθηκε στα πέρατα του κόσμου, δεν ήταν κάτι μονολιθικό. Σίγουρα θα ήταν διαφορετικός κατά περίπτωση. Όμως βάζω στοίχημα ότι ο γενικός κανόνας ήταν πως η λαϊκή θρησκεία ήταν κι αυτή “meritocracy”. Συσσώρευση πνευματικού κεφαλαίου – ναι μεν για την τελική απελευθέρωση από τον κόσμο της Ύλης κ.λπ. κ.λπ., όμως μέχρι τότε, και ως ευχάριστο παραπροϊόν, για καλή τύχη, υγεία, απογόνους κ.λπ. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, άστο για μια επόμενη γέννηση.

    Έχουμε καθόλου τη φωνή λαϊκών μανιχαίων; Υπάρχουν περιγραφές, αναφορές, διηγήσεις κ.λπ. για τον μανιχαϊσμό στην πράξη;

    Σκέψου έναν Γιαπωνέζο που διαβάζει για το δογματικό μέρος της Ορθοδοξίας – τα κείμενα των Τριών Ιεραρχών, τη Φιλοκαλία, τις θεολογικές θέσεις του Γιανναρά κ.α., οπότε ενθουσιάζεται κι έρχεται στην Ελλάδα. Τι θα διαπιστώσει για τη σχέση της Ορθοδοξίας των βιβλίων με την καθαυτό Ορθοδοξία; Πόσους Έλληνες αφορούν οι Ιεροί Νηπτικοί Πατέρες, πόσοι μπορούν να ονομάσουν καν τους Τρεις Ιεράρχες; Είμαι σίγουρος ότι και για τον μανιχαϊσμο το ίδιο (και για πολλές θρησκείες, δηλαδή). Πιστεύω ότι εσύ ξέρεις ήδη πολύ περισσότερα για το μανιχαϊστικό δόγμα από τον μέσο μανιχαίο. Όπως ο ανωτέρω Γιαπωνέζος θα ξέρει πολύ περισσότερα για το ορθόδοξο δόγμα από εμάς, τους Ορθοδόξους. Π.χ. εσύ μπορείς να εξηγήσεις σ’ έναν αλλόθρησκο το δόγμα της τριαδικότητας του Θεού; Εγώ πάντως, όσες φορές κλήθηκα, είπα ένα μπέρδεμα σαν, «ο Θεός είναι ένας, όμως είναι τρεις, όμως δεν είναι τρεις, είναι ένας, οι εξής δύο: ο Πατέρας και ο Υιός (συνέχεια ξεχνάμε το Άγιο Πνεύμα)».

    Κάτι αντίστοιχο και με τον βουδισμό. Το δόγμα (παράδοση Τεραβαντά) προβλέπει λύτρωση δύο ταχυτήτων, η μία fast track για τους μοναχούς (που οφείλουν να τηρούν 322 πειθαρχίες), η άλλη βραδεία για τους λαϊκούς (που έχουν μόνο 5 πειθαρχίες), με μόνο τους μοναχούς να προσβλέπουν στην τελική Φώτιση. Επίσης, λέει κάτι όχι ασύμβατο με τον μανιχαϊσμό, όχι ακριβώς ότι η Ύλη είναι δημιουργία του κακού, αλλά ότι «όλα ντούκα». Είναι η Πρώτη Ευγενής Αλήθεια του Βουδισμού.

    Τώρα, στην πράξη… πόσοι βουδιστές προσδοκούν τη Φώτιση; Ένας Αμερικάνος ιεραπόστολος, που ήρθε τη δεκαετία του ’70 στην Ταϊλάνδη, μου έλεγε μια εμπειρία του: δίδασκε Αγγλικά σ’ ένα σχολείο και παράλληλα διάβαζε για τον Βουδισμό, να τον καταλάβει καλύτερα. Μια μέρα λοιπόν, για να εξασκηθούν οι μαθητές του στη γλώσσα, τους έβαλε να γράψουν έκθεση με θέμα: τι θα ήθελα να κάνω στην επόμενη γέννησή μου. Ήξερε ότι οι μαθητές του, ως βουδιστές, έχουν απώτερο στόχο τη Φώτιση, την απελευθέρωση από τη Σαμσάρα και τον κόσμο των φαινομένων. Έτσι λένε τα βιβλία για τον Βουδισμό.

    «Διάβασα τις εκθέσεις», μου είπε, «κι έπαθα σοκ. Από περίπου τριάντα παιδιά, κανείς δε νοιαζόταν να επιτύχει τη Φώτιση στην επόμενη γέννησή του. Τα περισσότερα κορίτσια γράφαν ότι ήθελαν να ξαναγεννηθούν αγόρια, και τα περισσότερα αγόρια ότι ήθελαν να ξαναγεννηθούν Αμερικάνοι». Είπαμε, η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα.

    Κανένα δεν ενδιαφέρει η Φώτιση, στην πράξη! (που λέει ο λόγος, μην τα πάρεις τοις μετρητοίς αυτά που λέω). Και κανένας βουδιστής δεν πιστεύει πραγματικά ότι όλα είναι ντούκα (αν τους ρωτήσεις, βέβαια, θα σου πουν για τις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες, την απελευθέρωση από τον κύκλο των γεννήσεων κ.λπ.). Ο λαϊκός βουδισμός είναι “meritocracy”, συσσώρευση πνευματικού κεφαλαίου. Με φυλαχτά, προσκυνήματα, αφιερώσεις στα αγάλματα του Βούδα, των θεών και κάποιων σπουδαίων μοναχών, τελετές, καλές πράξεις, προσευχές, προσφορές στους μοναχούς κ.λπ. Ναι μεν, τυπικά για την τελική Φώτιση, την αναγέννηση σε σώμα μοναχού κ.λπ., αλλά μέχρι τότε και ως ευχάριστο παραπροϊόν, για καλή τύχη, ευημερία, να γράψει καλά το παιδί στις εξετάσεις, να γιατρευτεί ο αδερφός μου, να αγοράσει ο έμπορος τη σοδειά σε καλή τιμή, να μ’ αγαπήσει η Μαρία, να κερδίσει η ομαδάρα τον αγώνα κ.α. Καταλαβαίνεις, στην πράξη το παραπροϊόν γίνεται σημαντικότερο από το προϊόν. Βάζω στοίχημα ότι κάτι παρόμοιο και με τον μανιχαϊσμό. Έχουμε καθόλου τη φωνή λαϊκών μανιχαίων;

    • rogerios Says:

      Αγαπητέ Ηλία,

      ξέρεις τι χαρά είναι για τον οικοδεσπότη να έχει στο ιστολόγιο τέτοια κείμενα ως σχόλια; 🙂

      Η ανάλυσή σου είναι λογικότατη. Ίσως για τον μανιχαϊσμό, λόγω ιδιαιτεροτήτων (εποχής, δόγματος και κοινωνικής και πολιτικής του θέσης) τα ποσοστά των ενδιαφερόμενων για τη λύτρωση από τον υλικό κόσμο να ήταν αισθητά καλύτερα από αυτά των Ταϊλανδών μαθητών της σύγχρονης εποχής. Αλλά αυτό δεν αναιρεί τη βασική σου θέση, με την οποία και συμφωνώ. Και, ναι, δεν χωρεί καμιά αμφιβολία για το ότι ο μανιχαϊσμός εξελισσόταν και μεταλλασσόταν αναλόγως τόπου κι εποχής.

      Για το Τριαδικό Δόγμα, κάπως θα τα κουτσοκατάφερνα (είναι βλέπεις κι όλες οι αιρέσεις των «πρώτων» αιώνων που έπαιζαν με αυτό). Αλλά φυσικά πόσα πράγματα μπορούσε να κατανοήσει ένας έμπορος, ένας τεχνίτης ή ένας εργάτης από όλες αυτές τις λεπτές θεολογικές διακρίσεις. Και δικαιολογούσαν αυτά συρράξεις, εξεγέρσεις, πολέμους; Πώς να μη σκέφτεται κανείς ότι πίσω από την υποστήριξη «αιρέσεων» κρυβόταν κοινωνικές, πολιτικές και εθνικές διεκδικήσεις;

      Πάρα πολύ ωραία τα παραδείγματα σχετικά με τον βουδισμό (είπαμε, ωραίο είναι να κατέχουν φίλοι αυτά που εσύ αγνοείς, αλλά τα χρειάζεσαι γιατί σχετίζονται με αυτά που ψάχνεις). 🙂

      Με ρωτάς αν έχουμε τη φωνή κατηχούμενων μανιχαίων. Αυτό ίσως να μπορούσε να στο απαντήσει κάποιος που έχει ξεσκίσει τις μανιχαϊκές πηγές στην κριτική εξέταση. Η δική μου διαίσθηση λέει ότι κι αν την έχουμε θα είναι πολύ δύσκολο έως εντελώς αδύνατο να την εντοπίσουμε ανάμεσα στα κείμενα που έφτασαν μέχρι τις μέρες μας.

  18. Νέο Kid Στο Block Says:

    Ωραίο κείμενο,ωραία σχόλια!
    (..είχα στο μυαλό μου πολλά πράματα να πω ,όσο περίμενα το πολυθρύλητο κι ακριβοθώρητο ριφρές,αλλά έπαθα σαν τον ψευτονταή…»Θα σού ..θα σε.. ..έλα ρε αν σου βαστάει!..» κι όταν έφτασε στο τετ-α-τετ..κο,κο,κο,κοοο.. 🙂 )

  19. Snowball Says:

    Εξαιρετικό post το οποίο θέλει πολλαπλές αναγνώσεις για να μελετηθούν όλα τα links…

    Μικρή παράκληση…
    Αν είναι δυνατόν, οι παραπομπές στην αγγλική, δυστυχώς δεν μιλάμε όλοι γαλλικά… 🙂

    Μικρή παρατήρηση…
    Για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζω, δεν εμφανίζεται στον Google Reader μου αυτό το post, το οποίο ανακάλυψα τυχαία κάνοντας βόλτα από το blog σου… Παρ’ όλο που έκανα unsubscribe και ξανά subscribe στο feed σου δεν φαίνεται να ενημερώνεται… Μπορεί να είναι τυχαίο και να φταίει ο reader μου αλλά έχε το στα υπόψη σου μήπως έχει κάτι το feed σου…

  20. rogerios Says:

    Αγαπητέ Snowball,

    ευχαριστώ ιδιαιτέρως για τα καλά λόγια! Όσον αφορά τις παραπομπές στα γαλλικά δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα, πρόκειται για βασική γλώσσα μελέτης κι εργασίας για μένα. Επειδή, ωστόσο, οι περισσότερες παραπομπές είναι, για λόγους διευκόλυνσης, προς τη Βίκη, είναι εύκολο να «γυρίσει» κανείς στην αγγλόφωνη έκδοσή της.

    Ως προς την παρατήρηση… Το διαπίστωσα κι εγώ ο ίδιος από την πρώτη μέρα. Λόγω και του τεχνολογικού αναλφαβητισμού μου 😉 μου είναι αδύνατο να διαπιστώσω τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει κάτι τέτοιο και, ακόμη δυστυχέστερα, να διορθώσω το πρόβλημα. Αν έχεις κάποια καλή ιδέα, σε παρακαλώ να με ενημερώσεις.

    Τέλος, το σχόλιό σου είναι το χιλιοστό του Ιστολογίου του Ρογήρου, μετά από 40 μήνες ύπαρξης. Εκτός από το διαδικτυακό κέρασμα, λοιπόν, έχεις κάθε δικαίωμα να απαιτήσεις και το αληθινό, όταν με το καλό ξαναβρεθεί στην Αθήνα ο οικοδεσπότης του ιστολογίου 🙂 (καθολικό Πάσχα).

    • Snowball Says:

      Σχετικά με την εγκυρότητα του feed σου, δεν φαίνεται να έχει λάθη… Σε αυτό το link έχει πληροφορίες και εδώ είναι ο RSS Validator… Λογικά συμβαίνει αυτό που γράφει ο Ηλίας από κάτω…

      Όσο για το κέρασμα, θα χαρώ πολύ… 🙂

      • rogerios Says:

        Ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες! Να υποθέσω, επομένως, ότι η μόνη «λύση» είναι η κατάτμηση του ποστ σε δύο μικρότερα; Ομολογώ ότι για πολλούς και διάφορους λόγους δεν θα ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο. Για το άλλο θα το κανονίσουμε! Αφού το υποσχέθηκα. 🙂

      • dr7x Says:

        Ή δοκίμασε να το σπάσεις σε σελίδες (με το –συνεχίζεται).

  21. Elias Says:

    Νομίζω, συμβαίνει επειδή το κείμενό σου είναι πολύ μεγάλο. Μου είχε συμβεί κι εμένα παλιότερα, στο δικό μου μπλογκ, κι έσπασα το κείμενο σε δύο μικρότερα. Το σύστημα των feeds, δηλαδή, πρέπει να δουλεύει μόνο με κείμενα μιας κάποιας έκτασης, όχι μεγαλύτερα.

  22. rogerios Says:

    Ευχαριστώ πολύ, Ηλία! Μου επιβεβαιώνεις υποψία που ήδη είχα.

  23. Δύο ήλιοι λάμπουν στον ουρανό – μέρος ΙΙ: μανιχαϊσμός « Η καλύβα ψηλά στο βουνό Says:

    […] […]

  24. sissa ben dahir Says:

    Εξαιρετικό ποστ εισαγωγής σε περιοχές γνώσης που για άτομα σαν εμένα είναι τέρα ινκόγκνιτα. Εύγε!

  25. dimitrios mentesidis Says:

    Σας ανακάλυψα εντελώς τυχαία και εντυπωσιάστηκα από τη θεματολογία σας. Σας κρατώ και σας αναρτώ στα προτεινόμενα links μου. Τέτοια συσσώρευση πληροφορίας και γνώσης σοκάρει. Θα σας παρακολουθώ »σαν προτεστάντης» !!!

  26. Mindkaiser Says:

    Μόλις κατάλαβα ότι το feed του ιστολογίου σου, δε μου είχε φέρει ποτέ στη reading list του Blogger μου το δεύτερο μέρος του αφιερώματός σου στον γνωστικισμό.

    Αρχικά, θέλω να φωνάξω:

    Μετά, απλά να σου δώσω για ακόμα μια φορά τα συγχαρητήριά μου. Ήταν απλά απολαυστικό.

    Σε ανύποπτο χρόνο στο παρελθόν, σου είχα κάνει μία νύξη για ένα βιβλίο. Παρατηρώ στα σχόλια, ότι το φιλορογηρικό κίνημα μεγαλώνει διαρκώς. Ελπίζω κάποια στιγμή η πίεση να γίνει αφόρητη.

  27. rogerios Says:

    Το πρόβλημα με το feed οφειλόταν ακριβώς στο πολύ μεγάλο μέγεθος του κειμένου (που ξεπερνούσε τις 8 χιλιάδες λέξεις). Ο μόνος τρόπος για να λειτουργήσει σωστά αυτός ο τρόπος ενημέρωσης θα ήταν να σπάσω το ποστ στα δύο, κάτι που για διάφορους λόγους δεν το ήθελα.

    Για τη νύξη που κάνεις, μη νομίζεις ότι δεν θα μου άρεσε κι εμένα η ιδέα. Θα έπρεπε να βρεθεί κι εκδότης, όμως, κι εκεί οι καιροί δεν βοηθούν ιδιαιτέρως. 😉

    Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο χρωστάω, πάντως. 🙂

  28. Elias Says:

    Ρότζερ, διάβαζα αυτό το λήμμα της Βίκυς για τους Μανιχαίους ως ανάμιξη Γνωστικισμού και Βουδισμού. Θυμήθηκα το κείμενό σου, πόσο μου είχε κάνει εντύπωση η συνάφεια Μανιχαϊσμού και Βουδισμού.

  29. Μάνης – manolisgvardis Says:

    […] Πηγή […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: